Arcyważny mecz w walce o utrzymanie w Dywizji B Ligi Narodów (tak po jednym punkcie w dwóch meczach trzeba to było określać), kluczowe spotkanie w kontekście przyszłości Jana Urbana lub po prostu starcie, które miało nam pokazać, czy nadajemy się obecnie na ten poziom LN. Wielu określeń można było użyć względem meczu Polska - Rumunia na Narodowym. Dla naszej kadry triumf był obowiązkiem. Rumuni całościowo nie są oczywiście zespołem na poziomie Andory, Łotwy czy Luksemburga, ale jak dotąd przegrali nie tylko ze Szewcją, ale też z Bośnią (i to aż 2:4 u siebie).
Jan Urban miał świadomość, że na szali najpewniej leży jego posada. Widać to było po składzie. Składzie z ustawieniem na czterech obrońców, z duetem Kiwior - Bednarek, z Przemysławem Frankowskim na lewej obronie, z Lewandowskim i Świderskim w ataku. Innymi słowy nasz selekcjoner liczył na to, że polepszyć jego sytuację pomoże doświadczenie. Po drugiej stronie sporo było znanych twarzy z Ekstraklasy, na czele z podstawowym bramkarzem Legii Warszawa Otto Hindrichem, w tym spotkaniu od 1. minuty. Ionut Radu bronił słabo zwłaszcza z Bośnią, a poza tym ma kłopoty ze zdrowiem.
Zaczęliśmy aktywnie, szybko wywalczyliśmy sobie kilka rzutów rożnych. Jednak w pierwszym kwadransie i tak najwięcej zagrożenia było po dośrodkowaniu Rumunów z rzutu wolnego. Strzelał płasko w 8. minucie w polu karnym Tudor Baluta, ale Marcin Bułka, choć zasłonięty, dał radę obronić to nogami. Poza tym nasi obrońcy mieli kłopot z szybkim Danielem Birligeą. U nas? Dużo kłopotów z kreowaniem sytuacji. Niewiele wychodziło, aż w końcu... Rumunii dali nam bardzo duży prezent.
Nawet dwa, bo w 22. minucie Radu Dragusin sfaulował w polu karnym wyprzedzającego go Lewandowskiego. Po pierwsze dostaliśmy za to rzut karny, a po drugie rumuński obrońca obejrzał czerwoną kartkę, bo Polak wyszedłby sam na sam z bramkarzem! Nasz napastnik sam podszedł do piłki i mocnym, płaskim strzałem zmylił Hindricha. To był nasz pierwszy celny strzał w tym meczu, co wiele mówi. Jednak mieliśmy prowadzenie i liczebną przewagę.
Zachęciło nas to do ataków. W 32. minucie zza szesnastki w słupek uderzył Frankowski, a 5 minut później powinniśmy byli prowadzić 2:0. Niestety, choć Świderskiemu wystarczyło tylko podać do Lewandowskiego na pustą, to zrobił to źle. Zagrał mu za plecy i nic z tego nie wyszło (kończył jeszcze Zalewski, ale przestrzelił). Za to nasz kapitan po wyeliminowaniu Dragusina z reszty tego meczu, wyeliminował także siebie z następnego spotkania z Bośnią. Głupio sfaulował Coubisa i dostał żółtą kartkę, za którą musi pauzować. Gorzki akcent na koniec pierwszej połowy. Dość przeciętnej dla naszego zespołu, może nawet gorszej, niż pierwsza połowa w Szwecji. Wynik był jednak korzystny i to trzeba było wykorzystać.
Trzeba przyznać, że pokazaliśmy w końcu, jak zdominować grającego w osłabieniu rywala. To był piorunujący początek drugiej połowy. W 47. minucie Zalewski wręcz brutalnie ograł i minął Ratiu, po czym dograł w polu karnym Lewandowskiego, a nasz kapitan z bliska ustrzelił dublet! Nie otrząsnęli się jeszcze Rumunii, a dostali kolejny cios! Zadali go sobie sami z dużą pomocą duetu Zalewski - Frankowski, bo to oni rozklepali rywali na lewym skrzydle, Frankowski płasko zagrał w szesnastkę, a tam Virgil Ghita niefortunną interwencją trafił do własnej bramki.
Polacy chcieli się w końcu wyżyć za te wszystkie ostatnie niepowodzenia i postanowili stłuc pogubionych na boisku Rumunów na kwaśne jabłko. Rywale też pomagali. Na przykład Razvan Marin zagrał w 62. minucie w pole karne prosto do Zielińskiego, a ten sprytnie przelobował Hindricha! Mało? To jeszcze ze stałego fragmentu im wpakowaliśmy. W 66. minucie zrobił to Jan Bednarek, który wykorzystał głową idealne dośrodkowanie Szymańskiego z rzutu rożnego!
Widać było w naszych piłkarzach, że skoro była szansa w końcu kogoś roznieść, to chcieli skorzystać. Za to Rumuni po tym wszystkim wyglądali tak, jakby już tylko się modlili o brak kolejnych goli. Nie dało to skutku. W 87. minucie hattricka ustrzelił Lewandowski, któremu rywale w polu karnym nawet za bardzo nie przeszkadzali, a on huknął obok słupka! Cios ostateczny, 6:0 i kapitalny triumf naszej kadry. Rywale słabiutcy? I to bardzo, ale jak się ma tak kiepskiego rywala, to się go leje. My zrobiliśmy to dziś w brutalnym stylu.