Seria była okazała: zagrać Realowi siedem razy z rzędu na nosie, bezcenne. Real przez ostatni rok wygrał z sąsiadem, dla którego kiedyś nie miał litości, tylko dwa razy. Ale tak się składa, że dwa najważniejsze. W finale Ligi Mistrzów i teraz.
Musiał grać rewanż osłabiony kontuzjami, ze świadomością że już pierwsza stracona bramka może zamknąć drogę do półfinału, z ciężarem tych siedmiu nieudanych meczów. I zupełnie nie było tego widać. Piłkarze Atletico nie umieli się z tym pogodzić, ale przegrali zasłużenie. Dotrwali z nadziejami tak długo tylko dzięki Janowi Oblakowi, który interwencji miał mniej niż w pierwszym meczu i mniej efektowne, ale trudniejsze.
On wykorzystał wielką szansę: po nieudanej inauguracji Ligi Mistrzów z Olympiakosem wskoczył ostatnio do składu tylko dlatego że Moya (puszcza w tym sezonie średnio mniej goli niż Thibaut Courtois w poprzednim) miał kontuzję. Oblak bronił tak dobrze, że już miejsca nie oddał. I poza nim trudno znaleźć w Atletico kogoś, po kim trzeba płakać po ćwierćfinale Ligi Mistrzów.
Bohaterowie poprzedniego sezonu tym razem w decydującym momencie wpadli w ślepą uliczkę. Tydzień temu dali się Realowi stłamsić w pierwszej połowie, w rewanżu zgubili plan w drugiej.
Symbolem tego wyblakłego Atletico z ćwierćfinałów może być Antoine Griezmann. To jest napastnik przyjemny do oglądania, ale jeszcze nie na naprawdę wielkie próby. W Lidze Mistrzów strzelał tylko Olympiakosowi i Malmoe. W lidze hiszpańskiej z drużyn czołowej szóstki zdobył bramkę tylko w meczu z Realem. W środę miał wreszcie pokazać, że potrafi być, jak go namawiał Diego Godin, zabójcą. Ale jeszcze nie potrafi, Atletico musiało strzelić gola by awansować, a nie miało na to pomysłu.
Czerwona kartka dla Ardy Turana tylko przyspieszyła pożegnanie. Przez ostatnie miesiące Atletico walczyło z łatką drużyny, która chce się bić, a nie grać w piłkę. Wtedy to była opinia niesprawiedliwa. Do Atletico z kwietnia w LM pasuje jak ulał. Za mało w tym wszystkim było futbolu i sprytu. Tylko serca do walki nie brakowało.
Dawno go już nie widzieliśmy, jak się modli na kolanach w kole środkowym przed rozpoczęciem meczu. Nie miał okazji jako rezerwowy. Ze wszystkich ostatnich transferów Realu ten był pewnie najbardziej niezrozumiany. Była nawet teoria, że Florentino Perez wypożyczył Javiera Hernandeza z Manchesteru United przede wszystkim po to, żeby sobie ułatwić robienie biznesu w Meksyku.
Chicharito miał być wielką gwiazdą w Manchesterze United, zaczął świetnie, ale potem nie udźwignął oczekiwań. W końcu zaczęło tam dla niego brakować miejsca, Louis van Gaal go w swoich planach nie widział. Carlo Ancelotti w tych podstawowych - też nie. Chicharito był piłkarzem na wszelki wypadek. Wchodził do gry rzadko, najczęściej nie rozczarowywał, ale wracał na ławkę.
- Współpracuję, pomagam, daję z siebie wszystko. Jestem w drużynie, ale w meczach mnie nie ma. Czasem moja pewność siebie jest na dnie, choć staram się żeby była pod niebo - narzekał niedawno w jednym z wywiadów w Meksyku. Ale w Madrycie nie narzekał. Pracował i czekał.
Szansa go znalazła. Zabrakło Karima Benzemy i Garetha Bale'a, zmieniło się ustawienie, wreszcie to Hernandez mógł zagrać obok Cristiano Ronaldo. Zaczął mecz nerwowo: a to wszedł komuś w drogę, a to z bliska trafił w boczną siatkę. Ale szybko zaczął dawać drużynie to, na co Ancelotti liczył: dużo możliwości w rozegraniu akcji i szybkość. A potem dał gola zapewniającego awans.
Real awansował do półfinału już piąty raz z rzędu. To mu się nie udało od lat 1956-1960, czyli od swojego złotego wieku, czasów Santiago Bernabeu, Alfredo di Stefano, białego baletu. Teraz zapewnili mu te pięć półfinałów z rzędu dwaj trenerzy którzy się nie znoszą, bo poróżniła praca we Włoszech, Jose Mourinho i Carlo Ancelotti.
To Mourinho zahartował tę drużynę tak, że wreszcie przestała kolekcjonować wpadki w 1/8 finału LM, półfinał znów stał się w Madrycie nie luksusem, ale obowiązkiem. A Ancelotti, innymi sposobami, ale przedłuża tę serię. Przeszedł właśnie jedną z najtrudniejszych prób jako trener: tuż przed starciem z rywalem, który był dla niego przekleństwem, kontuzje wytrąciły mu z rąk wszystko to co miał sprawdzone w taktyce.
Brak Garetha Bale'a to najmniejszy problem, bez niego Real wygrał w tym sezonie siedem na siedem meczów. Zastąpić Karima Benzemę to już zupełnie inne wyzwanie. A zastąpienie Luki Modricia wydaje się czasami niemożliwe, nawet Cristiano Ronaldo przyznaje, że to Modrić określa jak Real ma grać. Ancelotti miał na te łamigłówki 72 godziny, od kiedy sypnęło kontuzjami. Ale powiedział, że na wystawienie Sergio Ramosa był zdecydowany od razu. A i Chicharito przyznał że szybko dowiedział się od trenera, że ma grać.
Real od pierwszej chwili walczył w rewanżu o golach, drugi mecz z rzędu nie pozwolił Atletico strzelić bramki. Jedna wygrana Liga Mistrzów nie dała Ancelottiemu w Madrycie spokoju na długo. Może po tym awansie choć na jakiś czas przestanie czytać, kto jest już szykowany na jego miejsce.
Arda Turan STRINGER/REUTERS
Real Madryt - Atletico Madryt 1:0. Javier Hernandez REUTERS/REUTERS
Real Madryt - Atletico Madryt 1:0. Cristiano Ronaldo STRINGER/REUTERS