- Maja Chwalińska jest blisko rekordowego osiągnięcia, a sukces Mai pomógł Idze Świątek - uważa Adam Romer w rozmowie ze Sport.pl. Redaktor naczelny magazynu "Tenisklub" tłumaczy nam, co czeka teraz Świątek i Chwalińską. - Obie są w stanie wyciągnąć korzyści - mówi.
Maja Chwalińska ma za sobą sezon życia, a Iga Świątek najtrudniejszy od lat. Adam Romer z magazynu "Tenisklub" wyjaśnia m.in., dlaczego Maja za moment może pobić swój rekord, a przy okazji zdobyć historyczną nagrodę i jak będzie planować kolejne starty. Reaguje także na krytykę Świątek i tłumaczy, dlaczego zrezygnowała z United Cup i co dalej z trenerem byłej liderki rankingu.
Dominik Senkowski: Jaki to był rok dla polskiego tenisa w kobiecym wydaniu?
Adam Romer: Dobry. Nawet powiedziałbym, że zaskakująco dobry. To, że Maja trafiła do światowej czołówki, a w czołowej setce mamy cztery dziewczyny, to wynik - umówmy się - ciągle ponad stan. Biorąc pod uwagę statystyki i zaplecze, mamy znacznie więcej zawodniczek w top 100, niż wynikałoby to z liczby tenisistek znajdujących się na niższych szczeblach i w młodszych kategoriach wiekowych.
Poza tym trzeba podkreślić, że świetnie pokazały się też dziewczyny z dalszych miejsc w rankingu: Martyna Kubka czy Weronika Falkowska, o których jeszcze kilka miesięcy temu mało kto słyszał. To z pewnością efekt długofalowej pracy Igi oraz krótszego oddziaływania sukcesów Mai, co wszystko razem ładnie się poskładało. Uważam ten sezon za bardzo, bardzo dobry dla polskiego tenisa, mimo że nie mamy żadnego tytułu wielkoszlemowego, do którego tak bardzo przyzwyczailiśmy się w ostatnich latach.
A gdybym ci powiedział w styczniu, że Maja Chwalińska pokona Igę Świątek w turnieju WTA 1000 w Wuhanie, a wcześniej zagra w finale Roland Garros, uznałbyś mnie za wariata?
- Raczej nie można było się tego spodziewać. Piotr Szczypka, menedżer Mai, zawsze powtarzał na początku każdego sezonu, że czeka z utęsknieniem, aż Maja wreszcie wejdzie do setki, co było w miarę realne. Natomiast to, co stało się w Paryżu, nieporównywalnie przebiło jego oczekiwania, a także nas wszystkich. Powiedziałbym więc, że gdyby ktoś twierdził tak na starcie roku, byłby mało wiarygodny, z drugiej strony - widzieliśmy już w tenisie tego typu historie.
Maja od lat ma ogromny talent i świetną technikę, co nie jest żadną nowością. Co więc właściwie zadziałało, że teraz udało jej się osiągnąć taki przełom i wskoczyć do ścisłego topu?
- Myślę, że to splot kilku elementów, które zagrały w tym samym czasie. Kluczowa była praca wykonana przed sukcesem w Paryżu, to mniej więcej rok współpracy z Maćkiem Ryszczukiem (trener przygotowania fizycznego Mai oraz od lat Igi - przyp. red.) oraz fakt, że wreszcie dopisywało jej zdrowie.
A spodziewałeś się, że Chwalińska poradzi sobie nie tylko na mączce, ale i jesienią na nawierzchni twardej w Azji?
- Nie zapominajmy jednak, że kort twardy kortowi twardemu nierówny. Maja po rozegraniu dwóch trzecich pełnego sezonu w najważniejszych turniejach poznała już te miejsca. Teraz będzie mogła precyzyjnie planować starty i dokładnie wiedzieć, gdzie gra jej się lepiej, a gdzie gorzej, które korty pasują do jej stylu, a które mniej. Z miesiąca na miesiąc będzie jej łatwiej, bo zgromadzi więcej danych do decyzji turniejowych.
Triumf w Wuhanie potwierdza, że tamtejsze warunki, postrzegane ostatnio jako wolniejsze, jej sprzyjają. Sygnał o dobrej formie dała już w Singapurze, gdzie sprzyjała jej korzystna konstelacja: hala i wolniejsze korty. Ten półfinał był zapowiedzią późniejszego sukcesu w Wuhanie. Myślę, że jej starty będą wyglądać właśnie tak: umiejętnie dobierając miejsca, będzie co jakiś czas odnotowywać bardzo dobre wyniki.
Myślisz, że w przyszłym roku wejdzie do top 10 rankingu WTA? Do tej pory najwyżej była chwilę temu na 11. pozycji, dziś jest 12.
- To bardzo prawdopodobne. Ranking układa się na jej korzyść, ponieważ do połowy, a nawet do 20 maja, nie broni żadnych poważnych punktów. Strata do dziesiątej Marty Kostiuk wynosi około 900 punktów. To więc kwestia dwóch udanych występów w turniejach rangi WTA 1000. Kostiuk z kolei będzie bronić pokaźnej zdobyczy, bo miała świetną wiosnę na mączce. Maja będzie się oczywiście musiała oglądać za siebie, ale awans do czołowej dziesiątki jest jak najbardziej realny.
Otrzyma nagrodę w plebiscycie WTA na koniec roku?
- Myślę, że tak, w kategorii "Największy progres" lub "Największa nowicjuszka". W tej pierwszej kategorii nie widzę innej opcji. Marta Kostiuk też zanotowała skok, znalazła się w top 10, ale Maja poprawiła pozycję o ponad 100 miejsc - to absolutne szaleństwo.
Czy obawiasz się, że Maja Chwalińska może pójść drogą Jasmine Paolini czy Amandy Anisimowej i po jednym fantastycznym sezonie zaliczyć dołek?
- Byłbym ostrożny z takimi porównaniami. Paolini może być dla niej świetnym wzorem z dwoma finałami wielkoszlemowymi w jednym roku. Z kolei w przypadku Anisimowej wcale nie jest powiedziane, że nie wróci w nowym sezonie na właściwe tory. Takie falowania u dziewczyn zdarzają się bardzo często. Paweł Ostrowski opowiadał mi kiedyś, że gdy trenował Angelique Kerber, panicznie stresowała się obroną punktów. Kiedy nie musiała ich bronić, grała nieporównywalnie lepiej. Okresy gorsze i lepsze po prostu się przeplatają, wtedy grała np. lepiej-gorzej co drugi sezon.
Jak oceniasz ostatni sezon w wykonaniu Igi Świątek, biorąc pod uwagę jej własne słowa o udanej drugiej połowie?
- Trzeba go ocenić słabo. Przez cztery poprzednie sezony Iga wygrywała przynajmniej jeden turniej wielkoszlemowy. W tym roku zdobyła co prawda jeden duży tytuł WTA, ale w imprezach Wielkiego Szlema zanotowała rozczarowujące - jak na jej standardy - wyniki, docierając najwyżej do ćwierćfinału w Australian Open. Na tle jej dawnych osiągnięć to słabszy sezon.
Oczywiście inne wielkie postacie światowego tenisa też miewały takie lata, więc nie jest to nic nienormalnego. Pytanie, w którą stronę to pójdzie. W internecie łatwo o krytykę i proroctwa o "równi pochyłej". Życzę wielu zawodniczkom takiej równi pochyłej: zaczynała rok na drugiej pozycji, a kończy w czołowej dziesiątce. Niemniej, z jej perspektywy i znając ambicje Igi, ten rok nie potoczył się tak, jakby sobie tego życzyła.
Widzisz jakieś zmiany w jej grze pod wodzą Francisco Roiga?
- Niewielkie. Jedyne, co rzuca się w oczy, to fakt, że Hiszpan bardzo intensywnie przekonuje ją do większej cierpliwości na korcie. Nie zawsze przynosiło to widoczne efekty od kwietnia, kiedy zaczęli współpracę, ani nawet w drugiej części sezonu, z której sama była bardziej zadowolona. Mam jednak wrażenie, że Francisco pomógł jej przede wszystkim nieco się uspokoić i opanować emocje na korcie.
Myślisz, że utrzyma pracę w przyszłym roku? Wyniki wielkoszlemowe za jego kadencji na razie nie spełniają pewnie w pełni oczekiwań Igi.
- Wchodzimy w sferę spekulacji. Z jednej strony Iga nie należy do zawodniczek, które zbyt często i pochopnie zwalniają trenera, statystyki pokazują, że te zmiany przeprowadza dość spokojnie. Z drugiej strony ktoś może zauważyć, że okresy współpracy z kolejnymi szkoleniowcami ulegają skróceniu. Zobaczmy najpierw, co przyniesie występ w Australii.
Jak mnie pytasz o zdanie na temat Francisco Roiga, to myślę pozytywnie o jego warsztacie trenerskim. Uważam go za bardzo doświadczonego trenera i mającego niezwykłą wiedzę, szczególnie taką stricte warsztatową. Tylko pytanie i to jest pytanie po stronie Igi: czy ona będzie umiała wykorzystać te przewagi, które będzie jej dawał hiszpański trener? To się okaże w trakcie sezonu.
Początek roku będzie inny: rezygnacja z reprezentacyjnego United Cup na rzecz zwykle silnie obsadzonego turnieju WTA w Brisbane. To dobry wybór?
- To pewien sposób na zmianę rutyny. Iga zagrała w United Cup cztery razy, notując półfinał, potem dwa finały i w tym roku zwycięstwo - po takiej serii zmiana jest naturalna. Formuła tych rozgrywek opiera się na jednej singlistce i jednym singliście, więc nie było tam miejsca jednocześnie dla Igi i dla Mai. Decyzja jest bardzo rozsądna, szczególnie gdy było wiadomo, że Maja zagra w drużynie narodowej.
Sukcesy Mai mogą w jakiś sposób pomóc Idze?
- To działa w dwie strony. Z jednej strony mamy wewnętrzną, polską rywalizację, z drugiej - w drugiej części sezonu uwaga opinii publicznej w znacznie większym stopniu skupiała się na Mai niż na Idzie. To Idze pomogło, bo nie cały ciężar spoczywał na jej barkach. Koniec końców obie zawodniczki są w stanie wyciągnąć z tej sytuacji korzyści dla siebie.
Mając w kadrze Igę i Maję, możemy marzyć o wielkich sukcesach w rozgrywkach Billie Jean King Cup?
- Mając cztery zawodniczki w czołowej setce, w tym dwie w ścisłej elicie oraz świetne deblistki pokroju Katarzyny Kawy czy Katarzyny Piter, dysponujemy potencjalnym składem zdolnym wygrać taką rywalizację, czego dowodzą chociażby Włoszki. Miały silną Paolini, do tego Paolini oraz Errani w deblu oraz drugą singlistkę i to wystarczyło do triumfu.
A co się dzieje z Aryną Sabalenką, która po genialnym początku roku obniżyła poziom?
- To bardzo podobny przypadek do Igi. Okazuje się, że numer jeden w rankingu mocno ciąży na korcie, co w przypadku Sabalenki było aż nazbyt widoczne. Choć to najbardziej solidna zawodniczka w turniejach wielkoszlemowych, w decydujących meczach brakowało jej paliwa. Już wiosną mówiło się, że jej myśli krążą wokół innych priorytetów niż sam tenis. Przy tak gigantycznym potencjale wydawało się, że osiągnie znacznie więcej, a kolejne rozczarowanie w Paryżu - gdzie prowadziła 6:3, 5:3 i przegrała 10 gemów z rzędu oraz całe spotkanie ćwierćfinałowe z Dianą Sznajder - pokazało, jak kruchy bywa sport.
Z drugiej strony na koniec sezonu mamy nową liderkę oraz wiceliderkę rankingu, czyli odpowiednio Jelenę Rybakinę oraz Mirrę Andriejewą.
- U Rybakiny koniec końców wszystko sprowadza się do prostej rzeczy: w pierwszej połowie ubiegłego sezonu nie mogła normalnie trenować ani podróżować z trenerem Stefano Vukovem, który był zawieszony przez WTA. Kiedy sytuacja się unormowała i mogli już pracować bez przeszkód, zaczęła wygrywać seryjnie. Teraz wyzwaniem będzie dla niej utrzymanie tak morderczej intensywności, zwłaszcza że ciąży na niej presja pozycji numer jeden.
Andriejewa to inny przypadek: młoda, nieopierzona dziewczyna, która gra bez kompleksów i nad wieloma rzeczami się nie zastanawia. Ma w boksie świetną trenerkę Conchitę Martinez i wielki talent. Zobaczymy, czy w przyszłym roku uda jej się utrzymać regularność na tak wysokim poziomie.