Grbić i wszyscy inni mają ból głowy. "Jest numer jeden, a reszta..."

Agnieszka Niedziałek
Polska - Kanada w Lidze Narodów. Kamil Semeniuk i Nikola Grbić
Fot. FIVB, Volleyball World

- Wszyscy teraz mamy ból głowy co do wyboru przyjmujących. Numerem jeden jest Olek Śliwka, który pozwala sobie na boisku na niesamowite rzeczy. Reszta walczy o trzy pozostałe miejsca - mówi Sport.pl Daniel Pliński, były siatkarz reprezentacji Polski. W stawce jest m.in. Kamil Semeniuk, od którego rok temu trener polskich siatkarzy zaczynał układanie składu, ale teraz musi się odbudować, a czas ucieka. - Jego problem jest łatwy do zdiagnozowania, trudny do rozwiązania - ocenia wicemistrz świata i mistrz Europy.

Daniel Pliński, który ze srebra na MŚ cieszył się w 2006 r., a trzy lata później dołożył do tego złoto ME, ani chwili nie zastanawia się nad wskazaniem najlepszego - jego zdaniem - polskiego siatkarza turnieju finałowego Ligi Narodów. Zwyciężając w tych rozgrywkach, Biało-Czerwoni idealnie zdali pierwszy z trzech tegorocznych egzaminów. Bohaterem dwóch ostatnich meczów był Łukasz Kaczmarek, choć to nie jemu były kadrowicz wręczyłby statuetkę dla MVP imprezy. Uważa on też, że atakującemu bardzo trudno będzie powtórzyć tak świetny występ i przywołuje tu przykład Bartosza Kurka. Trener Stali Nysa twierdzi też, że - poza przyjmującymi - także rywalizacja na innej ważnej pozycji nie jest jeszcze zakończona w tym sezonie.

Zobacz wideo Siatkarze świętowali historyczne zwycięstwo w Lidze Narodów. Były śpiewy i tańce

Agnieszka Niedziałek: Pięć dni temu polscy siatkarze wygrali Ligę Narodów. Czy po dwóch pierwszych turniejach fazy interkontynentalnej myślał pan o tym, że te rozgrywki mogą zakończyć się aż takim sukcesem?

Daniel Pliński: Nigdy nie można przewidzieć dokładnego rozstrzygnięcia. Wiedziałem, że naszą reprezentację stać na to, by zdobyć medal. Trener od samego początku rotował składem, różni zawodnicy dostali szansę, większość z nich się sprawdziła. Wydaje się, że na turniej finałowy w Gdańsku szkoleniowiec wybrał optymalne zestawienie i to zaowocowało złotem. A niezależnie od koloru krążka, to i tak byłby sukces. Trzeba pamiętać, że sam finał to jeden mecz, tam się mogą różne rzeczy dziać. I w niedzielę tak właśnie było. W całym turnieju nasza reprezentacja grała najlepiej.

Nieprzypadkowo spytałam o ocenę po dwóch pierwszych turniejach, bo wtedy szczególnie narzekano na styl Biało-Czerwonych, u których - jak pan wspomniał - dochodziło do wielu zmian.

Ale my swoje wygrywaliśmy w tych turniejach. To, co mieliśmy wygrać, wygrywaliśmy. Tyle. Ćwierćfinał z Brazylią - pod kontrolą, w dwóch pierwszych setach półfinału Japończycy walczyli, ale później wygraliśmy swoją przewagą fizyczną i mądrością, a finał - kapitalny mecz. Z takiego spotkania chce się oglądać powtórki.

Finał był najlepszym meczem Polaków w tym sezonie, a niektórzy nawet twierdzą, że z całego okresu pracy Nikoli Grbicia. To chyba najlepsza możliwa wizytówka Serba obecnie.

Pokazuje to, że trener dobrze zna wszystkich zawodników - on rotuje, on wie, kiedy ma kogo wpuścić. Tymi zmianami został wygrany finał. To jest chyba najważniejsze w tym wszystkim. Naszą reprezentację się dobrze ogląda.

Powiedział pan, że większość się sprawdziła, czyli nie wszyscy. Nasuwa się więc pytanie - kto nie?

Zawodnicy, którzy dostali szansę w Gdańsku, moim zdaniem na nią zasłużyli i ją wykorzystali. Wielu graczy, którzy dobrze grali w dwóch pierwszych turniejach pierwszej fazy LN, też dawało sygnał, że zasłużyli, by tam być. Ale w składzie mogło być tylko 14 zawodników, a trener wybierał z 30. I co by nie mówić, personalnie trafił, wypełnił swoje zadanie w stu procentach. Ale głowa na pewno mocno musiała mu buzować przed dokonaniem wyboru.

Największy dylemat miał chyba z przyjmującymi i ostatecznie do Gdańska zabrał ich pięciu, kosztem jednego środkowego. Myśli pan, że może powtórzyć ten manewr jeszcze np. w mistrzostwach Europy?

Będzie musiał prędzej czy później się zdecydować na czterech przyjmujących, bo tylko tylu pojedzie na igrzyska. W składzie na turniej olimpijski będzie też tylko tylko trzech środkowych i jeden libero. Moim zdaniem trener miał chyba świadomość, że Bartek Kurek był nie do końca zdrowy. Stąd chyba tych pięciu przyjmujących. Z każdego skorzystał, każdy dołożył od siebie coś do tego złota LN. Jak w finale Mateusz Bieniek opuścił parkiet z powodów zdrowotnych, to zadrżałem. Bałem się, co się wydarzy, jeśli drugi środkowy też dozna urazu i co się wtedy stanie. Zastanawiałem się, jaką mamy alternatywę - który z przyjmujących by grał na środku, bo tak to wyglądało. Ale na szczęście Kuba Kochanowski i Norbert Huber dokończyli w zdrowiu mecz i nie trzeba było się mierzyć z tym problemem.

Wszyscy teraz mamy ból głowy. Zastanawiamy się, na kogo my byśmy postawili. Kibice, trenerzy, dziennikarze. Bo wiemy, że mamy z kogo wybierać. Ale trener Grbić ma swoją koncepcję, jest z tą drużyną na co dzień i widać, że ona robi postępy. W końcu będzie musiał postawić na kogoś wśród przyjmujących . Ta rywalizacja dziś wygląda wyśmienicie. Można powiedzieć, że Olek Śliwka to facet, który dojrzewa z każdym rokiem. Z każdym rokiem staje się coraz lepszym graczem. Jestem pod wrażeniem tego, co robił w trzech meczach turnieju finałowego LN. Myślę, że on jest numerem jeden, a o te trzy pozostałe miejsca będzie walczyć reszta.

Gdybym poprosiła pana o wcielenie się w rolę doradcy Grbicia, to jak wyglądałaby hierarchia wśród pozostałych przyjmujących?

Z tego miejsca ciężko cokolwiek doradzać. To kwestia koncepcji, pracy na treningu, funkcjonowania w grupie itd. Jest dużo pytań, na które trener zna odpowiedź, a ja - niestety - nie jestem w stanie odpowiedzieć.

Rok temu pewniakiem na tej pozycji był Kamil Semeniuk. Teraz przy jego nazwisku jest chyba duży znak zapytania.

Niestety, taka jest siatkówka i taki jest sport. Uważam, że problem Kamila jest trudny do rozwiązania, ale łatwo go można zdiagnozować. Moim zdaniem brakuje mu pewności siebie, którą stracił po słabszym okresie w lidze włoskiej. Bo fizycznie i technicznie to jest cały czas to samo. Pewność siebie ma przełożenie na odwagę przy podejmowaniu ryzykownych decyzji. Jeśli Kamil ją odbuduje - a ewidentnie widać, że trener Grbić z nim nad tym pracuje - to myślę, że wróci do swojego poziomu. My Kamila Semeniuka w formie potrzebujemy. 

A jest ryzykiem stawianie na jego odbudowę kosztem innego przyjmującego, który takiego problemu nie ma i przez to może być teraz w lepszej dyspozycji?

Czy jest w lepszej czy gorszej - nie mam pojęcia. Na pewno Kamil gra tak samo jak rok temu. Ale zawodnik, który czuje się pewnie na boisku - nawet jeśli trochę gorzej na nim wygląda - to bawi się siatkówką, podejmuje ryzyko i bardzo często robi to w odpowiednim momencie. Myślę, że na przykładzie wielu sportowców widać, że ta boiskowa pewność siebie jest kluczowa. I jak dla mnie najważniejsza.

Za nami już kilka tygodni tegorocznego sezonu kadrowego, a przed nami jeszcze dwie ważne imprezy. Uważa pan - na bazie własnego doświadczenia w roli zawodnika i trenera - że wystarczy tego czasu na odbudowę Semeniuka?

Czasami, by się odbudować, wystarczy jeden dobry mecz i wszystko wraca do normy. A czasami jest to proces, który trwa trochę dłużej lub bardzo długo. Bardzo często przełom u wielu siatkarzy/sportowców to jeden mecz. Pokazują kosmiczny poziom i myślą: "O kurczę, ja potrafię tak grać, jestem dobrym sportowcem". Jest pewność siebie i to widać na boisku. Moim zdaniem Olek Śliwka czuje się bardzo pewnie i dlatego pozwala sobie na niesamowite rzeczy. Bardzo często jest u niego sporo ryzyka, do tego spryt i mądrość. Widać też, że jest zdrowy, ale przede wszystkim czuje się po prostu pewnie na boisku.

Czy finał LN mógł być takim przełomem dla Łukasza Kaczmarka w kadrze?

Półfinał i finał LN to chyba najlepsze jego mecze w reprezentacji. Zagrał genialnie. W finale pokazał, że z każdej piłki nie trzeba zdobywać punktu, ale znaleźć najlepsze rozwiązanie i on to robił. Za każdym razem dostosował się do danej sytuacji, danej piłki, która została mu wystawiona i robił to wyśmienicie. Wielki szacunek za to. 

Ale też podkreśliłbym, jak został wprowadzony w ten mecz. Nie odbieram mu żadnych zasług, ale Marcin Janusz - prawdopodobnie po ustaleniu z trenerem - pierwsze cztery piłki po dobrym przyjęciu - posłał właśnie do Łukasza. To było budowanie zawodnika od samego początku. Właśnie to ta pewność siebie. Inni nie atakują w tym momencie, bo trener i rozgrywający wiedzieli, że muszą wtedy zbudować swojego atakującego, który za chwilę będzie się mierzył z podwójnym i potrójnym blokiem, a tam na lewym skrzydle miał kto blokować. De Falco i Russel potrafią to robić. Moim zdaniem ten początek meczu był decydujący, że Łukasz tak świetnie potem zagrał. 

Zakładamy, że do podstawowego składu wróci niedługo Bartosz Kurek, ale myśli pan, że kiedy Kaczmarek znów wejdzie na boisko, to będzie w stanie powtórzyć występy na takim poziomie?

Zagrać na takim poziomie jak półfinał i finał LN będzie mu bardzo ciężko. Tak jak Bartek Kurek najprawdopodobniej nie powtórzy już tego, co pokazał podczas mistrzostw świata 2018. Sześć ostatnich meczów w tym turnieju zagrał genialnie. On miał ten turniej, Łukasz - dwa mecze w LN. Moim zdaniem będzie ciężko to powtórzyć. Ale kto wie?

Wszystkich albo prawie wszystkich zaskoczył wybór MVP turnieju finałowego LN. Pana również?

Powiem tak: ja bym wybrał kogoś innego. 

Kogo?

Dla mnie absolutnie MVP był Aleksander Śliwka. Gracz przez duże "g" w tym turnieju. A drugim cichym MVP, jeśli mógłbym kogoś w ten sposób wyróżnić, jest Marcin Janusz. Prowadził naszą grę bardzo dobrze. Nie wiem, czy pani zauważyła, co zrobił Micah Christenson, gdy szedł po odbiór swojej nagrody dla najlepszego rozgrywającego. Podszedł do Marcina i coś mu tam szeptał. Jestem w stanie się domyśleć, co mu powiedział. Pewnie wspomniał, kto według niego zasłużył na to wyróżnienie.

Rozgrywający - jako pośrednicy w czasie akcji - są zwykle trochę w cieniu przy wyborze MVP. 

Pewnie tak, najczęściej dostają tę nagrodę ci, którzy zdobywają punkty. Pamiętam mistrzostwa Europy, gdzie Paweł Zagumny grał wyśmienicie cały turniej, a Piotr Gruszka genialnie półfinał oraz finał i to on dostał nagrodę. Dyskutowano, że obaj mogli ją otrzymać, ale rzeczywiście rozgrywającemu zdecydowanie trudniej ją dostać.

Mówił pan, że wybory trenera Grbicia pod kątem składu na turniej finałowy LN obroniły się. Kto według pana mógł mu sprawić największy ból głowy? Artur Szalpuk? Środkowi?

Artur potwierdził swoją wartość, grał tak samo wcześniej w lidze, ale trener zdecydował się na innych przyjmujących i te wybory się obroniły. To samo ze środkowymi. U nich moim zdaniem o wyborze decyduje zagrywka. Cała trójka - Kochanowski, Bieniek i Huber - zagrywa mocno z wyskoku. Myślę, że trener tego właśnie szuka - mocnej zagrywki. Marcin Janusz gra flotem, ale od czasu do czas też uderzy mocniej. Taką hybrydą w tym elemencie u Grbicia jest też Śliwka.

Uważa pan, że Jan Firlej nie wykorzystał szansy, by być w Gdańsku drugim rozgrywającym?

Ja bardzo doceniam i lubię jego styl gry oraz zachowanie na boisku. Nie zapominałbym też o Marcinie Komendzie. 

Ale ten drugi nie dostał szansy w tym sezonie. Pierwszy grał, ale jednak od lat rezerwowym na ważnej imprezie jest Grzegorz Łomacz.

Tak, wiem. Myślę, że Firlej to jest człowiek, który ma wszystko, by grać w reprezentacji. Trener na razie decyduje się na doświadczonego Łomacza, który jest bardzo długo w tej grupie. Co się wydarzy w przyszłości - tego nie wiemy. Pozycja Janusza jest niepodważalna. Walka o miano drugiego rozgrywającego może być dosyć długa. Nie wiem, jak trener Grbić to widzi, ale moim zdaniem ta rywalizacja między Łomaczem, Firlejem i nawet Komendą - który też ma papiery na niesamowite granie - nie jest jeszcze zamknięta. Każdy trener przywiązuje się do nazwisk, ma do tego prawo. Ma swoją koncepcję, jakby swoich żołnierzy, z którymi pójdzie na najważniejszą bitwę. Dziś na najważniejszą bitwę trener Grbić zabiera Janusza i Łomacza.

Artykuły Powiązane

Wczytywanie kolejnego artykułu...