Paweł Michalski: Tak. Zimy nie tylko w Polsce, ale i w Karakorum są coraz lżejsze. Jeżeli spojrzymy wstecz, to warunki, które panowały wcześniej na ośmiotysięcznikach były znacznie ostrzejsze. Chociaż teraz też nie jest lekko. Temperatura pod K2 potrafi zejść do -50, -60 stopni Celsjusza. Mimo to K2 zimą jest jak najbardziej do zdobycia.
- Potrzeba farta albo anomalii, która sprawiłaby, że okna pogodowe byłyby dłuższe. Do tej pory warunki, które pozwalały na pracę na ścianie trwały przez dwa-trzy dni. Poza tym gdyby wyprawa od początku objęłaby Drogę Abruzzi, którą wspina się obecnie, to teraz czekalibyśmy na okno, pozwalające na atak szczytowy. Wszyscy byliby odpowiednio zaaklimatyzowani. Oczywiście absolutnie nie chcę za to krytykować kierownictwa. Pierwotna Droga Basków była znacznie krótsza, co w zimie stanowiło kluczowy czynnik takiego wyboru.
- To wielkie osłabienie. Nie czarujmy się, Denis był najsilniejszym wspinaczem Nie ukrywam, że byłem zaskoczony jego postawą. Skoro przyjął zaproszenie do uczestniczenia w narodowej wyprawie, to wiedział na co się pisze. Znał budżet, skład osobowy i przede wszystkim ramy czasowe. Samotne wyjście w kierunku szczytu, bez konsultacji z kierownictwem, następnie brak współpracy z szefem i zespołem - to wszystko sprawiło, że naraził członków wyprawy na niebezpieczeństwo. Gdyby nie wracał przez kilka dni, reszta załogi na pewno musiałaby rozpocząć akcję ratunkową i zaczęłaby go szukać. Szanuję dokonania Denisa, ale to było bardzo nieodpowiedzialne zachowanie.
- Trochę więcej. W tej chwili pogoda rozdaje karty. Do zakończenia ekspedycji pozostały trzy tygodnie. Dużo i mało. Potrzeba teraz dwóch kilkudniowych okien pogodowych do aklimatyzacji, a następnie do ataku szczytowego. Najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby ekipa z bazy bezpośrednio doszła do dwójki. Nie wiem na ile wyposażony jest obóz pierwszy i drugi, czyli ile ładunku chłopaki będą musieli wziąć na siebie. Ale zakładamy najgorszy wariant, że muszą iść przez obóz pierwszy, czyli przeznaczają na to jeden dzień. Następnie wyjście do obozu drugiego, kolejny dzień, potem do "trójki", czyli trzy dni. Do tego trzeba spędzić minimum jedną na wysokości powyżej 7000 m. To warunek konieczny, aby w ogóle myśleć o ataku szczytowym. W sumie trzeba liczyć osiem-dziesięć dziesięć dni dobrej pogody w ciągu trzech tygodni.
- Może to być Janusz Gołąb lub Marek Chmielarski. To wciąż otwarta akcja, a ostateczna decyzja będzie należała do kierownika, który weźmie pod uwagę kondycję psychiczną i fizyczną każdego członka wyprawy. Nic nie jest jeszcze przesądzone. W 1980 roku na Mount Everest weszli: Leszek Cichy z Krzysztofem Wielickim, których ogóle nie brano pod uwagę. Byli jednak w najlepszej formie i osiągnęli cel.
- Zabawa zaczyna się powyżej obozu trzeciego. Jest tam wiele niebezpiecznych szczelin. W jedną z nich wpadł Urubko podczas swojej ostatniej wspinaczki. Znam tę drogę z wyprawy w 2014 roku. Obóz czwarty zakłada się na ramieniu K2. To teren o średnim nachyleniu ok. 45-50 stopni. Mniej więcej po około 30 minutach drogi trzeba uważać na wspomniane wcześniej szczeliny. W lecie jest ich niewiele, natomiast zimą prawdopodobnie są w większości odsłonięte. Ostatnie około 100 m różnicy wysokości to stok, który wyprowadza bezpośrednio na ramię. W tym miejscu teren staje dęba do nawet 60 stopni. Na koniec, krótki trawers i widok na ramię, które jest wielkości kilku boisk piłkarskich. To już wysokość ok. 7850m. Obóz można rozbić w tym miejscu lub jeszcze podciągnąć do góry, nawet o 100 metrów. Znów jednak będą kluczowe warunki, jakie będą tam panować, bo największym problemem jest wiatr.
Ma 45 lat. Jest członkiem kadry narodowej Polskiego Związku Alpinizmu. Uczestniczył w 14 wysokogórskich wyprawach. Zdobył cztery ośmiotysięczniki: Broad Peak (2012), Gaszerbrum II, Gaszerbrum I oraz Cho Oyu. Dziewięciokrotnie był na wysokości powyżej 8000 m.
Paweł Michalski www.facebook.com/PawelMichalskiClimber
Polski obóz pod K2 RAFAŁ FRONIA
Paweł Michalski TOMASZ STAA'CZAK