Iga Świątek pochylona krzyknęła z całych sił po straconym punkcie na wagę "break pointa" w ostatnim gemie pierwszego seta. Tego krzyku, będącego wyrazem złości i frustracji, nie było jednak słychać - zagłuszyły go brawa dla Julii Putincewej. To reprezentantka Kazachstanu znana jest z ekspresyjnego okazywania niezadowolenia na korcie, ale tym razem polska tenisistka w pewnym momencie zamieniła się z nią rolami. A swojej pierwotnej już nie odzyskała.
To miał być pojedynek opanowanej Igi Świątek ze słynącą z prowokacyjnych zachowań Julią Putincewą. Ale zamiast tego w trzeciej rundzie Wimbledonu to ta ostatnia grała jak z nut, a tą bardziej spiętą i reagującą bardziej emocjonalnie była liderka światowego rankingu. I to ona niespodziewanie zeszła z kortu pokonana 6:3, 1:6, 2:6.
Początek meczu nie zapowiadał smutnego finału. Krzyk pierwszym niepokojącym sygnałem
Zajmująca 35. miejsce na światowej liście Putincewa przed przyjazdem do Londynu wygrała turniej w Birmingham, zdobywając pierwszy tytuł na trawie. Dała jasny sygnał, że jest w dobrej formie, ale nie sposób nie odnieść wrażenia, że Polka przegrała nie tylko z nią, ale - może nawet przede wszystkim - z własnymi nerwami.
Po dwóch pierwszych spotkaniach tegorocznego Wimbledonu kibice Świątek nie mieli powodów do niepokoju. W pierwszym pokazała przede wszystkim bardzo dobry - i tak ważny na trawie - serwis, w drugim niektórzy zwracali uwagę na potrzebę poprawy returnu. Ale nie było tu żadnego sygnału alarmowego. Ot coś, nad czym warto popracować przed kolejnymi meczami.
Jeszcze pierwsze piłki sobotniego pojedynku nie wskazywały tego, co wydarzyło się później. 23-latka pewnie wygrała swojego gema otwarcia i prowadziła 40:15 przy podaniu Putincewej. Wtedy się nie udało przy żadnym z czterech "break pointów", ale nadal sytuacja wydawała się opanowana. To urodzona w Moskwie reprezentantka Kazachstanu pierwsza zaczęła w swoim stylu okazywać frustrację. Najpierw w drugim gemie, potem w szóstym. Wzruszała ramionami, kierowała pełne emocji tyrady w kierunku swojego sztabu szkoleniowego.
Pierwszy niepokojący co do Świątek sygnał to sytuacja z dziewiątego gema. Putincewa w swoim stylu posłała skrót, Polka dobiegła do niego, ale następnie została minięta. To wtedy właśnie pochyliła się i krzyknęła. Wszyscy siedzący na trybunach to widzieli, ale tego nie słyszeli. Głośniejsze były brawa dla 29-letniej przeciwniczki.
Okrzyki z trybun nie pomogły. Emocje wzięły górę
Wydawało się, że wyjście z opresji w tym gemie i wygranie seta uspokoi Świątek. Ale nic z tych rzeczy. Po zepsuciu zagrania na początku drugiej partii znów się pochyliła i tym razem uderzyła ręką w udo. Kilka minut później wygrała akcję, ale i tak od razu zwróciła się w kierunku osób ze swojego boksu i pokazywała im, że coś jej nie pasuje.
Próbowała jeszcze stawiać opór świetnie spisującej się i opanowanej rywalce, idąc na mocne wymiany, gdy w tle słychać było głośny szum kropel deszczu uderzających o zasunięty dach. Niewiele jednak już wtedy Polce wychodziło. Po akcji, po której przegrywała 1:3, znów się pochyliła i w tej pozycji była kilka chwil. Nieco później to ona patrzyła na sztab i bezradnie rozkładała ręce.
Nie pomagały słyszalne od czasu do czasu z trybun okrzyki "Dawaj, Iga". Nie pomagał też challenge, którego dwukrotnie Polka korzystała i za każdym razem punkt wędrował do Putincewej, która po ostatniej akcji zachęcała kibiców do wzmożonego dopingu.
W przerwie przed decydującą partią tenisistka Tomasza Wiktorowskiego szybkim krokiem udała się na przerwę toaletową z notesem pod ręką. Wróciła po dłuższej chwili, a jej rywalka sygnalizowała, że już się niecierpliwi. Tak jak w mowie ciała, tak i w grze faworytki przez długi czas przełomu nie było. Gdy raz odbiła piłkę ramą rakiety i Putincewa miała wysoką piłkę, z którą nie powinna mieć problemu, po Polce widać było już brak wiary, że uda jej się tę sytuację uratować. Gdy chwilę potem posłała piłkę w siatkę, to od razu dłonią zasłoniła twarz. Nadziei nie dawało uderzenie, po którym posłała piłkę wysoko ponad kortem.
W samej końcówce zaliczyła jeszcze minimalny zryw. "Walcz, Iga" - słychać było z trybun, gdy Polka obroniła pierwszą piłkę meczową. Obroniła też drugą. Ale potem mistrzowski skrót rywalki i trudny serwis, po którym faworytka nie zdołała przebić odpowiednio piłki, a nadzieje kibiców na odrodzenie się faworytki w stylu pełnego dramaturgii pojedynku drugiej rundy niedawnego Roland Garros z Naomi Osaką ulotniły się. Putincewa po raz pierwszy w karierze pokonała Świątek. Najpierw wypuściła rakietę z rąk i uśmiechała się z niedowierzaniem. Potem wydała z siebie okrzyk radości i znów zachęciła kibiców do wspólnego celebrowania. A Polka pożegnała się z Wimbledonem bliźniaczo podobnie jak dwa lata temu - porażką w trzeciej rundzie na korcie nr 1 z niżej notowaną rywalką. Porażką, w której kluczowe wydawały się jej nerwy.