Sport.pl+

Frankowski ocalił eksperyment Urbana. Największe odkrycie meczu z Bośnią

Michał Trela
Jan Urban
PAP/Leszek Szymański

Najlepszymi lewymi obrońcami reprezentacji Polski w ostatnich latach często okazywali się gracze, którzy najlepiej czują się po prawej stronie. W tym sensie Przemysław Frankowski, 31-latek, który z Bośnią zagrał w kadrze po raz 52., okazał się odkryciem. Bo po przerwie pokazał, że próby zmiany ustawienia nie są skazane na niepowodzenie.

Niezależnie od tego, że mecz z Bośnią i Hercegowiną, otwierający zmagania nowej edycji Ligi Narodów, nie dostarczył wielu uniesień, w jakiś sposób rozpoczął nowy etap reprezentacji. Po trzech latach przerwy, po raz pierwszy od czasów selekcjonera Fernando Santosa, Polska zagrała ustawieniem z czwórką obrońców. W ostatnich latach zdarzało się jej oczywiście tzw. ustawienie hybrydowe, w którym w niektórych fazach Polacy grali czwórką z tyłu. Tym razem jednak płynnych zmian ustawienia nie było. Urban po roku pracy zrobił więc to, czego wielu spodziewało się po nim od pierwszego dnia. Przywrócił swoje ulubione ustawienie. Choć trójką z tyłu czasem w klubach grywał, nigdy nie był wielkim orędownikiem tego systemu. W reprezentacji go nie zmieniał, bo taki zastał, a nie miał czasu na tak poważną zmianę. I nie widział naturalnego kandydata na lewą obronę.

Spotkanie na Stadionie Narodowym szybko pokazało, że obawy nie były bezpodstawne. Podczas ogłoszenia powołań dziwiono się, że Urban brzmiał na mało przekonanego do występów Jakuba Kiwiora na lewej obronie, któremu w Arsenalu regularnie się to zdarzało, a mecz z Bośnią udowodnił, że wystawianie go tam w kadrze to robienie obrońcy Porto krzywdy. Zamiast być atutem Polski, jej być może najbardziej wiarygodnym stoperem, przed przerwą był największym problemem. Jego brak dynamiki na pierwszych metrach, a przede wszystkim zwrotności, cech niezbędnych na tej pozycji, był bezlitośnie wykorzystywany przez bośniackich skrzydłowych. Polak przegrywał większość pojedynków. Nic dziwnego, że rywale 44 proc. akcji pchali jego stroną.

Wiarygodna czwórka

To był problem w obronie. W ataku z kolei najbardziej przeszkadzała obecność Bartosza Slisza. Nie, żeby zawodnik Broendby robił coś źle. Przeciwnie, pokazywał cechy, za które cenią go od lat kolejni selekcjonerzy. Zajmował jednak strefę tuż przed stoperami, siłą rzeczy często odbierając od nich piłkę. Polsce brakowało wtedy pomysłu, by wychodzić spod pressingu rywali. Moment ożywienia nastąpił dopiero pod koniec pierwszej połowy, gdy Piotr Zieliński przestał grać jako jedna z tzw. ósemek, pomocników pokrywających przestrzeń od pola karnego do pola karnego, a zaczął w budowaniu akcji cofać się wyraźnie niżej, by potem zdobywać teren z piłką przy nodze. Dopiero z nim grającym głębiej udawało się ominąć pressing Bośniaków i błyskawicznie zmieniać stronę rozgrywania ataku, co było cechą charakterystyczną kadry Urbana we wcześniejszych miesiącach. Zawodnik Interu, choć próbował wielu trudnych rozwiązań, zakończył mecz z celnością podań 94 proc. Jego rozciągnięcie gry do Matty’ego Casha w końcówce pierwszej połowy było najładniejszym zagraniem meczu.

Z wprowadzonym w przerwie Przemysławem Frankowskim na lewej obronie sytuacja wyglądała o niebo lepiej. Pokazała jednocześnie dwie rzeczy. Po pierwsze, że Urban ma ograniczone zaufanie do Tymoteusza Puchacza, który jako jedyny z rezerwowych może o sobie powiedzieć, że jest lewym obrońcą. Selekcjoner wolał jednak przestawić gracza prawonożnego na mniej komfortową dla niego stronę, bo do rozwiązania miał przede wszystkim problem w bronieniu tej strefy boiska, a Puchacz atuty ma przede wszystkim w ofensywie. Frankowski wywiązał się z zadania bardzo dobrze, pokazując, że nie trzeba za wszelką cenę szukać lewonożnego lewego obrońcy. Ostatni selekcjoner, który regularnie grał czwórką z tyłu i dobrze na tym wychodził, czyli Czesław Michniewicz, obsadzał w tej roli prawonożnego Bartosza Bereszyńskiego. Podobnie robił kilka lat wcześniej z Arturem Jędrzejczykiem Adam Nawałka. Takie rozwiązanie pozbawia zespół części atutów z przodu, ale w obronie wypada znacznie lepiej. Kiwior musiał zejść, bo był napomniany żółtą kartką, ale docelowo powinien wrócić na swoją nominalną pozycję. Z duetem Jan Bednarek - Kiwior i Cashem oraz Frankowskim na bokach czwórka obrońców w nowym ustawieniu może wyglądać bardzo sensownie. Zwłaszcza że zawodnik Aston Villi w tym właśnie systemie pokazuje najwięcej atutów, co widać było także w tym meczu.

Zobacz wideo Marek Citko wspomina gola na Wembley: Czułem, że pokonamy Anglików

Głębokość Zielińskiego

Wprowadzenie Wiktora Nowaka za Slisza oznaczało z kolei zmianę roli Zielińskiego. Debiutant ze Slavii Praga to właśnie zawodnik z pozycji numer osiem, zaliczający kontakty z piłką znacznie dalej od własnej bramki. To sprawiło, że rolę budowniczego akcji częściej brał na siebie pomocnik Interu Mediolan, co zwykle dobrze polskiej kadrze robi.

Te dwie zmiany personalne (Frankowski i Nowak) w obrębie systemu sprawiły, że Polska w drugiej połowie wyglądała znacznie lepiej niż przed przerwą. Bośniackie ataki skrzydłami nie były już takie groźne, zniknęła też przewaga w posiadaniu piłki. Po 30 minutach Polacy mieli piłkę przez ledwie 39 proc. czasu. Korekta z obniżeniem pozycji Zielińskiego sprawiła, że proporcje się wyrównały.

To był jednak inny mecz niż większość za czasów Urbana, w których chwalić można było nastawienie ofensywne i stwarzane sytuacje, ale pomstowano na łatwość, z jaką rywale dochodzili do sytuacji. Tym razem było odwrotnie. Bośniacy w całym meczu tylko 11 razy dotknęli piłkę w polskim polu karnym, oddali jeden celny strzał i tak naprawdę w żaden sposób nie przetestowali Marcina Bułki. Urban może więc cieszyć się, że dopiero trzeci raz, a pierwszy od niemal roku, jego drużyna nie straciła gola. Biorąc pod uwagę poziom rywala, uczestnika ostatnich mistrzostw świata, na których wyszedł z grupy, można to uznać za największy defensywny sukces tego selekcjonera. Wcześniejsze czyste konta notował bowiem z Litwą i Nową Zelandią, rywalami z wyraźnie niższej półki. To, jak Polska wyglądała w obronie, zwłaszcza w drugiej połowie, na pewno jest zachętą, by szlifować grę czwórką z tyłu w kolejnych meczach.

Problem środka ataku

W tym sensie wnioski z tego meczu można uznać wręcz za umiarkowanie optymistyczne. Główną przeszkodą w grze czwórką obrońców miała być lewa obrona, bo wszystkie inne pozycje w tym ustawieniu można sensownie ustawić. Skrzydła pewnie byłyby lepsze z Nicolą Zalewskim i Jakubem Kamińskim, a nie jednym zastępującym drugiego, ale i Michał Skóraś miał przebłyski, choć głównie w najsłabszej dla Polaków fazie, gdy jego akcje indywidualne były jednym z nielicznych przejawów odwagi w grze Polaków. Środek pola i obrony też wygląda nieźle. Jeśli Frankowski będzie w stanie w miarę regularnie łatać lewą obronę, problem może zostać doraźnie rozwiązany. Choć 31-latek, jeśli już grywał w klubach na mniej dla siebie wygodnej stronie, to raczej jako wahadłowy. Ale jego gra w obronie wygląda na tyle obiecująco, że to się może udać.

Zobacz też: Fatalne wieści ze zgrupowania kadry. Urban od razu to powiedział

Osobne słowo należy poświęcić Robertowi Lewandowskiemu, bo nie sposób uznawać, że o kapitanie tylko dobrze albo wcale. Środek ataku długo był atutem polskiej kadry, później był przynajmniej neutralny, ale powoli staje się jej problemem. Napastnik Chicago Fire w meczu z Bośnią nie oddał przez 85 minut ani jednego strzału, mimo że miał zdecydowanie najwięcej kontaktów z piłką w polu karnym. Najlepszy zaliczył, źle przyjmując piłkę, ale w porę się odsuwając Sebastianowi Szymańskiemu. Miał też problem z utrzymaniem się przy piłce tyłem do bramki czy odpowiednim zgrywaniem. Nie zdobywał nawet wielu rzutów wolnych, co zawsze było jego minimum przydatności. Tak grający napastnik o mniej głośnym nazwisku nie wytrwałby na boisku do 85. minuty.

Warto próbować dalej

Inna sprawa, że choćby w miarę wiarygodnej alternatywy nie widać. Wielu domaga się Karola Czubaka, czołowego strzelca Ekstraklasy, ale można podejrzewać, że przy sposobie grania, jaki prezentuje, miałby jeszcze większe trudności w tym meczu. Tutaj zdecydowanie trzeba szukać rozwiązań. Czasy, w których Paulo Sousa przyjeżdżał do Polski i stwierdzał, że najlepsze, co zastał, to środkowi napastnicy, są już bardzo odległą przeszłością. Nie tylko dlatego, że kapitan się zestarzał. On przynajmniej wciąż jeszcze trzyma się w reprezentacji. Zniknęli Arkadiusz Milik, Krzysztof Piątek czy Adam Buksa, a Karol Świderski też szuka formy. W takim zamkniętym, stykowym meczu, Lewandowski w dobrej dyspozycji potrafił przeważać szalę. Coraz mniej można jednak na to liczyć. Zeszłej jesieni ponowne oparcie reprezentacji o weterana wyszło Urbanowi znakomicie. W ostatnich miesiącach zaczyna się jednak zmagać z dylematami, które miał już jego poprzednik.

Wejście w Ligę Narodów całościowo nie okazało się dla Polski ani dobre, ani złe, ale na pewno otworzyło nowy rozdział w dyskusjach o reprezentacji. Wybory kolejnych selekcjonerów sprawiały, że na wszystkich potencjalnych kandydatów, chcąc nie chcąc, trzeba było patrzeć przez pryzmat ustawienia z trójką stoperów. Teraz wybrany skład też spokojnie można było tak interpretować, ze Skórasiem i Cashem jako wahadłowymi oraz Kamińskim jako podwieszonym napastnikiem. Urban postanowił jednak z tym skończyć, a eksperyment, nawet jeśli nie wypalił w pełni, pokazał, że ma potencjał. Fakt, że w tym pokoleniu to Przemysław Frankowski może się okazać, jak kiedyś Jakub Wawrzyniak, "zastępcą piłkarza, który nie istnieje", czyli lewonożnego lewego obrońcy na poziomie reprezentacyjnym, to najważniejsze odkrycie meczu z Bośnią. A do jego wejścia na boisko wydawało się, że próba powrotu do niegdyś naturalnego dla nas ustawienia z czwórką obrońców zakończy się fiaskiem.

Artykuły Powiązane

Wczytywanie kolejnego artykułu...