Poseł Koalicji Obywatelskiej znów rządzi polskimi skokami. Najwięcej płaci Austriakowi

Apoloniusz Tajner
Fot. Sławomir Kamiński / Agencja Wyborcza.pl

Wrócił dla kasy czy po to, żeby utrzeć nosa Adamowi Małyszowi? Dlaczego znów najwięcej płaci Stefanowi Horngacherowi i dlaczego porównuje go do papieża? Jaką ofertę złożył Kamilowi Stochowi? - Do głowy by mi nie przyszło, że jeszcze kiedykolwiek wrócę. Ale przyjąłem do wiadomości, że jestem potrzebny - mówi Apoloniusz Tajner w obszernej rozmowie ze Sport.pl.

Ćwierć wieku temu Apoloniusz Tajner z dnia na dzień stał się gwiazdą polskiego sportu. Jako trener kadry skoczków narciarskich prowadził do gigantycznych sukcesów Adama Małysza. Pod koniec pierwszego ćwierćwiecza XXI wieku kibice o Tajnerze już zaczęli zapominać. Aż nagle, w czerwcu, poseł na Sejm o sobie przypomniał, wracając na stanowisko prezesa Polskiego Związku Narciarskiego.

Jak to się stało, że po pracy w tej roli w latach 2006-2022 Tajner został wybrany na kolejną kadencję? Dlaczego do współpracy nie zaprosił Małysza i mówi, że łączy ich szorstka przyjaźń? Co Tajner jako nowy-stary prezes ma zrobić i czy jest w stanie? W szczerej rozmowie ze Sport.pl, na starcie nowego sezonu Pucharu Świata, prezes mierzy się z wieloma trudnymi pytaniami.

Łukasz Jachimiak: Apoloniusz Tajner jest jak Joe Biden – taką opinię o panu usłyszałem. Odpowiedziałem żartem: "To i tak dobrze, że nie jak Donald Trump". Ale mówiąc serio, wciąż jest pan bardzo żywotny jak na 70-latka.

Apoloniusz Tajner: Mam 72 lata i nie czuję się stary. Cały czas aktywnie uczestniczę w wielu sprawach i dobrze wiem, co się wokół dzieje. Wszystko dzięki temu, że jestem cały czas w ruchu. Myślę, że gdybym przysiadł, zacząłbym wyczekiwać końca. Nie zamierzam.

W pana domu jest kilkuletni syn, któremu na pewno trzeba poświęcić dużo uwagi, a zawodowo pełni pan obowiązki posła i teraz jeszcze na dokładkę ponownie został prezesem Polskiego Związku Narciarskiego. Nie za dużo? Po co to panu właściwie? Niektórzy mówią, że musi chodzić o kasę.

- To już im odpowiadam: funkcję prezesa Polskiego Związku Narciarskiego pełnię społecznie. Jest kilkunastu posłów w podobnej sytuacji, wiedziałem, że tak można i uznałem, że tak będzie najlepiej, najuczciwiej. Oczywiście, mógłbym zrezygnować z bycia posłem i całkowicie poświęcić się pracy w związku, ale czuję się zobowiązany wobec ludzi, którzy mnie wybrali. Mam do wykonania konkretną pracę, choćby w sejmowej Komisji Sportu. Do końca tej kadencji będę robił swoje.

A po co mi znowu bycie prezesem? Jeszcze trochę ponad pół roku temu powiedziałbym panu, że po nic. Do głowy by mi nie przyszło, że jeszcze kiedykolwiek wrócę. Tuż przed igrzyskami olimpijskimi Mediolan/Cortina 2026 zacząłem odbierać telefony z prośbą o kandydowanie w wyborach. Nie zdążyłem pomyśleć, że to pewnie jakieś nieliczne głosy z jednej strony w federacji, a już telefony dzwoniły ze wszystkich stron, ze wszystkich okręgów. Po nich przyjąłem do wiadomości, że jestem potrzebny. A skoro tak, to się zgłosiłem. I czuję, że zrobiłem dobrze, skoro w wyborach absolutnie wszyscy mnie poparli. Tak się stało, że byłem jedynym kandydatem, ale przecież ktoś mógł zagłosować przeciwko mnie czy nawet choćby wstrzymać się od głosu. A nikt mi nie dał takiego pstryczka, wszyscy dali mi odczuć, że czekali na mój powrót.

Po co pan wrócił? Jaką misję powierzyli panu ci wszyscy działacze polskiego narciarstwa, ewidentnie niezadowoleni z kadencji Adama Małysza, skoro jeszcze w jej końcówce zaczęli dzwonić do pana? Oni pana przekonali, że polskie narciarstwo jest w takim kryzysie, że tylko pan może pomóc?

- Nie wiem, czy byliśmy w aż takim kryzysie, skoro nasi zawodnicy przywieźli trzy z czterech medali całej reprezentacji Polski na igrzyskach olimpijskich.

Skoro nie było aż tak źle, to dlaczego pański telefon aż tak się rozdzwonił? Za dużo było kłótni w zarządzie kierowanym przez Małysza?

- Nie o to chodziło. Generalnie medale olimpijskie wygaszają kontrowersje, prawda? Ale tutaj wszyscy sobie zdawali sprawę, że sukces zawdzięczamy głównie Kacprowi Tomasiakowi, który nie jest efektem kadrowego szkolenia, bo dopiero chwilę przed igrzyskami wskoczył do kadry. Kacper jest znakomity, rozwinął się nam błyskawicznie i wykorzystał specyfikę skoków. Bo to nie są biegi narciarskie, gdzie lata trzeba poświęcić, żeby dojść do jakiegoś poziomu. Kacper wyskoczył i wszyscy się bardzo ucieszyli, ale jednocześnie wiedzieli, że medale, jakie mu zawdzięczamy, nie łagodzą trudnej sytuacji. Było poczucie, że stanęliśmy w miejscu. Oczywiście, chwała trenerowi Maciusiakowi, że zdołał też przygotować Pawła Wąska, żeby razem z Tomasiakiem zdobyli medal w duetach. Decyzja Maciusiaka o wycofaniu Wąska ze startów przed igrzyskami, o powiedzeniu mu, że na niego stawia i o trenowaniu z nim w spokoju była znakomita. Wiem, że gdyby przed igrzyskami, na konkursach w Japonii, Maciej Kot albo Dawid Kubacki nagle zaczęli wygrywać, Wąsek jednak by na igrzyska nie poleciał. Ale przecież na żadne wygrywanie któregoś z naszych skoczków się nie zanosiło.

Ostatni czas mieliśmy trudny i dlatego nawet olimpijskie sukcesy za bardzo nie złagodziły sytuacji. Ludzie, którzy są w zarządzie i świetnie się znają na skokach, na narciarstwie w ogóle, uznali, że – patrząc szerzej – potrzebujemy zmiany. I ja już teraz nie chcę za bardzo tego analizować. Chcę się skupić na tym, co przed nami. Muszę powiedzieć, że po wprowadzeniu pewnych zmian, naprawdę dobrze wygląda to, co nas czeka.

Rozumiem, że łatwiej byłoby nie rozdrapywać ran, które jeszcze pewnie nawet do końca się nie zabliźniły, ale nie mogę o pewne sprawy nie zapytać. Czy Adam Małysz po kilku latach bycia prezesem jest dziś zupełnie poza związkowymi strukturami dlatego, że sam tak chciał, dlatego, że tak chciała większość zarządu, czy dlatego, że między panem a nim jest konflikt, albo choćby jakieś niewyjaśnione nieporozumienie?

- Nie, nie. Ja bym to raczej nazwał szorstką przyjaźnią.

Teraz mówi pan jak polityk. Leszek Miller powiedział tak kiedyś o relacji łączącej go z Aleksandrem Kwaśniewskim. Proszę powiedzieć, co to właściwie znaczy, że pana i Adama Małysza łączy szorstka przyjaźń.

- Nie było jakiegoś konkretnego, złego wydarzenia, jakiejś kłótni, konfliktu. Ale po zakończeniu mojej pracy w roli prezesa kilka lat temu zadeklarowałem chęć pomocy, byłem otwarty na nią w kilku segmentach i nic z tego nie wyszło. Poczułem się odsunięty. I okej, każdy ma swoje wizje.

I teraz w pańskiej wizji nie ma miejsca dla Małysza, tak jak w jego wizji nie było miejsca dla pana?

- Tak, ale tu nie chodzi o robienie jakichś złośliwości. Po prostu kiedyś długo razem pracowaliśmy, ale przecież nie musimy zawsze razem pracować.

Dziesięć lat temu Małysz wracał do polskich skoków po karierze kierowcy rajdowego, bo pan go zatrudnił na stanowisku dyrektora ds. skoków. Teraz postawił pan na innego mistrza po karierze. Przedstawiając Kamila Stocha jako łącznika między zarządem a kadrą PZN, w oficjalnym komunikacie związek bez żadnego zawahania nazwał go najlepszym polskim skoczkiem w historii? I czy to nie jest szpileczka wbita Małyszowi?

- Ja mam jednoznaczną opinię na ten temat. W odpowiedzi na pytanie o najlepszego polskiego skoczka w historii zawsze muszą się pojawić dwa nazwiska: i Małysz, i Stoch.  Jeżeli chodzi o wynik sportowy, o wartość wyniku sportowego, to trzech złotych medali olimpijskich Kamila nic nie przebije.

Z tym zgadza się Małysz.

- A dodajmy, że te złote medale Kamila są wsparte wieloma innymi wspaniałymi sukcesami. Natomiast oczywiście niesamowite było to, co się wydarzyło za czasów Małysza - ten ogień, który wybuchł, ogień zainteresowania skokami. I to, co ten ogień wniósł w tamtych trudnych latach przełomów społeczno-gospodarczych i społeczno-politycznych w Polsce. Zawsze będę pamiętał, jak Polacy masowo wyjeżdżali do innych krajów za pracą i jak dla Adama przyjeżdżali na zawody w Niemczech, w Austrii, w USA. Nie zapomnę, jak dzięki Adamowi czuli się dumni ze swojej polskości do tego stopnia, że ze wzruszenia płakali po jego zwycięstwach.

Małysz był idolem kryzysowym, jak to ujął Włodzimierz Szaranowicz.

- Tak, jego spektakularne wyniki obudziły wszystkich. Wszyscy dyskutowali o Małyszu. Dosłownie wszyscy - sam słyszałem, jak to robią babcie na targu. Tamtego zainteresowania nic nie przebije.

Dlatego mogę się zgodzić, że Stoch jest naszym skoczkiem najlepszym, najbardziej utytułowanym, natomiast Małysz już na zawsze będzie naszym skoczkiem najważniejszym.

- Można tak do tego podejść. Obaj dali nam ogromnie wiele, obu trzeba doceniać.

Co Kamil będzie dawał polskim skokom teraz? Jego rola będzie podobna do tej, którą kiedyś pełnił Małysz?

- Nie. Już tłumaczę. Rozmawiałem z Kamilem w czerwcu, ale on był wtedy świeżo po zakończeniu kariery i mam wrażenie, że nie dowierzał w to, co mu przedstawiłem. Znalazł się wówczas w trudnym momencie – w wieku 39 lat skończył karierę i nagle wszystko mu się zmieniło. Przez lata wiódł bardzo uporządkowane życie, z konkretną pracą do wykonywania od wiosny do jesieni i z jej dyskontowaniem w zimie. Cały jego czas był zorganizowany, zagospodarowany – praktycznie codziennie rano się budził i już miał wszystko rozpisane: śniadanie, trening i tak dalej. Nagle bez tego pojawił się kłopot, bo trzeba było się odnaleźć w nowej rzeczywistości. I w tym wszystkim przyszedłem z propozycją. Bardzo dobrze, że Kamil ma przy sobie Ewę. Żona zawsze była dla niego takim dobrym duchem, zawsze go we wszystkim umiała wesprzeć.

Czy żona Kamila Stocha pomogła panu przekonać go do pozostania w polskich skokach?

- Na pewno pomogła mu spokojnie to wszystko rozważyć. Umówiliśmy się, że Kamil wszystko przemyśli i we wrześniu da odpowiedź.

Wiemy, że dał pozytywną. A jaka konkretnie była jego pierwsza reakcja? Jak bardzo był zaskoczony?

- Całkowicie. Był absolutnie nieprzygotowany na coś takiego. Nie spodziewał się kompletnie. Raz, że taką ofertę mu złożę, dwa, że zupełnie nie wiedział, co by miał robić, gdyby tę ofertę przyjął. W tej sytuacji widać, jaki on jest odmienny od Adama. On jest bardzo uporządkowany, taki drobiazgowy. Od razu chciał to szeroko omówić, od razu tworzyć plan i jednocześnie zaczął się poważnie zastanawiać, czy by temu podołał. Miał strasznie dużo wątpliwości, jak on sobie w ogóle da radę. Nawet mi powiedział, że wolałby zacząć jako asystent trenera w klubie. Wyszła jego skromność. Kolejny raz. I jak zaczęliśmy mówić o konkretach, bardzo się ucieszył, że nie potrzeba nam kolejnego dyrektora, że nie taką postać chcemy z niego zrobić.

W takim razie jaką? Kim Stoch będzie w polskich skokach, gdy już wróci z podróży dookoła świata i zacznie pracę?

- Przyjęliśmy inną formułę niż przed laty z Adamem. Kamil będzie doradcą zarządu do spraw skoków. On ma wiedzieć wszystko, co się w skokach dzieje i od strony zarządu być takim opiekunem. Nie decyzyjnym, tylko opiekunem. Będzie nam na zarządach przedstawiał sytuację. A zarząd mamy tak skonstruowany, że są tam Jarosław Konior, Wojciech Gumny, Marek Pach, Rafał Kot, Mirosław Graf, czyli jest dużo postaci mocno związanych ze skokami i świetnie znających się na skokach. Oni wszyscy zaakceptowali rolę dla Kamila. Przyjęli to wręcz jako normalną, naturalną rzecz. Kamil będzie z nami w stałym kontakcie, będzie członkiem naszej grupy. Natomiast w kadrze nie będzie od żadnej pracy. Jego rolą będzie obserwowanie, a nie wykonywanie jakichś obowiązków dla grupy.

Czyli Stoch nie będzie na przykład przychodził na zawodach do dziennikarzy, tak jak to robił Małysz, odciążając w ten sposób skoczków i trenera? Nieformalnego rzecznika kadry w Kamilu nie znajdziemy?

- Kamil będzie to robił, ale on się do tego nie garnie, bo jest skromny. Ale oczywiście, że będzie to robił. Kto, jak nie on? Przecież on będzie miał o wszystkim pełną wiedzę. To zostało zaakceptowane przez Stefana Horngachera, przez trenerów Maciusiaka i Doleżala, przez całą grupę. Bo Kamil przez wszystkich jest lubiany. Tam się wszyscy cieszą, że on zostaje w naszych skokach i że będzie pracował w tej formule, jako opiekun ze strony związku, umocowany jako doradca zarządu, a nie jako taki, który będzie dyrektorował.

Konkretna sytuacja: odpowiedzialny za kombinezony trener Doleżal uzna, że potrzebuje pieniędzy na belę jakiegoś świetnego materiału. Czy wtedy będzie o to wnioskował do Stocha, a Stoch do zarządu?

- Tak. Jeśli grupa czegoś będzie potrzebowała, będzie musiała do tego przekonać Kamila, a Kamil nam to przedstawi na zarządzie. I dopiero wtedy my rozpatrzymy dodatkowe zaangażowanie finansowe. Bo generalnie ta grupa ma wszystko, czego potrzebuje.

Nie ma pan poczucia, że jednak potęgi, jak Austria i Niemcy, znowu nam odjechały, jeśli chodzi o sprzęt, o nowinki? Dziesięć lat temu Małysz jako dyrektor przychodził do zarządu, przedstawiając postulaty trenera Horngachera w sprawie inwestycji właśnie w materiały na kombinezony czy w specjalne kamery montowane w torach, żeby nagrywały skoczków na dojeździe i pomagały pracować nad ich pozycjami. Czy dziś na pewno nie ma takich inwestycji, które warto byłoby zrealizować?

- Myślę, że kwestie sprzętowe są za bardzo demonizowane. To już jest w tej chwili tak mocno uchwycone przepisami, że pole manewru jest niewielkie. Kiedyś było dużo swobody, Florian Liegl skakał w kombinezonie z krokiem na wysokości kolan i jakoś nikt tego nie widział, a przecież to miało strasznie duże znaczenie. Natomiast teraz, jak ktoś coś zmieni, to tak nieznacznie, że tego praktycznie nie widać. I bardziej ma poczucie, że zrobił coś lepszego, dzięki czemu zyskuje mentalnie, a fizycznie nie. Nasz problem nie leżał w sprzęcie. Skoki oglądałem tylko w telewizji, a i tak widziałem, że nogi nie chodziły naszych zawodnikom tak, jak trzeba, że pojawiały się błędy techniczne, to przecież żaden cudowny sprzęt by im nie pomógł.

U progu nowego sezonu widzi pan mniej błędów technicznych i lepiej chodzące nogi u naszych skoczków?

- Kiedy na żywo oglądałem mistrzostwa Polski w Zakopanem, byłem zaskoczony, bo nie sądziłem, że tak wysoki poziom prezentuje tak liczna grupa zawodników. W równych warunkach naprawdę dobrze skakało 15-16 zawodników. I cieszę się, że widać pomysł na prowadzenie zarówno coraz lepszej młodzieży, jak i starszych zawodników. W tym głowa między innymi Horngachera.

Słyszałem, że choć generalnie jest trenerskim konsultantem wszystkich kadr, to szczególnie znów próbuje okiełznać żywioł, jakim jest Piotr Żyła.

- Tak, bo on to umie zrobić. Horngacher najlepiej wie, że inny trening muszą realizować młodzi zawodnicy, a inny starsi. Ci starsi muszą być przygotowywani do głównych zawodów, bo tyranie przez cztery miesiące już raczej nie jest dla nich. Podlegają szybszemu zmęczeniu. Jednak ciągle można wykorzystać ich potencjał, przygotowując na kluczowe momenty. Cały czas możemy liczyć u nich na dyspozycję dnia czy danego okresu. Zatrudniając znów Horngachera zmieniliśmy sytuację związaną z treningiem siłowym. Stefan wie na ten temat wszystko, zdobył ogromne doświadczenie.

Oficjalnie nie współpracuje tym razem z Haraldem Pernitschem, którego pamiętam z osłoterapii i z tego, że PZN płacił mu więcej nawet niż Horngacherowi. Dziś tego naukowca nie macie na liście płac?

- Nie, nie ma takiej potrzeby. Wiemy, że Horngacher współpracuje z różnymi naukowcami, z największymi autorytetami. I powtarzam, że już sam ma ogromną wiedzę. Udoskonalił proces treningowy i proces badania motoryki tak, żeby cały czas była na odpowiednim poziomie. To są bardzo trudne sprawy, bo przecież cały wysiłek skoczka, cały trening siłowy, jest podporządkowany dwóm dziesiątym sekundy, bardzo krótkiej chwili wybicia. Ufamy, że Horngacher zadba o to najlepiej. Zmianę uznaliśmy za konieczną, skoro od dwóch lat widziałem, że w momentach, w których miał być najlepszy wynik, skoczkom brakowało dynamiki na progu. Dlatego zrezygnowaliśmy ze współpracy z profesorem Wilkiem, który był naszym trenerem motorycznym w poprzednich sezonach. Między nim a Horngacherem pojawiły się pewne rozbieżności, pewne sprawy widzieli inaczej, a nie może być czegoś takiego, bo zawodnik musi wszystko robić w pełnym zaufaniu. Jeżeli robi coś z absolutnym przekonaniem, to każde pojedyncze ćwiczenie wykona na 100 procent i skuteczność będzie odpowiednia. A jeśli zrobi to z wątpliwościami, to 70 czy 80 procent przekonania nie da efektu, jakiego potrzeba. I to się przeniesie na cały proces.

Odbiję się od tego zaufania, żeby zapytać, czy Horngacher ma sto procent pewności, że wy go chcieliście. Zawirowania związane z ponownym zatrudnieniem Austriaka były dziwne.

- Nie, ja teraz mogę ujawnić, że byliśmy z Horngacherem w kontakcie już wcześniej, zanim zostałem wybrany na prezesa, i to była formalność. On wiedział, dlaczego sprawę wstrzymaliśmy.

Dlaczego?

- Żeby nie było tak na hurra, w końcówce kadencji poprzedniego zarządu. W ogóle dziwiło mnie, że media się skupiały na spekulowaniu, czy Horngacher w końcu do nas przyjdzie, czy nie przyjdzie, a nikt nie zadawał pytania, co on ma tu robić.

Może nikt nie pytał, bo łatwo było wywnioskować, że jeśli się nie wycofacie i go zatrudnicie, zostanie kimś, kto ma scalać nasze szkolenie. Chyba raczej nikt nie myślał, że Horngacherem będziecie chcieli zastąpić Maciusiaka, bo zabieranie stanowiska głównemu trenerowi byłoby nie fair po trzech medalach kadry na igrzyskach.

- Nie, to by nie byłoby nie fair. Sytuacja wyglądała tak, że mógłby przyjść nowy trener. I Horngacher jak najbardziej by się do tej roli nadawał.

I rozważaliście taką opcję?

- Nie, bo korzystniejsza była inna. Dla wszystkich. Horngacher już się nie widział w roli trenera głównej grupy. On ma rodzinę w Hinterzarten, nie chce już aż tak bardzo być poza domem. U nas Horngacher robi dokładnie to, co chciał robić. I muszę powiedzieć, że robi więcej, niż się spodziewałem. Bardziej się zaangażował. Myślałem, że będzie bardziej pracował z domu. I to by wystarczało. A on często przyjeżdża, spotyka się z zawodnikami, z trenerami, doradza, konsultuje. Świetnie, bo to wielka postać. Dla młodych zawodników Horngacher jest jak papież. Powie im, że dobrze robią jakąś jedną rzecz i wymieni kilka, które muszą poprawić, a oni są szczęśliwi, że ich za coś pochwalił i im dużo doradził.

Zapytaliśmy Horngachera, co najbardziej się zmieniło w polskich skokach w ostatnich latach i w odpowiedzi usłyszeliśmy, że zupełnie inaczej komunikuje mu się z młodzieżą, bo ta dziś świetnie mówi po angielsku. To nam od razu dało do myślenia, że Stefan naprawdę musiał się mocno zaangażować, skoro mówi o intensywnej komunikacji z młodzieżą.

- Tak, jest w stałym kontakcie z pierwszą, drugą i trzecią kadrą, z ludźmi ze Szkół Mistrzostwa Sportowego, z klubami. On wszystkich zna. I ma dobry kontakt też z naszą młodzieżą trenerską, bo to przecież byli zawodnicy, z którymi, jeśli nie pracował w minionych latach, to widział, jak skaczą, znał ich już wtedy. Horngacher to wielki autorytet, który nas niesamowicie wzmacnia. Ale też zauważmy, że Maciusiak to już prawdziwy fachman. Cieszę się, że razem z Horngacherem wszystko realizują wspólnie, bez żadnych zastrzeżeń.

Zamknijmy wątek Horngachera, ale proszę szczerze powiedzieć: naprawdę nikt z pańskiego zarządu nie przekonywał, że jednak nie ma po co go znowu ściągać? Raz, że nasze środowisko nie bardzo go lubiło, bo był zasadniczy i surowy. Dwa – nikt panu nie powiedział, że nie warto płacić Austriakowi aż tak dużych pieniędzy, że mamy swoją myśl trenerską i sami sobie damy radę?

- Może były takie głosy, ale za dużo mam w zarządzie ludzi, którzy się znają na skokach i oni wszyscy byli jednomyślni. Od początku byłem pewny, że to się dobrze skończy. My chcieliśmy Horngachera w takiej roli, w jakiej go mamy, on też chciał mieć taką rolę, bo jego już nie interesowała praca w charakterze głównego trenera.

Dlatego nie przyjął oferty od Francuzów? Zdaje się, że tam chcieli, żeby im pomógł podnieść sportowy poziom przed igrzyskami w 2030 roku.

- Nawet, szczerze mówiąc, nie wiem, czy Stefan miał taką ofertę. Mówię: byłem pewny, że się dogadamy. W kluczowym momencie, tuż przed samymi wyborami, Wojtek Gumny poleciał do Zurychu, tam się ze Stefanem spotkali i trzy godziny dyskutowali o pewnych elementach. Horngacher był pewnymi kwestiami zdziwiony, były też negocjacje finansowe i Stefan zgodził się troszkę zejść ze swoich oczekiwań. Tam wszystko zostało ostatecznie dogadane.

Horngacher zarabia lepiej niż Maciusiak?

- No lepiej, lepiej.

Ale Maciusiak krzywdy nie ma?

- Jakiej krzywdy, panie redaktorze? Maciusiak zarabia tak dobrze, jak nie zarabiał żaden polski trener w całej historii naszych skoków.

A czy może pan zdradzić, jakimi kwestiami Horngacher był zdziwiony podczas tej trzygodzinnej rozmowy z prezesem Gumnym?

- Nie mogę.

Jest pan pewny, że nasze środowisko wytrzyma z Horngacherem, jeśli – odpukać! – efekty jego pracy nie przyjdą szybko i nie będą spektakularne?

- On ma pełne zaufanie. Tu zaczynał swoją karierę, gdy dawno temu pracował u nas z Heinzem Kuttinem, a więc jest nam znany od wielu lat i przez te wszystkie lata opinia o nim w naszym środowisku pozostawała na bardzo wysokim poziomie. Tak naprawdę niczym się nie naraził, a swojej fachowości dowiódł wiele razy.

Niektórym chyba jednak się naraził. Pamiętam, jak trenerzy klubowi narzekali, że robi z kadry oblężoną twierdzę, że utrudnia życie im i ich zawodnikom. Już nie mówiąc o zarzutach o tak zwane zabetonowanie kadry, o niewpuszczanie do nich nowych postaci.

- Trzeba szanować, że on jest ostry, zdecydowany, że potrafił być czasem nieprzyjemny. Trzeba uczciwie powiedzieć, że jak człowiek widział to w kontekście sytuacyjnym, to wie, że było uzasadnione. Rozumiemy to, naprawdę. Nawet jak ktoś oberwał, wie, że zasłużył, i nie ma pretensji.

A co do efektów nowych porządków, to jak szybko się ich pan spodziewa? Wszyscy znamy pana jako wielkiego optymistę, więc jestem ciekaw, czy pod tym względem się pan nie zmienił i liczy pan, że za chwilę zacznie się  przełomowy sezon dla polskich skoków?

- Bardzo wierzę, że będzie dobrze.

Dobrze, czyli jak? Seryjnego wygrywania Polaków w Pucharze Świata pewnie pan nie będzie zapowiadał, ale liczy pan, że zwłaszcza za sprawą Tomasiaka włączymy się do walki o podia?

- Ale absolutnie nie można wykluczyć nawet tego seryjnego wygrywania, bo w skokach nie można być pewnym wyniku, ale na wszystko można liczyć. Natomiast co do tego, że pojawią się podia, mam cichą pewność.

A myśli pan, że jest możliwe, żeby całe nasze skoki swoimi sukcesami najbardziej tej zimy firmowała Anna Twardosz? Rozwija się coraz lepiej, latem wygrała pierwsze w karierze Grand Prix – to może być jej sezon, czy jeszcze jest za wcześnie?

- Znowu powiem, że wykluczyć tego nie można, ale zaplanować też nie. Na pewno Ania to zupełnie inna dziewczyna niż kiedyś. Z przyjemnością jej się przyglądam. To już nie jest dziewczynka, która się boi powalczyć ze swoimi problemami. To ciekawa postać, twarda zawodniczka.

Bardzo inspirująca, bo przecież pokonała bulimię i depresję, i potrafi o tym mówić, dając w ten sposób wsparcie wielu cierpiącym dziewczynom i kobietom.

- To prawda, jest świetnym przykładem, że się da. W ogóle muszę się do czegoś przyznać. Trenerów Marcina Bachledę i Sławka Hankusa przeprosiłem za to, że w 2019 roku przerwałem im pracę z kadrą kobiet. Robili dobrą robotę, a ja z zarządem podjąłem błędną decyzję o zatrudnieniu w ich miejsce Łukasza Kruczka. Wtedy wierzyłem, że jak ktoś w danym momencie jest większym fachmanem, jak ma większe doświadczenie i sukcesy, to taka zmiana na pewno będzie dobra. Niestety, okazało się, że patrzyliśmy za bardzo technicznie, a zaniedbaliśmy sferę mentalną i to się zaczęło sypać. Chcieliśmy za szybko widzieć nasze panie w walce o medale, za bardzo się zachwyciliśmy tym, jak dobrze wypadł mikst na mistrzostwach świata Seefeld 2019. Marcin Bachleda okazał się idealny do pracy z kobietami, co pokazuje drugi raz, po powrocie na stanowisko głównego trenera. A Sławek Hankus znów to wszystko wspiera, tak samo jak Stefan Hula i Wojtek Tajner. Dziewczyny ich dobrze znają i lubią, a z dziewczynami jest tak, że muszą swoich trenerów lubić tak bardzo, że niemal wszystko będą w stanie dla nich zrobić.

Za chwilę panie i panowie ruszą w świat. A pan? Będzie pan prezesem raczej urzędującym na miejscu, czy tęsknił pan za skokami aż tak, że ruszy w liczne delegacje?

- Ogranicza mnie kalendarz poselski, do tego co tydzień mamy posiedzenia zarządu. Mam dużo pracy w kraju, mam do odbudowania te elementy, które szwankowały, czyli atmosferę, kontakt z naszą społecznością narciarską. W tym momencie najważniejsze jest, żeby z Polskiego Związku Narciarskiego znowu zrobić stowarzyszenie, a nie korporację.

Poświęci się pan temu aż tak, żeby nie ubiegać się o kolejną kadencję poselską?

- Chyba raczej nie będę po raz kolejny kandydował. Ale jeszcze nie zdecydowałem.

Mimo różnych wojenek i kryzysów w sporcie, świat polskiej polityki jest pewnie jeszcze dużo bardziej drapieżny, toksyczny, a czasami wręcz odrażający?

- Trzeba się skupiać na swoich zadaniach, na swojej pracy, żeby tam wytrzymać. Prywatnie, na korytarzach sejmowych, jest sympatycznie, normalnie. Natomiast często siedząc w poselskich ławach i słuchając niektórych polityków zastanawiam się, które z ich twarzy są prawdziwe. Ale oczywiście nie będę tu wymieniał nazwisk.

Artykuły Powiązane

Wczytywanie kolejnego artykułu...