PlusLiga. Upadek mocarstwa. Którego?

W tej wojnie nie będzie dwóch rannych, ktoś na pewno zginie. Ćwierćfinałowe starcie Resovii i Skry Bełchatów, w którym rzeszowianie prowadzą już 2-0, jest bardziej emocjonujące niż wszystkie dotychczasowe finały PlusLigi

Przedstawiciele obu ekip tłumaczą się, że to tylko sport, w nim wszystko może się zdarzyć, ale sytuacji, w jakiej się znaleźli, nie usprawiedliwia absolutnie nic. Starcie obu gigantów już w pierwszej fazie play-off to nie dzieło przypadku czy chwilowej niedyspozycji. To konsekwencja nierównej, żeby nie powiedzieć - słabej gry mistrza i wicemistrza Polski w rundzie zasadniczej.

Skrze w polskiej siatkówce wolno mniej. Kontrowersyjna to teza, nieartykułowana wprost przez ekspertów i konkurentów, ale obiegowo obowiązująca od lat. Bełchatowianom wydaje się mocno krzywdząca, ale to cena za lata bezprecedensowej we współczesnym polskim sporcie dominacji przypieczętowanej aż siedmioma tytułami mistrza Polski z rzędu. Oczekiwanie na zmierzch ich ery potęgowały kolejne spektakularne ruchy transferowe - na rodzimym rynku nie było siatkarza, którego Skra nie mogła pozyskać, i kontraktu, którego nie dałaby rady przebić. Zazdrość przemieszaną z podziwem wzbudzała też determinacja, z jaką działacze tego klubu brali się do organizacji finałów Ligi Mistrzów. Dzięki temu drużyna handicapowo dostawała miejsce w walce o medale tych rozgrywek, podczas gdy inni musieli mocować się z przeciwnikami na boisku.

To wszystko sprawiło, że Skra kibiców siatkarskich nie zostawia obojętnych - żółto-czarne barwy albo się kocha na zabój, albo się ich szczerze nienawidzi. W ubiegłym roku, po pierwszym od lat przegranym finale mistrzostw Polski, ci drudzy osiągnęli długo wyczekiwaną satysfakcję. Dziś, czekając na odpadnięcie Skry już w pierwszej rundzie play-off, euforycznie wypatrują ostatecznego upadku bełchatowskiego mocarstwa.

A to jest możliwe

Bełchatowianie jak co roku walczyli na trzech frontach. Na dwóch pokpili sprawę - najpierw po przegranym dwumeczu z Jastrzębskim Węglem nie zakwalifikowali się nawet do turnieju finałowego o Puchar Polski, później odpadli już w pierwszej fazie pucharowej Ligi Mistrzów z przeciętnym na europejskim rynku Arkasem Izmir. Wtopy te, bo nazywać je wpadkami w przypadku bełchatowian nie oddaje wagi kłopotów, przeplatały liczne przegrane w PlusLidze. Aż osiem na 18 meczów, co jest najgorszym bilansem Skry w rundzie zasadniczej od sezonu 2002/03. Wtedy jednak w Bełchatowie dopiero marzyli o pierwszym mistrzostwie, w rozgrywkach rządzili inni.

Na powrót do roli średniaka Skra pozwolić sobie jednak nie może. Mimo straty Bartosza Kurka, który zamiast stabilnego polskiego kontraktu wybrał rosyjskie dolary, wciąż ma jeden z najsilniejszych składów w kraju. Z Mariuszem Wlazłym, wciąż najlepszym polskim atakującym, eksperymentalnie przerzuconym przez trenera do trudnych zadań przyjmującego, Michałem Winiarskim nękanym co prawda przez urazy, ale bez konkurencji na swojej pozycji w kadrze, oraz świetnymi środkowymi bloku, których w ciemno wziąłby każdy trener rywala.

Fakt, kontuzje co chwila trzebiły zespół z Bełchatowa, ale to też nie usprawiedliwienie, bo przy gigantycznych w skali ligi możliwościach finansowych trenerzy i zarządzający klubem mogli zebrać skład, jaki tylko im się podobał. W Europie mają konkurencję co najwyżej kilku klubów.

Przed Skrą, jej zawodnikami, szkoleniowcami, a nawet zarządzającymi czas wielkiej próby. Hojny dotąd w swoich gestach koncern PGE już teraz obciął finansowanie klubu o 20 proc. Wydawane złotówki ogląda teraz dokładniej, zwłaszcza po nietrafionej inwestycji w kobiecą siatkówkę w Sopocie, gdzie grube miliony przepadły bez sukcesów. Sportowej katastrofy na każdym polu w Bełchatowie może nie zdzierżyć.

Ale i Resovia nie ma komfortu. Jej właściciel Adam Góral przy czasie i skali swoich inwestycji w siatkówkę na pewno nie zadowoli się jednym, ubiegłorocznym mistrzostwem. Tym bardziej więc nie pozwoli sobie, by po sprowadzeniu kolejnych gwiazd (m.in. Zbigniew Bartman, Jochen Schops) nie sięgnąć choćby po brązowy medal. Tak samo jak w Bełchatowie przez szatnię może przelecieć wicher, który zmiecie nie tylko trenera, ale także większość kluczowych graczy.

Po dwóch ćwierćfinałowych meczach mocno krwawi Skra. Przegrała w niedzielę, kiedy Resovia nie biła, a momentami łoiła swoich utytułowanych przeciwników. W poniedziałek w rozstrzygniętej dopiero w piątym secie wojnie na wyniszczenie znów lepsi byli gospodarze, choć w decydującej partii przegrywali już 2:7. Bohaterem został Bartman, który kończył punktem każdą akcję. Do awansu i ostatecznego pogrążenia rywala rzeszowianom trzeba jeszcze jednej wygranej. Skrze trudno będzie się podnieść, nie pomaga jej także to, że kończąc rundę zasadniczą na piątym miejscu, ostateczne rozstrzygnięcie tej batalii odbędzie się w Rzeszowie.

Przy tak wyrównanych zespołach sytuacja może się jednak odwrócić. Jedno jest pewne: tu nie będzie dwóch rannych, ktoś musi zginąć.

Więcej o: