- Pamiętam swoje pierwsze spotkanie z kibicami, kiedy dostałem kilka pytań dotyczących historii Jagiellonii, kilka też odnoszących się do moich sympatii klubowych, bo nie jest tajemnicą, że Arka Gdynia jest mi bliska. Ale kibice wtedy powiedzieli: "Przynajmniej dziękujemy za szczerość". Ja dla nich wówczas byłem najemnikiem, ale obiecałem, że będę najemnikiem, który włoży 100 proc. serca, by zrobić jak najwięcej dobrego dla Jagiellonii - mówi Sport.pl odchodzący z klubu mistrza Polski prezes Wojciech Pertkiewicz.
Za miesiąc, wraz z końcem 2024 roku, Wojciech Pertkiewicz przestanie być prezesem Jagiellonii Białystok. Jeden z autorów największego sukcesu w historii białostockiego klubu, zdecydował się odejść z białostockiego klubu ze względów rodzinnych, a jego miejsce zajmie znany z Lechii Gdańsk Zbigniew Ziemowit Deptuła. Na ostatnim domowym meczu Jagiellonii (2:2 ze Śląskiem Wrocław) kibice w ramach podziękowań przygotowali dedykowaną Pertkiewiczowi oprawę pod hasłem: "Dzięki Wojtek, jesteś fachura, od nas dla Ciebie ostatnia faktura".
Z Pertkiewiczem rozmawiamy o jego ostatfnich tygodniach w białostockim klubie i wspominamy trzyletnią pracę w Jagiellonii.
Jakub Seweryn: Łezka się panu w oku zakręciła, widząc oprawę kibiców w meczu ze Śląskiem Wrocław?
Wojciech Pertkiewicz: Oj tak... Szczególnie że wyszło to z zaskoczenia, bo wiadomo, że w świecie ultrasów oprawy są zawsze owiane mgłą tajemnicy. Ta także była. Dopiero gdy była rozkładana na stadionie, to ktoś mnie szturchnął i powiedział: "Popatrz, coś się szykuje". Było to niezwykle miłe i sympatyczne. Dziękuję za takie upamiętnienie ze wbitą elegancką szpileczką w odniesieniu do tego, w jaki sposób pracuję. Nie jest tajemnicą, że pieniądz w klubie jest dla mnie bardzo ważny, a każda faktura przechodzi przez moje ręce. Bardzo doceniam gest i szanuję kreatywną stronę.
Jak wysokiej faktury w takim razie się pan spodziewa?
- Już w poniedziałek przyszła informacja z Komisji Ligi o wszczęciu postępowania i prośba o nasze stanowisko. Coś tam będzie... Na pewno nie będzie to taka faktura, jak ta z UEFA za mecz z Molde [Jagiellonia musiała zapłacić 50 tys. euro - red.]. Najgorszy w tych oprawach jest moment, gdy przerywają one mecz, ale w przypadku opraw samych w sobie przeszedłem ewolucję. Kiedyś mentalnie z tym walczyłem, a teraz uważam, że dobrze wykonana oprawa, nawet z "błyskotkami", mądrze i bezpiecznie zrobiona, to jest coś, co dodaje uroku meczowi piłkarskiemu. A potrafią to być i graficzne, i kreatywne arcydzieła. Na szczęście z petard hukowych i chyba z fajerwerków się wyleczyliśmy.
Do końca pracy w Białymstoku pozostał panu już tylko jeden mecz u siebie (19 grudnia z Olimpiją Lublana w Lidze Konferencji) i kilka wyjazdów. Co pan czuł, przychodząc w piątek po raz przedostatni na Chorten Arenę? Ulgę, że za chwilę będzie mógł pan odpocząć, czy raczej delikatny smutek, że coś fajnego się kończy?
- Raczej poczucie, że tu się jeszcze sporo fajnych rzeczy będzie działo w Białymstoku... Że ta "książka", która się tworzyła przez ostatnie lata, będzie miała jeszcze kolejne rozdziały. Liczę, że do końca grudnia jeszcze razem coś napiszemy, a od nowego roku będę już tylko czytelnikiem tej książki.
To raz jeszcze trzeba zapytać - czy naprawdę musiał pan odejść z Jagiellonii?
- Decydują tu tylko i wyłącznie sprawy osobiste - sprawy rodzinne. To nie jest decyzja podjęta w kilka sekund czy z dnia na dzień, tylko taka, która przez jakiś czas we mnie dojrzewała. Było wiele rozmów z przewodniczącym Wojciechem Strzałkowskim, daliśmy sobie jeszcze te kilka miesięcy współpracy, aby wszystko płynnie funkcjonowało i wprowadzić do klubu nowego prezesa. Radzie nadzorczej i akcjonariuszom udało się sprawnie znaleźć kandydata w osobie Ziemowita Deptuły, z którym współpracujemy od 1 listopada. Ziemek jest aktywnym człowiekiem, szybko chłonie wszystko to, co się dzieje wokół Jagiellonii, spotyka się, poznaje otoczenie. Mamy bardzo aktywny listopad za nami i podobny grudzień przed nami.
W jakim stanie zastał pan Jagiellonię trzy lata temu, a w jakim ją zostawia?
- To zależy w jakim obszarze, bo jest ich kilka w klubie. Od razu zauważyłem ten silny wymiar emocjonalnej więzi z Jagiellonią, co w Białymstoku jest wielką siłą. Tym bardziej że przychodziłem do klubu w niezbyt dobrym sportowo momencie. Świeżo w pamięci były okresy wicemistrzostwa, gry w finale Pucharu Polski czy w eliminacjach Ligi Europy, a tymczasem drużyna walczyła o utrzymanie, podczas gdy kasa świeciła pustkami i finansowo dno dość mocno zostało przebite.
Od samego początku czułem tu pozytywną energię. Owszem, była też roszczeniowość i zasłużona krytyka, szczególnie w przypadku osób, które patrzą tylko na to, co się dzieje na boisku. Jednak gdy się wprowadziło te osoby w kulisy, co z czego wynika, jaki jest plan na wyjście z kryzysu, szybko i u nich pojawiła się serdeczność oraz wsparcie. Ta emocjonalna część, która dobrym duchem rozpościera się nad Białymstokiem, Podlasiem i Jagiellonią, to jest taki constans, co jest potężną wartością.
Jeśli chodzi o finanse to przez te trzy lata z "dużego minusa" wyszliśmy na "duży plus", w sprawach sportowych z walki o bezpieczne miejsce, kończymy jako mistrzowie Polski grający z powodzeniem w fazie ligowej europejskich pucharów. Nikt już nie myśli o Jagiellonii jako o przypadkowym mistrzu, tylko jadąc na Podlasie wszyscy nastawiają się na dobry futbol i trudne starcie. O Jagiellonii mówi się pozytywnie nie tylko ze względu na wyniki, ale też na to, jak gramy.
Wiele rzeczy się poprawiło. Przeszliśmy wiele zmian w pionie sportowym, akademii, pionie administracyjnym, organizacji zawodów czy marketingu. Zawsze jest coś do ulepszenia, ale gdyby zrobić stopklatki trzy lata temu oraz dzisiaj i je porównać, to w każdym z obszarów krzywa będzie wznosząca.
Wiele mówiło się o tym, że na początku wraz z dyrektorem sportowym Łukaszem Masłowskim sami byliście zaskoczeni, jak zła jest faktycznie sytuacja Jagiellonii. To prawda?
- Nie było kolorowo. Przed dołączeniem do klubu z dostępnych dokumentów zrobiłem sobie audyt. Ówczesna prezes Agnieszka Syczewska wprowadziła mnie w kilka innych elementów, jeszcze zdalnie, zanim podpisałem umowę. Ale wiadomo, że sprawy bilansowe czy rachunki zysków i strat to są dokumenty za pewien okres, a wystarczy mieć nawet na krótkim dystansie zachwianą płynność finansową i kłopoty się bardzo szybko pojawiają. Tak było również u nas.
Nie wiem, czy wszyscy pamiętają, ale bardzo krótko po moim przybyciu do Białegostoku w "Przeglądzie Sportowym" pojawiła się informacja, że Jagiellonia nie płaci pensji. Nie była to pełna prawda, bo częściowo te pensje wypłaciliśmy i to był jedyny taki moment, jedyny taki miesiąc, gdy zabrakło pieniędzy na wynagrodzenia. To pokazuje, w jak trudnej sytuacji byliśmy, ale później nie było miesiąca, w którym zawodnicy nie dostaliby całości wynagrodzenia, a potem doszliśmy do takiego momentu, gdy terminowa zapłata pensji czy premii nie jest w ogóle tematem rozmów.
Pod tym względem nastąpił duży skok. Co do Łukasza, to wiadomo, że możliwości rozwoju sportu są pochodną możliwości budżetowych funkcjonowania firmy. Wiadomo, że wynagrodzenia piłkarzy i pionu sportowego są dużym obciążeniem, ale zgodnie z dobrą praktyką UEFA u nas jest to obecnie nie więcej niż 60 proc. kosztów. Jak wspomniałem, jest wiele innych kosztów dookoła, z czego największe to organizacja zawodów i utrzymanie akademii. Minęło pięć czy sześć lat, odkąd przy ul. Elewatorskiej powstała baza treningowa z pionem szkolenia na naprawdę dobrym poziomie, ale to też stało się stałym rocznym kosztem. Oczywiście, jest to ziarno, które się sypie, żeby potem dało plony przewyższające te nakłady, ale na to trzeba czasu i mam wrażenie, że biorąc pod uwagę plany na rozwój akademii ten moment jest już blisko.
Udało nam się przetrwać wspólnie te trudne momenty z radą nadzorczą i akcjonariuszami, którzy zawsze mnie mocno wspierali. Ale na początku to też było dla nich zaskoczenie, że sytuacja jest aż tak poważna. Po rozpisaniu kilkumiesięcznej perspektywy czytelnym stawało się, że działanie ratunkowe jest niezbędne od razu. Wspólnie wyszliśmy z kryzysu, mimo że w pewnym momencie doszło nawet do sprzedaży siedziby klubu. Na szczęście dzisiaj jesteśmy z odkupioną siedzibą z powrotem, spłaconymi wszystkimi pożyczkami. Jagiellonia jest w zupełnie innym miejscu.
Sprzedaż siedziby klubu może teraz się okazać szokiem dla wielu kibiców, gdyż ta informacja nie wychodziła wcześniej na zewnątrz.
- Dwa lata temu byliśmy w tak skrajnie złej sytuacji finansowej, że jednym ze sposobów na ratunek była sprzedaż klubowej siedziby przy ul. Jurowieckiej. Nie oddaliśmy jej jednak w jakieś nieznane ręce, tylko wzięła ją osoba bardzo odpowiedzialna, która chciała wspomóc będącą na zakręcie Jagiellonię. W dokumentach mieliśmy jednak prawo pierwokupu i zakaz sprzedaży tej siedziby komu innemu, choć pod tym względem nikomu cokolwiek nawet nie świtało w głowie. To była forma pomocy, zapewniliśmy sobie w ten sposób funkcjonowanie na kolejne miesiące. Przez dwa lata spłacaliśmy to transzami, a po zdobyciu mistrzostwa Polski i otrzymaniu premii za ten sukces, zgodnie z umową wszystko odkupiliśmy i znów jesteśmy "w domu". W tamtym momencie jednak była to kluczowa sprawa, dlatego dziękuję Robertowi Skrzypkowskiemu z R/S Budownictwo za wsparcie w tak trudnej chwili. To był wielki ruch z jego strony, bo nie chodziło o 500 złotych.
Pełna kreatywność z waszej strony.
- Wielokrotnie siadaliśmy wraz z panami z rady nadzorczej i planowaliśmy ruchy na najbliższe miesiące. To wymagało pomysłowości, renegocjowania umów itp. Przypominam, że mieliśmy m.in. 94 zawodników podpisanych na kontraktach, z czego wielu na seniorskich. Wystarczyło to wszystko przemnożyć przez dwanaście miesięcy i wychodziły miliony złotych w sezonie.
Udało nam się zbudować drużynę, nie tylko tę na boisku, ale również w siedzibie klubu. Jest to drużyna świetnych ludzi, oddanych, rzetelnych i pokornych, świadomych tego, w jakim miejscu jest obecnie Jagiellonia, ale również tego, że to, co sobie rozrysowaliśmy, ma ręce i nogi. Wspólna wiara w ten projekt spowodowała, że wszyscy rozwijaliśmy się na każdym polu i dziś jesteśmy w zupełnie innym miejscu. Dowodem tego jest choćby to, że zostaliśmy wybrani nr 1 w Ekstraklasie pod kątem organizacji meczów. Jest czym się chwalić, być dumnym, bo kibic często widzi głównie boisko i mecz na nim się odbywający, ale jest to końcem tej całej taśmy produkcyjnej. Mało kto widzi pracę innych działów czy osób. Jagiellonia jest sporą firmą z wieloma obszarami i, mimo potknięć, to, co zrobiliśmy przez trzy lata, to nie była typowa sinusoida, tylko krzywa falująca wyraźnie w górę i to w każdym z obszarów funkcjonowania klubu.
Zawodowo nie ma na co narzekać, ale jak się pan prywatnie czuje w Białymstoku? Odczuwał pan samotność, będąc tutaj bez rodziny?
- Jasne, że nie jest to łatwe, choć nie jest to sytuacja wyjątkowa. W niedzielę wieczorem, już po obejrzeniu wszystkich skrótów meczów Ekstraklasy, z nudów poszedłem do kina na "Gladiatora 2" i spotkałem tam jednego z naszych trenerów, który też jest tutaj sam. Jakoś sobie czasem musimy pozabijać te godziny, gdy nie ma co robić. Na szczęście, w naszej branży zazwyczaj jest co robić i komputer w mieszkaniu zawsze jest odpalony, telefon naładowany, a jak w weekend było trochę wolnego czasu, to starałem się jeździć do domu. I tak minęły trzy lata…
Kiedy miał pan największą satysfakcję z zarządzania Jagiellonią? Czy to będzie to wymarzone w Białymstoku mistrzostwo Polski, czy może jednak czymś pan nas zaskoczy?
- Nie, nie zaskoczę... Myślę jednak, że to wszystko było i jest procesem, nie było przełomowych momentów. Nikt nie wykopał nagle grudki złota, nie strzelił tej jednej jedynej bramki. Każdy dzień, każdy tydzień jest przełomowy i suma tych wszystkich małych kroczków pokazuje dystans, który udało nam się pokonać. Z tego jestem dumny i zadowolony, ale nie będę wyciągał pojedynczych elementów, bo w każdym obszarze były małe satysfakcje i było ich mnóstwo, a zwieńczeniem było oczywiście mistrzostwo Polski. Chociaż wiadomo, że w sporcie jest tak, że jest dziesięć minut radości i za moment sześć godzin stresu. Czy jest dobrze, czy jest źle, to jest ciągle praca w sytuacji kryzysowej, ale to taka branża.
Ale jak rok temu by panu ktoś powiedział, gdzie dzisiaj będzie Jagiellonia, to chyba by pan nie uwierzył.
- A w życiu. Zakładałem, że przed nami powolny rozwój i budowa stabilizacji, a tu nagle wykonaliśmy skok. To, że możemy powalczyć o mistrzostwo, doszło do mnie po wygranej ze Śląskiem Wrocław 3:1 w marcu. Wtedy było już "cholera, możemy to zrobić!" w głowie. Ale wcześniej? Tym większa jest to jednak satysfakcja, że nie robiliśmy tego z poziomu faworyta, tylko underdoga, który bardzo szybko się rozwija, ma mądrego trenera i sztab szkoleniowy, zawodników, którzy szybko uwierzyli we własne możliwości, czy świetnie funkcjonującego dyrektora sportowego i jego ludzi. Ten sezon pokazuje, że nasz sukces nie był przypadkiem, jak w niektórych innych tego typu przypadkach.
Mówiąc o dyrektorze sportowym - postawienie na Łukasza Masłowskiego w tej roli było pana pierwszą fundamentalną decyzją po przyjściu do Jagiellonii. Trudno było go przekonać?
- Gdy przychodziłem tutaj, było kilka kandydatur na dyrektora sportowego. Nie ukrywam, że z Łukaszem kilka razy długo rozmawialiśmy przez telefon, potem spotkaliśmy się na meczu Jagiellonii w Zabrzu z Górnikiem, wygranym 2:1 po golu Karola Struskiego w 90. minucie. Wtedy coś kliknęło i uznaliśmy, że spróbujemy tej współpracy. Godziny rozmów, później mieliśmy jeszcze wspólne łączenie z Łukaszem oraz radą nadzorczą i tak się to zaczęło.
Z zewnątrz można odnieść wrażenie, że po tych trzech latach rozumiecie się bez słów.
- Nie no, czasem trzeba porozmawiać, poprzekonywać się nawzajem do pewnych rzeczy, ale w międzyczasie nauczyliśmy się tego, jak funkcjonujemy. Szanujemy się nawzajem, jeśli chodzi o etykę pracy, nasza relacja jest zdecydowanie partnerska, a w wielu wymiarach także koleżeńska. To pozwalało i pozwala nam, w tercecie z Adrianem Siemieńcem, bardzo szybko podejmować decyzje w kontekście pierwszej drużyny, a także wszelkich innych spraw sportowych. Najczęściej, acz nie zawsze, myślimy podobnie. Łukasz jest inicjatorem w sprawach sportowych, ja bardziej w tych prawnych, regulaminowych czy finansowych.
Jako "partner" i kolega Łukasza Masłowskiego jest pan zdania, że on z kolei zostanie na dłużej w Jagiellonii czy odejdzie z końcem sezonu?
- Nie chcę przewidywać, bo albo będę rzucał monetą, albo powiem coś, czego nie powinienem. Zostawię to Łukaszowi i biegowi spraw w najbliższym czasie. Przyszłość pokaże.
Za pana kadencji spadek z Ekstraklasy dwukrotnie zaglądał w oczy Jagiellonii. Czy prawdą są powtarzające się wśród kibiców opinie, że w razie spadku z Ekstraklasy w tamtym momencie Jagiellonia ze względów finansowych musiałaby zaczynać od III ligi?
- Takiego zagrożenia nie było, ale gdyby tak się stało, na pewno byłaby to sytuacja rewolucyjna w kontekście organizacji klubu, choć myślę, że bylibyśmy w stanie to opanować. Jagiellonia jest "too big to fall" ("zbyt wielka by upaść"). To perła Podlasia i myślę, że z pełnym zaangażowaniem właścicieli, akcjonariuszy, miasta, biznesu, kibiców byłaby w stanie poradzić sobie z takim sportowym kryzysem. Reorganizacja i odchudzenie w wielu obszarach działalności klubu byłyby nieuniknione, ale nastąpiłoby pospolite ruszenie, bo Jagiellonia była uczciwie zarządzana i powrót do elity byłby szybki.
Pana kadencja potrwa jeszcze miesiąc, tymczasem wciąż pozostają piłkarze, którzy przez wygasające kontrakty wraz z pana odejściem będą mogli negocjować z innymi klubami, by odejść tam latem za darmo. Mowa o Nene, Kristofferze Hansenie, Michale Sacku czy Jarosławie Kubickim, z którymi nie udało się wam jeszcze przedłużyć umów.
- Każdy przypadek jest inny i rozmowy trwają raczej w zaciszu gabinetów i e-maili. Choć na przykład Nene daje sygnał, poprzez swojego agenta i z wykorzystaniem „przecieków" medialnych, że niekoniecznie jest przekonany do tego, czy chce tu zostać. Gdy zawodnik przyjmuje taką postawę, to wtedy i my się zaczynamy zastanawiać, czy tego zawodnika jeszcze chcemy. Ale żeby nie było - z Nene wciąż rozmowy trwają, z Michalem Sackiem tak samo. Negocjacje mają to do siebie, że czasem potrafią trwać 10 minut, a czasami 10 tygodni albo i dłużej.
Jeszcze niedawno czytałem długą listę zawodników, którzy mogą odejść z Jagiellonii i informację, że nie będzie komu grać w klubie w przyszłym sezonie. Minęło kilka tygodni i mamy przedłużone umowy z Afimico Pululu, Adriaem Dieguezem, Sławkiem Abramowiczem, Jesusem Imazem a ostatnio kontrakty przedłużyli Mateusz Skrzypczak i Dusan Stojinović. Rozmowy z pozostałymi trwają i jedziemy dalej.
Nie wspomniał pan o Hansenie i Kubickim. Czyli oni już są podpisani?
- Krok po kroku… Tak jak Łukasz Masłowski wielokrotnie powtarzał, że najważniejszymi transferami są przedłużenia umów z zawodnikami, którzy są wartością dla klubu. Nam udaje się to robić. To też pomaga w rozmowach z kolejnymi zawodnikami, gdy pokazujemy im stabilizację w Jagiellonii. Że tu nie ma skakania od lewa do prawa, a ta stabilizacja pozwala nam odnosić sukces na boisku, począwszy od mistrzostwa Polski, poprzez kontynuację tych dobrych wyników zarówno w lidze, jak i w pucharach w tym sezonie. Jak widać, nam ta gra na trzech frontach na dziś nie przeszkadza.
Czym tak najbardziej udaje się teraz przekonywać piłkarzy?
- Projektem, przez cały czas projektem. Stabilnością finansową, byciem wiarygodnym i sportowo, i finansowo, a także pokazaniem właśnie wszystkiego tego, o czym już wspominałem. My obecnie nie jesteśmy na musiku, nie musimy sprzedawać zawodnika. Oczywiście, ruch w biznesie też musi być i jak oferty się pojawią, to rzecz jasna klub, ale już nie ja, będzie je rozważał.
To pokazuje, że skoro wartościowi zawodnicy tutaj zostają, to jest coś na rzeczy, co z kolei też przekonuje innych mądrych zawodników i rozsądnych agentów, chociaż jak wiadomo, różni są na rynku.
Przejdźmy do Adriana Siemieńca. Jak długo trzeba panu było do przekonania się, że warto na niego postawić? Bo obstawiam, że to nie było coś, co zajęło np. godzinę.
- Nie, nie. Oczywiście mieliśmy kilka nazwisk na liście, nie ukrywałem też, że na ten pomysł bardziej stawiał Łukasz Masłowski niż ja, ale później wszedł w życie pragmatyzm. Zaczęliśmy sobie ważyć pewne rzeczy, czyli cechy Adriana jako człowieka, jako trenera, tego, jaką ocenę byliśmy w stanie sobie wypracować na cotygodniowych spotkaniach wszystkich trenerów, zarówno pierwszej drużyny, jak i grup młodzieżowych. W ten sposób wiedzieliśmy, jaka jest jego etyka pracy, jak funkcjonuje w roli trenera, jaki jest jego pomysł na funkcjonowanie drużyny. W bazie przy Elewatorskiej przecież pierwszy zespół przez cały czas się przecina z drugim, nawet szatnie mają obok siebie. Adrian miał też doświadczenie ekstraklasowe i pierwszoligowe w roli asystenta, jako pierwszy trener pracował w III lidze, zbierał bardzo dobre opinie na kursie trenerów.
Tych argumentów było naprawdę dużo. Jedyną "wadą" było tylko to, że miał nieznane nazwisko w środowisku. Położyliśmy wszystko na szalach i wyszło nam, że cecha "znane nazwisko" nie równoważy nam plusów postawionych przy cechach Adriana.
Możecie być zadowoleni.
- Pewnie, że jesteśmy, ale po fakcie to się dobrze ocenia. Tamta decyzja była obarczona dużym ryzykiem, ale tak jak wspomniałem, uznaliśmy, że podobnym ryzykiem byłoby ściąganie trenera z nazwiskiem czy dużym stażem w Ekstraklasie, który właśnie został zwolniony z innego klubu, a broni go jedynie liczba lat doświadczenia w roli pierwszego trenera w klubach ekstraklasowych.
Czy Siemieniec pana zdaniem ma szansę być Aleksem Fergusonem Jagiellonii?
- Trudno powiedzieć, to jest w dużej mierze pytanie do Adriana. Nie można by było mieć pretensji, gdyby okazało się, że jego ambicją jest ciągły rozwój w postaci prowadzenia coraz silniejszych klubów. Nie mówię tu o przejściu do innego klubu w Polsce, bo Jagiellonia stała się topowym klubem w naszym kraju. W Ekstraklasie Adrian już za chwilę może sięgnąć sufitu, jak będzie w stanie podtrzymać dobre efekty swojej pracy. Wiadomo, że to też wynikać będzie z tego, jak funkcjonować będzie klub, ale wierzę, że nic nie zostanie w najbliższych latach zachwiane i wiele dobrego przed Jagą. W najbliższych latach Białystok i Jagiellonia powinny mieć z niego dużo pociechy, a później? Kto wie, Jagiellonii życzę, żeby to był ten Ferguson.
Jak patrzy pan na te reakcje ze strony kibiców, ich zaufanie czy to pożegnanie w postaci oprawy, to to daje panu dodatkowe przeświadczenie, że wykonał pan tu kawał dobrej roboty?
- Na pewno jest to miłe i sympatyczne. Pamiętam swoje pierwsze spotkanie z kibicami, kiedy dostałem kilka pytań dotyczących historii Jagiellonii, kilka też odnoszących się do moich sympatii klubowych, bo nie jest tajemnicą, że Arka Gdynia jest mi bliska. Ale kibice wtedy powiedzieli: "Przynajmniej dziękujemy za szczerość". Właśnie takie słowa padły, nie było kręcenia nosem. To mi pokazało, że mam naprzeciwko naprawdę fajnych ludzi, którzy mają poczucie swojej wartości, historii i wielkości klubu, który dla nich jest wręcz sensem życia i są otwarci, by działać razem niezależnie czy pada deszcz czy świeci słońce. Ja dla nich wówczas byłem "najemnikiem", ale obiecałem, że będę najemnikiem, który włoży 100 proc. serca, by zrobić jak najwięcej dobrego dla Jagiellonii.
Gdzieś ktoś podsumował ostatnią oprawę, że wystarczyło być sumiennym, szczerym i uczciwym, by zasłużyć na szacunek, co jest z jednej strony miłe, a z drugiej przerażające, bo takie cechy powinny być normą.
Jak pan sobie wyobraża te pierwsze miesiące po Jagiellonii? Zamierza pan od razu wziąć coś związanego z piłką czy na razie na pierwszym planie będzie odpoczynek?
- Na razie wracam do domu ponadrabiać różne zaległości. W styczniu jadę do Turcji, gdzie zaprosił mnie Wojtek Strzałkowski na pożegnalny wyjazd. Dołączę do nich na kilka dni.
Czyli na obóz przygotowawczy drużyny?
- No tak, tak, ale nie z drużyną. Bardzo miły gest i powiedziałem, że skorzystam z tego zaproszenia. Ciężko będzie to połączenie tak od razu uciąć czy przerwać, więc pojadę jeszcze na kilka dni. Powstaje już turecka grupa padlowa na Whatsupie, więc przed nami sporo sparingów.
A później zobaczymy. Na pewno będę blisko domu, a tam nie ma co odkrywać Ameryki, że jeżeli chodzi o piłkę nożną, to w Trójmieście jest tylko jeden klub, do którego jest mi blisko, jego właścicielem jest mój znajomy, znam tam też wiele osób, wielu sponsorów, to są zresztą w większości moi znajomi.
Namawiają pana, żeby pan wrócił do Arki?
- Na razie nie namawiają, rozmawiamy sobie o różnych rzeczach dotyczących Arki. Póki co, jest tam nowe rozdanie, wszyscy są pełni werwy - prezes Marcin Gruchała czy dyrektor sportowy Velo Nikitović. Mają bardzo aktywnych i pozytywnych ludzi zarówno w zarządzie, jak i klubie. Działają z animuszem.
Z prezesem Gruchałą sam miałem okazję rozmawiać i wtedy mówił, że wolałby znaleźć nowego prezesa niż nim być samemu.
- No tak mówi, ale wiemy, że piłka to taki trochę afrodyzjak. Jak już człowiek w to wpadnie, to nawet nie wie, jak te dziesięć godzin w ciągu dnia minęło. Wchodzisz do klubu, a za chwilę patrzysz, że jest już późno, a jeszcze kilka wieczornych spotkań czeka…
Patrząc na to, że w przyszłym roku będą wybory, to wielu pewnie widziałoby w panu dobrego kandydata na prezesa PZPN. Nikt w tej sprawie na pana nie naciska? Może jak już pan trochę odpocznie?
- Haha, nieee. Nie po to rezygnuję z Jagiellonii, w której bardzo dobrze się czuję, która jest w swoim prime time, ma zabezpieczenie finansowe, dobrą organizację, wszystko na plusie i dobre perspektywy. Wracam tylko i wyłącznie ze względów rodzinnych, więc pójść nagle gdzie indziej? Nie. A centrala w ogóle nie chodzi mi po głowie.
Czego będzie pan najbardziej żałował, odchodząc z Jagiellonii?
- Wszystkiego tego, o czym już powiedziałem. Wszystkiego. Bo w każdym wymiarze są te małe elementy dające uśmiech i satysfakcję. Tak jak już powiedziałem, w piłce są momenty szczęścia oraz kupa stresu i pracy w kryzysie, ale te momenty radochy potrafią to wszystko przykryć. Po to się pracuje. Czasami nawet nie dla siebie, a dla innych, bo człowiek łapie się na tym, że nie cieszy się już tym, czym cieszą się inni, bo dla niego to staje się codziennością. I ta radość wokół zwrotnie daje satysfakcję z pracy.
Teraz arkowiec oddaje klub w ręce lechisty.
- Gdzie tam, przecież Ziemowit jest stąd! A jego epizod w Lechii? Po pół roku przejrzał na oczy, że się pomylił. Trafił tam w fatalnym momencie. Zresztą, do dzisiaj widać, jaka tam jest sytuacja. Ziemek wytrwał te pół roku, gdy na wszystkich psy wieszali, a on jednak jakoś się ostał. Podtrzymywał komunikację z mediami czy kibicami, pokazał, że umie się poruszać w sytuacjach kryzysowych i myślę, że tutaj to także zaprocentuje. Chociaż na razie nie powinno być aż tak potrzebne, bo wchodzi do klubu, który jest w sytuacji skrajnie innej. Z deszczu na słońce, ale nadal jest sporo wyzwań przed Jagiellonią, bo w każdym z obszarów jest większe lub mniejsze miejsce na rozwój.
Najbliższe miesiące spędzi pan głównie w Trójmieście?
- Tak, zdecydowanie.
Ale może skusi pana wiosna w europejskich pucharach w Białymstoku.
- Wiosna już jest zagwarantowana i kusi… Ale jak będziemy z Chelsea w top 8, to nie zagramy z nimi od razu...
Ale w ćwierćfinale będzie można na nich trafić.
- To na ćwierćfinał chętnie przyjadę! Mamy 10 punktów i jedna wygrana, czy to z Mladą Boleslav czy Olimpiją Lublana powinny gwarantować automatyczny awans do ósemki. Przed Jagiellonią jeszcze intensywny grudzień.