Jeśli podobnie jak Irlandczycy zastanawiacie się, czemu przeciwko polskiej reprezentacji nie zagra na przykład taki Andy Reid z Sunderlandu, odpowiedź można wyczytać we wtorkowym ''Dzienniku''. Okazuje się, że sprawa jest poważna. Konkretnie zbyt poważna:
Reid myśli, że jest jakimś wyjątkowo dobrym piłkarzem. Kiedy nie gra, to popada w smutek. Łapie go jakaś nostalgia. Ja nie chcę takich kadrowiczów. Potrzebuję zawodników, którzy nie grają w swoich klubach, a mimo tego śmieją się od ucha do ucha. To jest odpowiednie nastawienie! Takich ludzi będę powoływać. Ludzi z entuzjazmem.
- wyjaśnia swoją filozofię Trapattoni. Filozofię, którą Irlandczycy kupują bo uśmiech nie schodzi im podobno z twarzy. Nawet urażeni kadrowymi decyzjami Włocha i pominięci po raz kolejny (na przykład Stephen Ireland ), grożąc, że nawet jak dostaną powołanie, to mogą nie przyjechać - robią to z uśmiechem. Co na to Trapattoni?
Takie jest życie. Nawet piłkarz, którego pomijamy przy powołaniach, powinien być szczęśliwy, że cały czas jest blisko powołania. Trzeba mieć odpowiednią mentalność.
Popieramy. Koniec z piłkarzem smutnym, z nosem na kwintę. Czy śmiech okaże się w środę nie tylko zdrowiem, ale też sposobem na wygrywanie meczów? Jedno jest pewne - nieważne jak dobrze zagrają Polacy, nie zmażą z twarzy Irlandczyków ich uśmieszków. Nic w tym zresztą dziwnego. Nikt nie chciałby podpaść Trapattoniemu...