Sport.pl+

Mocny cios w Jana Urbana. Pokazał mu, jak bardzo się pomylił

Jan Urban
Fot. Kuba Atys / Agencja Wyborcza.pl

Jan Urban zdeprecjonował kilku piłkarzy, którzy wyróżniają się na boiskach Ekstraklasy. Wypowiedzi naszego selekcjonera m.in. o Karolu Czubaku czy Michale Gurgulu pokazały, że wciąż traktuje naszą ligę po macoszemu. Tymczasem Patrik Walemark pokazał w szwedzkiej kadrze dokładnie to, co na co dzień w barwach Lecha Poznań. I wyraźnie wypunktował tym Urbana.

- Dla mnie to normalne, że jest dzisiaj zawiedziony. W tym momencie wybieram jednak kogoś innego i mam do tego prawo. Mnie za wiele nie mówi dobra albo bardzo dobra forma zawodnika w Ekstraklasie. Ona mnie cieszy, ale nie mówi mi wiele. Wymagania w europejskiej piłce są znacznie wyższe. Z reprezentacją jest tak samo – mówił selekcjoner Jan Urban po ogłoszeniu powołań na wrześniowo-październikowe zgrupowanie, komentując nieobecność w kadrze Karola Czubaka, drugiego najlepszego strzelca ubiegłego sezonu na boiskach Ekstraklasy, a także drugiego, po Mariuszu Stępińskim, najskuteczniejszego Polaka w obecnych rozgrywkach.

- Moim zdaniem dla Michała Gurgula jeszcze jest za wcześnie. Co nie znaczy, że nie pojawi się innym razem. Bo może np. Puchacz nie wykorzysta szansy i wtedy na następne zgrupowanie trafi Gurgul. Wszystko jest kwestią oceny. Po prostu uznałem, że jeszcze nie teraz – stwierdził z kolei na temat lewego obrońcy Lecha Poznań, który zebrał już sporo doświadczenia nie tylko w naszej lidze, ale i na arenie międzynarodowej. W Ekstraklasie rozegrał 82 spotkania, zaś w europejskich pucharach (łącznie z eliminacjami) wystąpił 20-krotnie.

Powołania dla powołań. Tak Urban traktuje piłkarzy z Ekstraklasy

Wypowiedzi w takim tonie jasno wskazywały, że Urban wciąż traktuje Ekstraklasę po macoszemu. Wprawdzie powołał na mecze Ligi Narodów Mateusza Kochalskiego, Sławomira Abramowicza, Norberta Wojtuszka, Przemysława Wiśniewskiego, Wojciecha Mońkę, Kacpra Urbańskiego, Marcela Regułę i Karola Świderskiego, ale w przypadku każdego z nich sprawa wygląda nieco inaczej.

Kochalski w kadrze znalazł się nie dzięki grze w Wieczystej Kraków, a poprzednim wyczynom w barwach Karabachu Agdam. Gdyby nie to, że stałym bywalcem zgrupowań jest od dawna, najprawdopodobniej dziś trenowałby pod Wawelem. Abramowicz z kolei został dowołany w miejsce kontuzjowanego Bartłomieja Drągowskiego. Z tym że i Drągowski pierwotnie miał na kadrę nie jechać, ale pierwotne plany selekcjonera pokrzyżowało zerwanie więzadeł krzyżowych w kolanie przez Kamila Grabarę. Zatem Urban chciał powołać tylko jednego ekstraklasowego bramkarza, i to nie z powodu dobrych występów na krajowym podwórku.

Wiśniewski to podobny przypadek, jak Kochalski. Choć może nie do końca, bo stoper Widzewa Łódź akurat jest "żołnierzem" Urbana. To pod jego wodzą debiutował i rozegrał wszystkie dziewięć meczów w reprezentacji Polski, z czego pierwsze pięć, gdy jeszcze był piłkarzem Spezii Calcio. Jeśli chodzi o Świderskiego, ten – jak uważa selekcjoner – "nigdy w kadrze nie zawiódł". I nawet słaba forma na boiskach Ekstraklasy nie podważa jego pozycji w reprezentacji, choć powinna.

Zobacz wideo Musieliśmy się wstydzić za polską piłkę. I to w miejscu, które sprawiało nam ból

Wojtuszek zaś wyróżnia się w barwach Jagiellonii Białystok, a z Urbanem pracował jeszcze w Górniku Zabrze. Dotychczas otrzymał jedynie 59 minut w dwóch meczach towarzyskich – przeciwko Ukrainie i Nigerii, a podczas wrześniowo-październikowej przerwy na kadrę na razie dwukrotnie znalazł się poza kadrą meczową. 

W przypadku Mońki presja środowiska była olbrzymia i trudno się dziwić. Mowa o 19-latku, który w ubiegłym sezonie został wybrany najlepszym obrońcą Ekstraklasy, a w bieżących rozgrywkach bryluje w barwach Lecha Poznań. Chociażby w meczu Ligi Europy przeciwko Crystal Palace pokazał, że jest gotowy, by stać się liderem defensywy i w mocniejszej lidze, i w reprezentacji. Ale póki co Urban wyżej stawia wspomnianego wcześniej Wiśniewskiego, choć ani on, ani Widzew nie zachwycają.

- Zniknął z mapy na dwa lata. Wrócił do kraju, żeby się odbudować. W Legii Warszawa mu się nie udało, dopiero teraz w Górniku idzie do góry. Ale znów, gdzie on idzie do góry? To wciąż jest Ekstraklasa. Sam Kacper wie, jak różnią się wymagania w Ekstraklasie i za granicą – to słowa Urbana o Kacprze Urbańskim, który akurat na dobrą formę narzekać nie może. Ale w Ekstraklasie, co – mimo powołania – nie do końca leży selekcjonerowi. Ze Szwecją dostał 14 minut.

Przy Regule nie ma większej historii – piłkarz Zagłębia Lubin miał jechać na zgrupowanie kadry do lat 21, która walczy o awans na mistrzostwa Europy oraz bilet na igrzyska olimpijskie, ale wobec kontuzji odniesionych przez Filipa Rózgę i Adriana Benedyczaka Urban postanowił "zabrać" Regułę Jerzemu Brzęczkowi. Ani z Bośnią i Hercegowiną, ani ze Szwecją nie dostał gracz Zagłębia ani jednej minuty.

Podsumowując: ekstraklasowicze w dwóch pierwszych spotkaniach Ligi Narodów rozegrali zaledwie 133 minuty, z czego aż 88 to dorobek Wiśniewskiego. Pięciu powołanych piłkarzy z naszej ligi (z czego dwóch to bramkarze) albo siedzieli na trybunach, albo na ławce rezerwowych. Trudno zatem nie mówić o widocznej niechęci selekcjonera do zawodników występujących na polskich boiskach.

Walemark pokazał Urbanowi, że Ekstraklasa nie jest tak słaba, jak ją maluje

Mecz przeciwko Szwecji był idealnym momentem, by wytknąć pomyłki w ocenie jakości piłkarzy, którzy grają w Ekstraklasie. W zespole Grahama Pottera bowiem od pierwszej minuty na murawę wybiegł Patrik Walemark, skrzydłowy Lecha Poznań. To dla niego dopiero drugi występ w narodowych barwach, a pierwszy w wyjściowej jedenastce. Angielski szkoleniowiec był na tyle zadowolony z jego postawy na treningach, że nie wahał się eksperymentu i wystawienia go na prawej flance. I tu się na chwilę zatrzymam – Urban też nie bał się zmian, bo dał szansę gry Wiktorowi Nowakowi, Tymoteuszowi Puchaczowi czy Mateuszowi Żukowskiemu, sadzając na ławce rezerwowych m.in. Roberta Lewandowskiego. Ale nie o nich jest ten tekst.

Skupmy się na 24-letnim Szwedzie, który od początku spotkania dawał się we znaki wspomnianemu Puchaczowi. Już w 5. minucie wpadł w pole karne, nawinął na zamach obrońcę Sabah Baku i oddał celny strzał, z którym poradził sobie Marcin Bułka. Kwadrans później okiwał Puchacza raz jeszcze, tym razem nie schodząc do lewej, a do prawej nogi. Znów był w stanie oddać strzał, który musiał odbić polski bramkarz.

Przyspieszanie gry i ucieczki pod linię końcową były widoczne także w drugiej części meczu, gdy ponownie ograny przez Walemarka został lewy wahadłowy reprezentacji Polski. Na szczęście dla Biało-Czerwonych, zarówno Viktor Gyoekeres, jak i Besfort Zeneli znajdowali się poza zasięgiem piłki podanej przez gracza Lecha.

Problemy z lechitą miał nie tylko Puchacz, ale i Przemysław Frankowski, który pojawił się na murawie w 65. minucie. To właśnie w akcji jeden na jednego z zawodnikiem Stade Rennais Walemark zatańczył z piłką, stosując dobrze znane obserwującym Ekstraklasę kibicom "zamachy" – raz na lewą, raz na prawą nogę. Ostatecznie wyczekał na perfekcyjny moment i posłał dośrodkowanie w pole karne, gdzie niepilnowany był Gyoekeres. Napastnik Arsenalu nie chybił, a skrzydłowy przypieczętował swój dobry występ asystą.

Patrząc na statystyki Walemarka z tego spotkania, uwagę zwrócić trzeba przede wszystkim na dużą dokładność. 24-latek na 33 kontakty z piłką zaliczył tylko jeden nieudany. Ponadto wykonał 11 dokładnych podań na połowie reprezentacji Polski, notując 79-procentową skuteczność w tym aspekcie. Jeśli chodzi o pojedynki – tych stoczył pięć, a wygrał cztery. Do tego dołożył trzy udane akcje defensywne.

Nie można powiedzieć, że piłkarz Lecha ustrzegł się pomyłek – z sześciu niecelnych zagrań aż dwa miały miejsce w środkowej strefie boiska, na własnej połowie. To jednak nie przełożyło się na kłopoty pod szwedzką bramką. Rodacy zresztą koniec końców mówili o Walemarku w samych superlatywach.

- Jest naprawdę dobry z piłką przy nodze. Jest zwinny i naprawdę mi się podobało to, co widziałem – podkreślał były skrzydłowy Arsenalu, Freddie Ljungberg.

- Posyła dobre piłki i ma umiejętność szukania przestrzeni. Podoba mi się jego ruch i zdolność podejmowania decyzji – stwierdził Jonas Olsson.

- Rozegrał świetny mecz. Pokazuje swoje atuty i robi dokładnie to, co do niego należy. Naprawdę udowadnia, że zasługuje, by tu być – mówił z kolei Victor Lindeloef.

- Podanie Walemarka było perfekcyjne. Stworzył wiele groźnych sytuacji. Był świetny – dorzucił Gyoekeres.

Prawdę mówiąc, znając Walemarka z boisk Ekstraklasy, w ogóle nie byłem zaskoczony jego postawą. Obserwując go przez ostatnie sezony w barwach Lecha, nie miałem wątpliwości, że mamy do czynienia z piłkarzem o ogromnym potencjale. Uwydatnia go najmocniej w bieżących rozgrywkach, stanowiąc o sile Kolejorza. I jeśli dalej będzie tak prezentował się także w narodowych barwach, Poznaniakom może być trudno go zatrzymać.

A czy Jan Urban podtrzyma swoje zdanie o ekstraklasowych piłkarzach po tym, jak przedstawiciel naszej ligi wkręcał w ziemię polskich wahadłowych z lig zagranicznych? Pewnie tak. Ale trzeba powiedzieć sobie wprost, że szwedzki skrzydłowy Lecha wylał na polskiego selekcjonera kubeł zimnej wody.

Ktoś powie: "Okej, ale Walemark to przecież czołowy piłkarz ligi, więc logiczne, że się wyróżnił". Tak, ale nikt nie wmówi mi, że to nic nie znaczy w kontekście naszych reprezentantów (obecnych czy nieobecnych na wrześniowo-październikowym zgrupowaniu). Tak samo czołowymi zawodnikami na naszym podwórku, jak Szwed, są niepowołani Czubak czy Gurgul. Kluczowe role pełnią także przesiadujący w kadrze na ławce rezerwowych lub trybunach Mońka, Wojtuszek czy Urbański. A przecież teraz jest idealny moment, by ich sprawdzić. Nie w eliminacjach mistrzostw Europy, a właśnie w Lidze Narodów. I może wypadałoby przestać upierać się przy opinii, że Ekstraklasa jest słaba, że wyróżnianie się w niej nie daje argumentów, by powołać piłkarza do reprezentacji, a następnie dać mu szansę gry. Bo skoro Szwedzi mogli i wyszli na tym na dobre, to dlaczego my nie możemy?

Zobacz też: "Polacy muszą nas bardzo nienawidzić"

Artykuły Powiązane

Wczytywanie kolejnego artykułu...