Maja Chwalińska przedwczoraj odniosła pierwsze w życiu zwycięstwo w turnieju rangi WTA 500, a dziś pierwszy raz od dawna wygrała drugi mecz z rzędu. Polka właśnie awansowała do ćwierćfinału turnieju w Singapurze. To już dobry wynik, bo rywalizacja toczy się na korcie twardym, a wielu twierdziło, że Chwalińska się na tej nawierzchni nie odnajdzie. A nawet, że już się skończyła.
Aż 6:0, 6:1 i aż 51:20 w punktach. Tak wyraźnie wygrała Maja Chwalińska z Ołeksandrą Olijnykową w drugiej rundzie turnieju WTA 500 w Singapurze. Polka właśnie pokazuje, że – parafrazując Marka Twaina – pogłoski o jej śmierci były przesadzone.
Olijynkowa, tak samo jak Chwalińska, najlepiej czuje się na kortach ziemnych. Ona też, jak Polka, na mączce odniosła największe sukcesy w życiu. Ich mecz na betonie w Singapurze teoretycznie powinien być długi i zacięty. Ale Chwalińska właśnie pokazuje, że wcale nie musi być i nie jest tenisistką jednowymiarową.
Chwalińska znów obezwładnia
Bądźmy uczciwi – kort twardy w Singapurze, na którym Chwalińska już doszła do ćwierćfinału, jest wolniejszy od tych, na jakich latem nie radziła sobie w Ameryce. A dla Mai im wolniej, tym lepiej, bo ma więcej czasu na czarowanie. Ale beton to beton, tak czy inaczej środowisko dla Chwalińskiej mniej sprzyjające niż mączka, na której zachwycała w Rolandzie Garrosie. A zatem naprawdę warto docenić, że i na tym trudniejszym dla siebie terenie Polka zaczyna czarować.
Przeciw Olijnykowej swojej rakiety Chwalińska często używała jak różdżki. A Ukraince nic nie działało. Gdy chciała grać długie wymiany, to Chwalińska wytrzymywała je lepiej. Kiedy próbowała ściągać Polkę do siatki, to regularnie była w pojedynkach na spryt ogrywana. A jak chciała zrobić użytek ze swoich lepszych warunków fizycznych, to okazywały się nie na tyle imponujące, żeby mogła nimi Chwalińską złamać. Krótko mówiąc: Olijnykowa była bezradna. Frustrowała się, myliła i było jeszcze gorzej. A Chwalińska grała z luzem. Luzem odzyskanym.
Dwa dni temu Polka wygrała w Singapurze z Rebeccą Sramkovą 6:4, 6:2. Tamten mecz Chwalińska zaczęła spokojnie, żeby nie powiedzieć zachowawczo. W całej partii zagrała tylko dwa uderzenia kończące. Bazowała głównie na pomyłkach Słowaczki (Sramkova popełniła aż 23 niewymuszone błędy w tamtym secie). Za to w drugim secie Chwalińska poczuła się pewniej i zdecydowanie swobodniej. Zagrała aż osiem winnerów, absolutnie kontrolowała sytuację, a przy tym – widzieliśmy to wyraźnie – coraz lepiej się bawiła.
Na mecz z Olijnykową Maja wyszła w trybie przypominającym ten z Rolanda Garrosa. Na przełomie maja i czerwca cały świat zachwycał się tenisistką, która pięknie walczy i znakomicie wytrzymuje fizyczne trudy orania paryskiej mączki od eliminacji aż do finału. A przy tym zachwyca techniką, taktyką, inteligencją, generalnie tenisem romantycznym, przeniesionym z epoki, w której nie zawsze mocniej musiało znaczyć lepiej. Dziś w Singapurze widzimy Chwalińską, która zaczyna przypominać siebie z tej pięknej, paryskiej, wersji.
Sześć winnerów w pierwszym secie i cztery w drugim. Przy tym zaledwie siedem niewymuszonych błędów. Rywalka notowana na dobrym przecież 47. miejscu rankingu WTA rozbita 6:0, 6:1, w punktach 51:20. Choć "rozbita" to słowo może nie do końca adekwatne.
Chwalińska już w ćwierćfinale. Bralibyśmy to w ciemno. A może pójść po więcej
Chwalińska nie tyle rozbija, co paraliżuje, obezwładnia, sprawia, że rywalki czują się bezradne, gdy gra swój najlepszy tenis. Maja rozpracowuje i czaruje. Świetnie znów to widzieć. I jeśli tylko Chwalińska to utrzyma, to może w tym turnieju zrobić dużo więcej niż już zrobiła. A bądźmy szczerzy, co do tego "już". Czy ktoś z nas przed startem turnieju WTA 500 w Singapurze nie wziąłby dla Mai w ciemno ćwierćfinału? Przecież w sierpniu na kortach twardych w Toronto, Cincinnati, Monterrey i Nowym Jorku Polka wygrała tylko jeden ze swych pięciu meczów. I słyszała, że jest za mała, żeby dobrze serwować, co jest kluczowe na szybkich kortach. I słuchała "złotych rad" - jak nazwał je Paweł Kałuża – że zamiast dalej jeździć na dużej turnieje, powinna zejść na niższy poziom i na nim szukać zwycięstw, żeby się mentalnie odbudować.
Kałuża to trener, który nauczył Maję grać w tenisa, gdy miała siedem lat i później prowadził ją jeszcze przez 12 lat. - Moim zdaniem granie na najwyższym poziomie to jest dla Mai wyzwanie, któremu ona musi sprostać, a nie przed nim uciekać. Jak Maja była na zapleczu pierwszej setki, to często się pojawiały opinie, że eliminacje do wielkich turniejów są dla niej bardzo ciężkie, wyniszczające. A teraz jak zrobiła ranking i jest w głównych turniejach, to słyszy złote rady, żeby z tego rezygnowała, schodziła niżej i tam szukała odbudowy. Nie uważam, żeby rywalki w "tysięcznikach" były dla Mai za trudne – mówił dwa dni temu w rozmowie ze Sport.pl. I z przekonaniem dodawał, że już od imprezy WTA 500 w Singapurze Maja zacznie lepsze granie. Że azjatycka część sezonu będzie dla niej udana. Już jest. A widać, że Chwalińska może pójść po więcej.
W ćwierćfinale Polka notowana na 25. miejscu w światowym rankingu zagra z 19. na liście WTA Elise Mertens. Belgijka wygrała turniej w Singapurze w ubiegłym roku.