- Chętnie postawię wszystkim w boksie Igi szampanik i truskawki - deklaruje Piotr Woźniacki. Ojciec i trener Caroline Wozniacki, byłej numer 1 światowego tenisa, lada dzień wybiera się na Wimbledon. Chyba byłoby dobrze, gdyby wysłuchali go trener Francisco Roig, psycholożka Daria Abramowicz i pozostali członkowie sztabu Igi Świątek. Oraz, naturalnie, sama Iga.
- Jak Iga chociaż pięć minut dziennie poświęci na poobserwowanie, co się dzieje naokoło, jaka jest ważna, ile uwagi ludzie jej poświęcają, dużo na tym zyska – mówi Piotr Woźniacki. Ojciec i były trener Caroline Wozniacki jest przekonany, że kluczem do sukcesów Igi Świątek jest zmiana jej nastawienia. Woźniacki zamierza nawet podjąć się specjalnej misji.
Łukasz Jachimiak: Największy polski sukces na Wimbledonie 2026 osiągną pańska córka i Agnieszka Radwańska w deblowym turnieju legend, czy jednak ktoś inny?
Piotr Woźniacki: Ha, ha, ha! No, ładnie zaczynamy! Karolina i Agnieszka się fajnie pobawią, przy czym tenisowo też na pewno sobie ładnie poradzą. Ale liczę, że więcej będziemy w najbliższych dniach rozmawiali o Idze Świątek i też o Hubercie Hurkaczu, który bardzo dobrze wygląda i może dojść daleko. Szkoda, że właśnie odpadł Kamil Majchrzak. Super grał przed Wimbledonem w s-Hertogenbosch, gdzie wygrał turniej. Ale niestety często tak jest, że jak się super pogra przed szlemem, to później w tej najważniejszej imprezie już nie idzie aż tak dobrze.
Iga Świątek przed Wimbledonem nie grała najlepiej. Właściwie nie grała prawie wcale.
- Prawda. A w drugiej rundzie Wimbledonu - po słabszej pierwszej rundzie - zagrała już solidny mecz [6:1, 6:3 z Karoliną Pliskovą]. Kontrolowała sytuację, podobała mi się. Nie mówię, że nie miała troszkę gorszych momentów, ale było dobrze i czekam z zainteresowaniem, co będzie dalej.
Alexandra Eala w trzeciej rundzie jawi się panu jako przeciwniczka szczególnie niebezpieczna? Podkreślmy, że niedawno na trawie w Berlinie pokonała m.in. Jelenę Rybakinę. Pamiętamy też, jak rok temu w Miami sensacyjnie wygrała z Igą.
- Ta dziewczyna umie grać, ale oglądałem fragment jej meczu drugiej rundy z Mayą Joint i widziałem, że ma zawinięte kolano. Czyli jakiś problem zdrowotny. Ponadto ją na pewno zestresuje mecz z Igą, bo to szczególnie klasowa rywalka. Iga to mimo wszystko Iga. Myślę, że będzie dobrze, chociaż widzę, że Iga cały czas chce aż za bardzo. Jej potrzeba więcej luzu.
Po pierwszej rundzie Iga płakała, a po drugiej uśmiechnięta mówiła, że tym razem już nie czuła się tak przytłoczona ciężarem oczekiwań.
- Tak, widzieliśmy u niej dużą różnicę w podejściu. Oby tak dalej. Więcej wiary w siebie! Ona naprawdę dobrze porusza się po trawie, o której tyle razy mówiła, że się na niej nie czuje pewnie. Naprawdę: więcej luzu, więcej patrzenia na siebie, na to co się umie, co w moim tenisie funkcjonuje i co wielkiego już zrobiłam. Przecież rok temu Iga ten wielki Wimbledon wygrała, i to w stylu historycznym, z wynikiem 6:0, 6:0 w finale [z Amandą Anisimovą]. Wiadomo, że jak się gra, zawsze jest adrenalina, zawsze się chce znowu wygrać, ale myślę, że trzeba o tym myśleć mniej, a więcej dostrzegać pozytywnych, fajnych, rzeczy dookoła. Iga ma sztab, jaki chce mieć, każdy mecz gra na najpiękniejszych kortach, bo wypracowała sobie taki status, że ma to gwarantowane. Proszę uwierzyć, wiele innych tenisistek chciałoby chociaż jeden mecz zagrać na takim korcie, jak centralny na Wimbledonie. Tym się trzeba umieć cieszyć. Trzeba dbać o drobiazgi, szczegóły, żeby mieć fajną atmosferę. Trzeba brać dobre rzeczy i jechać dalej.
Proszę na chwilę przestać myśleć, czy Iga ten turniej wygra, dokąd może dojść i tak dalej. Zatrzymajmy się wszyscy: Polka gra na największych kortach, jest największą gwiazdą, wszyscy ją witają z honorami, wszyscy na świecie ją opisują, rozmawiają o niej, oceniają jej szanse. Czy to źle? Nie, odwrotnie: to jest piękne. Daj Bóg, żeby tak było jak najdłużej. I to musi do Igi dotrzeć. Właśnie to, a nie że serwis psuje, że są podwójne błędy i inne problemy. Moim zdaniem, jak Iga chociaż pięć minut dziennie poświęci na poobserwowanie, co się dzieje naokoło, jaka jest ważna, ile uwagi ludzie jej poświęcają, dużo na tym zyska. Ja to oglądam przez szkiełko u siebie w Monako, ale powiedziałem sobie, że w poniedziałek się na Wimbledon wybiorę. I wie pan co? Chętnie postawię wszystkim w boksie Igi szampanik i truskawki.
Proszę tak koniecznie zrobić! Jestem bardzo ciekaw reakcji.
- Daj Bóg, żeby Iga dalej grała, jak przyjadę. W poniedziałek chcę się tam zjawić na dwa-trzy dni. I wtedy trochę ich "przewietrzę"!
Czyli pojedzie pan z misją doprowadzenia do tego, żeby Iga Świątek i jej wszyscy ludzie "wyluzowali". Ale jednocześnie liczy pan, że zostanie świadkiem drogi Igi, może nawet do kolejnego wielkoszlemowego tytułu?
- A dlaczego nie?
Nie ma dziś zdecydowanej faworytki Wimbledonu, prawda?
- Absolutnie nie ma. Nawet niby najlepsza Sabalenka gra, gra, gra, aż nagle przegrywa decydujące sety 0:6. Tak było na Rolandzie [6:3, 5:7, 0:6 w ćwierćfinale z Dianą Sznajder] i przed chwilą też w Berlinie [4:6, 7:6, 0:6 w półfinale z Jessiką Pegulą]. To siedzi w głowie, nie jest tak prosto to wyczyścić. Takie sytuacje trzeba zaakceptować i iść dalej. Wiem, że się łatwo tak mówi z boku, ale ja przez lata byłem w środku, jako ojciec i trener Karoliny, i dobrze wiem, jak ogromnie dużo daje w pewnych sytuacjach odpuszczenie zamiast analizowania. Idze by to tak dużo dało, że głowa mała. Przecież ona przyjeżdża na wielkie turnieje świetnie przygotowana. Powinna cały czas pamiętać, co umie. Już chyba kiedyś panu to opowiadałem, ale najwyżej opowiem jeszcze raz, bo ta anegdota bardzo dużo pokazuje. Kiedyś z Karoliną widzieliśmy, jak na treningu jaja sobie robią Andre Agassi i Marat Safin. Podszedłem do Marata i zapytałem: "Co wy wyprawiacie?" (Karolina miała 16 czy 17 lat, to był jeden z jej pierwszych wielkich turniejów i dopiero się wszystkiego uczyliśmy.) Safin odpowiedział: "Na szlemach już się nic nie wytrenuje, tu musisz być wypoczęty, musisz mieć fun, luz i tylko wtedy możesz coś osiągnąć. Jak się będziesz napinać, też może ci się udać osiągnąć dobry wynik, ale ile razy? Z takim podejściem to się skończy". U Igi trochę brakuje kogoś, kto by dał takie spojrzenie z boku. Kto by popatrzył pozytywnie i pewne rzeczy powiedział nie od razu po meczu, tylko przy kolacji, gdy się rozmawia już o innych rzeczach niż taktyka i technika. Oczywiście, takie rzeczy powinien mówić ktoś, kto był na szczycie i kto to samo przeżywał – tak jak nam wtedy powiedział Safin. To takie niby nic, ale dopalacz, że ho, ho! Działa jak turbo w dobrym aucie.
Trochę liczyliśmy wszyscy, że po świetnym występie w Rolandzie Garrosie w trybie turbo dalej będzie Maja Chwalińska, ale zdrowotnie nie dała rady. I odpadła już w pierwszej rundzie.
- To był pech pechów. Strasznie szkoda. Jak już tę kostkę podkręciła przy meczbolu, wiem, że jej to siedziało w głowie, chociaż teoretycznie jeszcze mogła za chwilę sobie wyserwować wygraną w meczu. Ale z lat w tourze spędzonych z Karoliną wiem, jak trudne są takie sytuacje. Gdyby Maja serwowała "łup-łup", to faktycznie mogłoby załatwić sprawę. Ale tenis Mai opiera się na innych atutach i tu z kontuzją nie mogła ich pokazać. Brawa za ambicję, za walkę do końca mimo urazu. Ściskam za Maję kciuki, żeby wyzdrowiała, odpoczęła i żeby miała świetną następną część sezonu.