Rafał Fronia: - W niedzielę dostałem nową prognozę pogody, mówiącą o tym, że warunki na górze są coraz gorsze. Za dwa-trzy dni w kopule szczytowej ma wiać 100 km/h. W związku z tym były dwa rozwiązania: albo Denis zostanie na tej górze na zawsze, albo wróci do bazy i z wielkim prawdopodobieństwem, że "uśmiercą" go jego byli koledzy. Wybrał drugie rozwiązanie.
- Przestał mieć legitymację do tego, żeby się z nami wspinać. Nie jest już członkiem wyprawy. Po takim "wyczynie" żaden z moich kolegów nie zwiążę się z nim liną. Tak naprawdę po deklaracji, że będzie walczył tylko do końca lutego, Denis zamknął sobie dalszą możliwość uczestniczenia w wyprawie. Sam się z niej wypisał.
- Dostałem informację, że Denis opuszcza bazę i będzie schodził. Nie wiem tylko, czy Krzysztof Wielicki wyrazi na to zgodę. Zejście w pojedynkę lodowcem Baltoro nie jest błahą sprawą, przy ewentualnym załamaniu pogody może nawet dojść do walki o życie. Niewykluczone więc, że będzie dalej w bazie, czymś w rodzaju aresztu namiotowego.
- Może się tak zdarzyć. Jeżeli nie będzie warunków atmosferycznych, zgody kierownika i nie partnerów do schodzenia, to niewykluczone, że nie będzie ryzykował życiem i zdrowiem. Przed nim 100 km trekkingu, po bardzo trudnym terenie, pełnym niebezpiecznych szczelin. Pokonanie tego dystansu może zająć cztery lub nawet 14 dni. Nie ma żadnych informacji, jakie warunki panują na lodowcu poniżej bazy.
- Nie ma chyba takiego słowa, żeby to opisać. Byłem zszokowany i zdruzgotany. Raz, że naraził własne życie, a po drugie członków wyprawy. Chłopcy nie mogli zostawić go bez pomocy. Krzysztof musiał wysłać zabezpieczenie. Naraził więc swoich kolegów na niebezpieczeństwo. Ja czegoś takiego bym nie zrobił. Pozbawienie się łączności, złamanie podstawowych zasad, to największe wykroczenia, jakie tylko można popełnić, będąc członkiem ekspedycji. Denis od początku wiedział na jakich warunkach jedzie z nami na K2, że musimy mieć przy sobie radia, że przede wszystkim stanowimy zespół i liczy się sukces całej wyprawy, a nie Urubki, Bieleckiego czy Froni.
Gdy działałem na miejscu, wiedziałem, że pracuję dla dobra wyprawy. Taka myśl powinna nam przyświecać od początku do końca. Niestety, wzięły górę partykularne interesy jednego z nas, który złamał zasady i przedłożył własną ideologię nad strategię drużyny.
- Rzeczywiście, powtarzał to wielokrotnie, że K2 zamierza zdobyć wyłącznie w lutym. I nawet były na to spore szanse. Tyle że od początku lutego myśmy nie wiedzieli, jak będzie wyglądała dalsza wyprawa. Gdyby się okazało, że dalej wchodzimy Drogą Basków, a 9 lutego zakładamy obóz trzeci, to tak naprawdę pierwsze ataki szczytowe mogłyby się rozpocząć: 15,16,17 lutego. Dopiero później zbieg wielu wypadków spowodował, że plany uległy zmianie i musieliśmy przenieść wyprawę na Drogę Abruzzi. Nic się nie działo, dopóki "damoklesowy miecz" kończącego się terminu nie wisiał nad Denisem i nie zmusił go do tak desperackich decyzji.
- Porównałbym go do bohatera słynnej powieści "Dr. Jekyll i Mr. Hyde". W tym facecie są po prostu dwie sprzeczne osobowości. Po moim wypadku na ścianie Denis, jako jedyny zaproponował, że zejdzie ze mną z bazy jeśli śmigłowiec przez długi czas nie będzie przylatywał. Zależało mu, żeby mi pomóc jeśli tylko tego będę potrzebował. Chciał nawet zrezygnować z wyprawy, aby wesprzeć kolegę. Jeśli o to chodzi, to nie mogę powiedzieć o nim złego słowa. Natomiast to, co zrobił w dużej części przekreśla dobre zdanie, jako o członku wyprawy.
- Czasami te nieposkromione ambicje bywają paliwem dla świata, ale to co zrobił Denis jest dla mnie nie do zaakceptowania. Teraz sam musi to wszystko wziąć to na klatę.
- Jest coś dobrego w tym zamieszaniu. Niedawno, podczas rozmowy z Adamem Bieleckim, telefon przejął Janusz Gołąb. Z wielkim optymizmem i sportową złością powiedział mi, że 3 marca ma nastąpić poprawa pogody. Wtedy wychodzą w górę. Planem jest aklimatyzacja w obozie trzecim [7200 m] i dalsza walka. To jest chyba jakaś cecha narodowa Polaków, że gdy coś zaczyna się złego dziać, wszystko się wali, to nagle gdzieś pojawia się ten błysk w oku i następuje powtórna mobilizacja.
- Oczywiście. Po tym co usłyszałem od Janusza nadal jestem optymistą. Myślę, że chłopcy jeszcze nie raz nas zaskoczą. Chcąc nie chcąc, ta wyprawa w ogóle obfituje w niesamowitą ilość emocji. Po pierwszych doniesieniach w związku z zamieszaniem, które wywołał Denis, pomyślałem, że tam zapanował już całkowity marazm i to koniec wyprawy. Okazuje się, że guzik prawda. Jeszcze wszystko możliwe, walka trwa.
Rozmawiał Damian Bąbol
Oprócz incydentu z udziałem Urubki, pozostałe zespoły pracują na ścianie K2. Kaczkan z Bedrejczukiem zmierzają do obozu trzeciego (7200 m), a Marek Chmielarski i Artur Małek idą do C2.
Poniedziałek to ostatni dzień w bieżącym tygodniu na postępy w ścianie. Z prognozy pogody wynika, że do soboty na K2 będzie mocno wiało. W piątek, w okolicach kopuły szczytowej wiatr osiągnie prędkość 105 km/h, co uniemożliwi wspinaczkę. Od niedzieli warunki mają być łaskawsze. Z kolei we wtorek (6 marca) otworzy się szansa na zdobycie szczytu. Polacy na osiągnięcie wierzchołka mają czas do 20 marca, kiedy kończy się zima.
To jeden z najlepszych himalaistów świata. Urodził się na Kaukazie, a wychowywał na Sachalinie. Jako pierwszy człowiek wszedł w zimie na Makalu i Gaszerbrum II. Zdobył wszystkie ośmiotysięczniki bez tlenu. Na czterech z nich wytyczył nowe drogi: na Broad Peaku w 2005 roku, Manaslu - 2006, Czo Oju - 2009 i Lhotse w 2010. Za drogę, którą zrobił na południowo-wschodniej ścianie Czo Oju z Borysem Dedeszką, został nagrodzony Złotym Czekanem, najbardziej prestiżowym wyróżnieniem dla alpinistów.
Rafał Fronia napisał książkę 'Anatomia góry'. TOMASZ PIETRZYK
Krzysztof Wielicki i Denis Urubko podczas otwarcia Centrum Górskiego 'Korona Ziemi' dokumentującego złotą erę polskiego himalaizmu. Zawoja, 15 lutego 2015 Fot. Mateusz Skwarczek / Agencja Wyborcza.pl
Denis Urubko i Adam Bielecki http://urubko.blogspot.com/
Narodowa wyprawa na K2. ARCHIWUM PRYWATNE
Polski obóz pod K2 RAFAŁ FRONIA
K2. Droga Żebrem Abruzzi fot. PHZ