Wygrał ten, kto nie oglądał skoków Polaków. Pora wycofać kadrę?

Kacper Tomasiak i Maciej Maciusiak
screeny z Eurosportu

Próba wskazania czy dla polskich skoczków lepszy był pierwszy, czy drugi konkurs nowego sezonu byłaby jak wybieranie między dżumą a cholerą. Nasza kadra wygląda tak koszmarnie, że trenerzy chyba powinni się zastanowić czy warto ją pokazywać za tydzień w Ruce, czy może lepiej zjechać do kraju i próbować ratować sytuację już pod kątem Pucharu Świata w Wiśle za dwa tygodnie. Ale już usłyszeliśmy, że na taki ruch raczej nie ma co liczyć.

- Jestem w wielkim szoku, widząc co się dzieje – powiedział Adam Małysz w studiu Eurosportu już w połowie niedzielnych zawodów w Lillehammer. To miał być dzień rehabilitacji Polaków. A szczęśliwy jest ten, kto nie zmarnował czasu na oglądanie tej totalnie nieudanej próby. Punkty zdobył jedynie Kacper Tomasiak, który na półmetku był 25., a finalnie zajął 27. miejsce.

Tak źle nie było nawet, gdy w 2016 roku po złym sezonie odchodził trener Łukasz Kruczek. Ani wtedy, gdy w 2022 roku z naszą kadrą żegnał się Michal Doleżal. I w 2024 roku, gdy stanowisko głównego szkoleniowca tracił Thomas Thurnbichler.

Polska zaczęła jak Bułgaria. Dramat, inauguracja najgorsza w XXI wieku

W piątek w kwalifikacjach odpadli Paweł Wąsek i Klemens Joniak. W sobotę żaden Polak nie awansował do drugiej serii. Choć jednego punktu Pucharu Świata nie zdobył nikt z naszej kadry po raz pierwszy od zawodów w Niżnym Tagile w 2012 roku. Czyli od 14 lat. A aż od 28 lat nie było tak fatalnej inauguracji w wykonaniu naszej kadry. Wtedy, w 1998 roku, też w Lillehammer, reprezentował nas jedynie Wojciech Skupień.

Zobacz wideo Tu wychował się Kacper Tomasiak! Odwiedziliśmy jego rodzinne strony

To ogromnie rozczarowujące, że po starcie sezonu 2026/2027 wracamy wspomnieniami do prehistorii. Rok 1998 i 1999 to czas ogromnego kryzysu polskich skoków. Totalna bieda, beznadzieja, Adam Małysz przytłoczony niepowodzeniami tak bardzo, że już chciał kończyć karierę, bo stracił nadzieję na nawiązanie do sukcesów z 1996 i 1997 roku, gdy wygrywał pierwsze konkursy Pucharu Świata w życiu. Wtedy polskie skoki istniały tylko teoretycznie. Dziś mają swoje problemy (zwłaszcza na dole piramidy szkoleniowej, bo w kraju brakuje infrastruktury), ale jednocześnie najlepsi w kraju mają wszystko, czego trzeba, żeby rywalizować ze światową czołówką. Żeby znów doskoczyć do pięciu potęg – Austrii, Norwegii, Niemiec, Słowenii i Japonii – które podczas dwóch ostatnich zim nam odskoczyły.

W top 6 klasyfikacji Pucharu Narodów Polska była na koniec wszystkich sezonów od 17 lat. Nawet jeśli podczas dwóch poprzednich zim słusznie narzekaliśmy, że dla najlepszych nasi skoczkowie są tłem, to i tak byli w tym sporcie co najmniej szóstą siłą na świecie.

Dziś, po pierwszym weekendzie Pucharu Świata drużynowa klasyfikacja wygląda tak:

  1. Austria 668 pkt
  2. Norwegia 620
  3. Japonia 287
  4. Słowenia 237
  5. Niemcy 140
  6. Szwajcaria 108
  7. Finlandia 98
  8. Polska 54
  9. Francja 29
  10. USA 27
  11. Estonia 25
  12. Włochy 25
  13. Kazachstan 14
  14. Bułgaria 4

A tak naprawdę jest jeszcze gorzej, bo aż 50 z tych 54 punktów mamy za siódme miejsce w konkursie drużyn mieszanych. Gdyby liczyć zdobycz tylko panów z konkursów indywidualnych, to przed nami byłyby jeszcze:

  • Francja
  • Estonia
  • Kazachstan

A Bułgaria zajmowałaby razem z Polską 12. miejsce.

Tylko Tomasiak daje nadzieje. Ale mocniej czujemy zwątpienie

Miejmy nadzieję, że do takiej tabeli wyników nie będziemy musieli się przyzwyczajać. Że lada chwila nasi skoczkowie odbiją się od dna. Ale czy mamy coś więcej niż nadzieję?

Kiedy Paweł Wąsek i Klemens Joniak odpadli w piątkowych kwalifikacjach, to spokojnie przekonywali, że to tylko wypadek przy pracy i już za chwilę będzie dobrze. Po wolnej sobocie Wąsek w niedzielę znów nie dostał się do 50-osobowego konkursu. A razem z nim tym razem przepadli Dawid Kubacki i Jakub Wolny. Kiedy w sobotę wiatr zdmuchnął nam w zawodach Kacpra Tomasiaka (a był czwarty w kwalifikacjach, więc dawał nadzieje na dobry wynik), to pocieszaliśmy się, że w niedzielę aż takiego pecha chyba już nie będzie miał. I liczyliśmy, że znajdzie się w czołówce. Tymczasem zajął dopiero 27. miejsce. I to jest jedyny polski „sukces" inauguracyjnego weekendu w Lillehammer (męski, bo w rywalizacji kobiet dobrze spisała się Anna Twardosz).

Czy po takim blamażu kadra podniesie się już za pięć dni w Ruce? Tamtejsza skocznia jest jeszcze bardziej kapryśna od tej w Lillehammer. Może lepiej byłoby wysłać naszych zawodników na treningi do domu i liczyć, że nowy początek zanotują za dwa tygodnie u siebie w Wiśle?

Może warto byłoby podjąć taką decyzję nie co do całej kadry, może warto byłoby wysłać na następne zawody Tomasiaka. Jego mental szybko poznaliśmy jako taki z gatunku „level hard", jak mówią ludzie ze środowiska. Ale reszta wygląda na pogubioną.

A my jesteśmy tak samo skołowani jak nasi skoczkowie. Latem spisywali się dobrze, z ostatnich treningów docierały do nas informacje, że są w formie i po słabych sezonach 2024/2025 oraz 2025/2026 wreszcie zrobią jakościowy skok. Tymczasem zrobili skok do tyłu.

W sezonie 2008/2009 Polski po raz ostatni nie było w top 6 Pucharu Narodów. Wówczas wyprzedziły nas: Austria, Finlandia, Norwegia, Niemcy, Rosja, Szwajcaria i Japonia. To tak zamierzchłe czasy, że Finowie byli jeszcze jedną z potęg, Szwajcarzy atakowali Simonem Ammannem i Andreasem Kuettelem, a Dmitrij Wasiljew z Rosji kończył Puchar Świata na piątym miejscu w klasyfikacji generalnej. My w czołówce mieliśmy wówczas tylko Małysza. A że przeżywał kryzysowy sezon - skończył go na 13. miejscu - to jego dołek od razu odbił się na pozycji całej naszej kadry.

Małysz dopiero w końcówce tamtej zimy wskakiwał na podia. Wcześniej nie dokończył Turnieju Czterech Skoczni – rezygnował po 15. miejscu w Innsbrucku. I kiedy inni dalej rywalizowali w Turnieju, a następnie w lotach w Bad Mitterndorf, on szukał formy na domowe konkursy w Zakopanem i na drugą część sezonu.

Małysz wiele razy potrafił zrezygnować ze skakania w konkursach, gdy był z siebie niezadowolony. Umiał się wycofać i tak popracować, że wracał mocniejszy. Nasza aktualna kadra na sugestie, żeby czasem postąpić podobnie, reaguje wręcz alergicznie. A czy większe są szanse, że już w piątek w Ruce coś się cudownie u przegranych z Lillehammer odmieni bez treningów (podróżując z Pucharu Świata na Puchar Świata nie ma możliwości, żeby potrenować), czy raczej że lepszy efekt dałby powrót do kraju i wdrożenie jakiegoś planu naprawczego?

Takie pytanie chyba powinni postawić sobie trener główny Maciej Maciusiak i jego sztabowcy. Oraz nasz koordynator szkolenia, Stephan Horngacher. Ale między wierszami przed kamerą Eurosportu Maciusiak już przekazał, że nie będzie rezygnacji z Ruki.

Oczywiście może być tak, że my - dziennikarze i kibice - o czymś nie wiemy, że jest jakiś powód dramatycznego falstartu, którego można się pozbyć w biegu. Ale nasz niepokój jest naturalny, bo przecież po zapowiedziach, że polska kadra skoczków się odrodzi oglądamy ją w tak złym wydaniu na starcie, jakiego obecne pokolenia fanów nie pamiętają.

Lata temu bywaliśmy w kryzysach, bo mieliśmy tylko Małysza. A dziś mamy tylko Tomasiaka. Przy czym 19-latek ma przecież zupełnie inny status niż miał we wspomnianym złym sezonie 2008/2009 Małysz. Czterokrotny mistrz świata i czterokrotny zdobywca Kryształowej Kuli był wtedy instytucją. Dla niego miliony Polaków włączały telewizory, nawet gdy lądował za podium. Tomasiak jest dziś ciągle jeszcze „tylko" nowością, rewelacją, która musi potwierdzić swoją przynależność do gwiazdozbioru, dla którego siada się do transmisji. Dziś polska kadra skoków wygląda tak źle, że jeśli szybko i wyraźnie się nie poprawi, to widzowie jeszcze szybciej zagłosują przeciw niej pilotami od telewizorów.

Artykuły Powiązane

Wczytywanie kolejnego artykułu...