Maja Chwalińska sportowcem roku w plebiscycie "Przeglądu Sportowego"? To coraz bardziej prawdopodobne. Dlaczego 25-letnia tenisistka, o której jeszcze kilka miesięcy temu wiedzieli tylko najwięksi fani tenisa, może za moment zgarnąć najważniejszą sportową nagrodę w naszym kraju?
Gdyby na początku tego roku ktokolwiek sugerował, że tenisową dyskusję w Polsce zdominuje inna zawodniczka niż Iga Świątek, zostałby zapewne uznany za szaleńca. Tymczasem u progu listopada, gdy zbliżamy się do kolejnej edycji plebiscytu "Przeglądu Sportowego" na Najlepszego Sportowca Polski, Maja Chwalińska zdominowała serca kibiców, a jej nazwisko jest coraz częściej wymienianie w charakterze potencjalnej zwyciężczyni.
Mój redakcyjny kolega Piotr Majchrzak ze Sport.pl napisał kilka dni temu na platformie X: "Maja Chwalińska jest obecnie ulubionym polskim sportowcem. Generuje niesamowity zasięg i interakcje - absolutnie rekordowe obecnie. Zdziwię się, jeśli nie zostanie najpopularniejszym sportowcem Przeglądu Sportowego. Przeszkodzić jej może tylko mocny start sezonu Kacpra Tomasiaka".
To nie jest odosobniony głos. Nawet selekcjoner reprezentacji siatkarzy Nikola Grbić, zapytany w wywiadzie o typ na nadchodzącą Galę Mistrzów Sportu, nie wskazał na własną kadrę. Szkoleniowiec przyznał wprost, że według niego to właśnie Maja będzie najlepszym sportowcem roku w Polsce. Podkreślił przy tym, że każdy taki sukces sprawia, iż nasz kraj buduje coraz lepszy, wyjątkowy wizerunek na świecie.
Twarde liczby i wybuch formy
Fundamentem każdej plebiscytowej walki muszą być twarde osiągnięcia sportowe, a te w wykonaniu Chwalińskiej w 2026 roku bronią się same. Polska tenisistka rozegrała sezon życia, tworząc historię, o której będziemy pamiętać przez dekady.
Jej bajkowy marsz z kwalifikacji aż do wielkiego finału Roland Garros w Paryżu wywołał w kraju euforię porównywalną jedynie z pierwszymi, przełomowymi sukcesami Igi Świątek. Chwalińska pokonała z rywalki z czołówki, jak m.in. mistrzynię olimpijską Qinwen Zheng, Dianę Sznajder, Marię Sakkari czy Annę Kalińską, pokazując zjawiskowy tenis.
Gdy niektórzy sceptycy próbowali spychać ten paryski sukces na karby jednorazowego "turnieju życia" i szczęśliwego układu drabinki, Chwalińska przypieczętowała swoją przynależność do światowej czołówki w najlepszy z możliwych sposobów. Jej jesienny sukces w prestiżowym turnieju WTA 1000 w Wuhanie zamknął usta krytykom.
Zdobyła tym samym pierwszy tytuł najwyżej kategorii po Wielkim Szlemie, a w półfinale pokonała swoją przyjaciółkę Igę Świątek - pierwszy raz w karierze. W efekcie awansowała na rekordowe 11. miejsce w rankingu WTA. Nigdy nie była tak wysoko, przed Roland Garros ani razu nie dostała się do top 100. Dopiero po Paryżu mogła startować w największych imprezach WTA 1000 i 500.
Storytelling idealny
Plebiscyt "Przeglądu Sportowego" nigdy nie był jednak czystym zestawieniem pucharów i rocznych wyników. Polscy kibice tradycyjnie głosują sercem, poszukując emocji i ludzkiej historii stojącej za sukcesem.
Pod tym względem historia 25-letniej Mai Chwalińskiej stanowi scenariusz idealny pod popularny w ostatnich latach tzw. storytelling. Maja przeszła drogę przez mękę. Jeszcze nie tak dawno zmagała się z bolesnymi odpadnięciami w eliminacjach wielkoszlemowych, ciężkimi, nawracającymi kontuzjami oraz depresją, co zmusiło ją do zawieszania kariery.
Jej mozolny powrót na kort, a następnie wybuch gigantycznego talentu w Paryżu, to opowieść o potężnej sile charakteru. Jednocześnie Chwalińska urzeka kibiców autentycznością, skromnością, uśmiechem i brakiem jakiejkolwiek sztuczności w kontakcie z mediami i kibicami.
A przy tym na korcie nasza tenisistka prezentuje styl, jakiego w erze siłowego, powtarzalnego przebijania z głębi kortu niemal się już nie spotyka. Gra Mai to prawdziwy pokaz unikalnej geometrii, genialnych skrótów, wolejów, slajsów, lobów, zmian tempa i niesamowitej techniki.
Ten unikalny profil wzbudził potężny zachwyt w międzynarodowym środowisku. Legendarna Kim Clijsters nie szczędziła Polce publicznych komplementów, porównując nieustępliwość i mentalne rozbijanie rywalek przez leworęczną zawodniczkę do stylu "pitbulla", od którego przeciwniczki po prostu nie potrafią się uwolnić. Podobnie zachwycali się Mają m.in. Andre Agassi, Martina Navratilova czy Brad Gilbert. Takie opinie mają wpływ na to, jak odbierana jest Chwalińska.
Świeżość wspomnień
Niezwykle istotnym sprzymierzeńcem wicemistrzyni Roland Garros w walce o plebiscytowe głosowanie może również sam kalendarz oraz tak zwany efekt świeżości.
Zwycięstwo w Wuhanie nadeszło w idealnym momencie. Nie tylko przypomniało masowej publiczności o jej czerwcowym sukcesie z Roland Garros, ale i rozbudziło nową falę entuzjazmu na parę tygodni przed rozpoczęciem głosowania. Kibice nie muszą odświeżać pamięci z początku roku - żywe emocje związane z Mają są obecne tu i teraz.
Dodatkowo polska społeczność tenisowa, budowana przez lata na sukcesach Agnieszki Radwańskiej i Igi Świątek, to grupa dobrze zorganizowana. Kibice tenisa potrafią mobilizować się przy wysyłaniu kuponów i SMS-ów, co udowodnili przy poprzednich edycjach plebiscytu. Dla pozostałych głosujących zaś Maja Chwalińska w gronie nominowanych to pewna nowość, element odświeżenia rywalizacji w plebiscycie "PS".
Co też kluczowe z punktu widzenia strategii plebiscytowej, Maja nie pozwoli kibicom o sobie zapomnieć w trakcie trwania głosowania. Zbiórka głosów rusza w połowie listopada i potrwa aż do pierwszych dni stycznia 2027 roku, tuż przed Galą Mistrzów Sportu, która zapewne odbędzie się 9 stycznia. W tym najgorętszym okresie Chwalińska, mimo zakończenia gry w sezonie indywidualnym, będzie obecna w mediach.
W dniach 20-21 listopada zagra w reprezentacji Polski w starciu ze Szwecją w ramach rozgrywek Pucharze Billie Jean King. Występ w biało-czerwonych barwach i pierwszy raz w roli liderki kadry, pod nieobecność Igi Świątek, to bezpośrednia szansa, aby pierwszy raz spotkać się z polską publicznością na rodzimej ziemi od czasu paryskiego przełomu. Jeśli jeszcze Polki prowadzone przez Chwalińską ograją Szwedki, euforia wokół 25-latki może być jeszcze większa.
Miesiąc później, 11 grudnia w Gdańsku, Maja zmierzy się w hitowym meczu pokazowym z inną rewelacją sezonu, mistrzynią Wimbledonu Lindą Noskową. To wydarzenie podtrzyma zainteresowanie mediów i kibiców dokładnie w samym środku głosowania. Z kolei na przełomie roku nasza tenisistka ruszy z reprezentacją do obrony tytułu w australijskim turnieju United Cup. Kolejny sezon wystartuje 1 stycznia.
Kto może pokrzyżować jej plany?
Oczywiście wyścig po statuetkę nie odbędzie się w próżni, a Chwalińska musi zmierzyć się z konkurencją z innych dyscyplin. Głównym rywalem w oczach ekspertów pozostaje 19-letni skoczek narciarski Kacper Tomasiak, który przywiózł trzy medale z Zimowych Igrzysk Olimpijskich Mediolan-Cortina 2026. Choć dorobek dwóch sreber i brązu jest wybitny, brak indywidualnego złota oraz fakt, że igrzyska odbywały się w lutym, może nieco osłabić ten impuls w głosowaniu.
Warto pamiętać, że w najnowszej historii plebiscytu lata igrzysk zimowych wcale nie gwarantowały wygranej medalistom sportów zimowych. W 2022 r. wygrała przecież Iga Świątek (mimo igrzysk w Pekinie), w 2018 po statuetkę sięgnął Bartosz Kurek (igrzyska w Pjongjangu). Srebrny medalista olimpijski w łyżwiarstwie szybkim Władimir Semirunnij nie dysponuje zaś tak masowym zapleczem kibicowskim, by nawiązać walkę z Chwalińską i Tomasiakiem.
To może siatkarze? Prawdopodobnie w ciemno można stawiać wysokie miejsce dla Wilfredo Leona czy Tomasza Fornala. Siatkarska społeczność w naszym kraju jest bardzo silna. Z podobnych względów nie można skreślać też Bartosza Zmarzlika, który tym razem został żużlowym wicemistrzem świata. Pytanie, jak kibice podejdą do Igi Świątek - zaliczyła najsłabszy sezon od lat, ale pozostaje w top 10, wygrała turniej w Toronto, wciąż wiele tenisistek chciałoby mieć taki rok, jak ona. Wyścig zapowiada się więc pasjonująco.