Karol Basz (rocznik 1991, mieszkaniec Krakowa) to pierwszy mistrz świata w kartingu pochodzący z Polski. Ściga się od ósmego roku życia, niedawno obchodził 24. urodziny. Reprezentuje profesjonalny włoski zespół Kosmic Kart i przez lata był uznawany za jedną z największych nadziei polskich sportów motorowych. Jeszcze kiedy był nastolatkiem, pisały o nim gazety i typowano go na drugiego polskiego kierowcę w Formule 1.
Jarosław K. Kowal: Jak często jesteś pytany o Roberta Kubicę?
Karol Basz: (głębokie westchnięcie ) Kiedyś pytań było więcej. W zasadzie w każdym wywiadzie musiałem o nim mówić. Najczęściej w 2009 i 2010 roku, kiedy jeździłem w jego teamie. Ostatnio dziennikarz powiedział mi, że da tytuł: "Karol Basz lepszy od Roberta Kubicy". Odpowiedziałem, że to bez sensu, niech każdy robi swoje.
Do tego zmierzam. Przeszkadzają ci nieustanne porównania?
- Nie lubię się kimś podpierać, jechać na czyimś nazwisku. Kiedy byłem w teamie Kubicy, pytania o niego były na porządku dziennym: "Jakim jest nauczycielem?", "Jak pracuje?". Każdy tytuł, jaki zdobyłem, był łączony z nim.
Więc miejmy to za sobą. Jak to z wami było?
- Poznałem go w hali kartingowej Motodrom w Krakowie, kiedy miałem osiem lat i byłem zielony w tym temacie. On jeszcze wówczas jeździł w kartingu. Spędzaliśmy wspólnie dużo czasu i siłą rzeczy dawał mi wskazówki. A potem przez dwa lata jeździłem w jego zespole. Pierwszy sezon był fajny, wygraliśmy kilka wyścigów. Potem miał coraz więcej obowiązków na głowie, doznał wypadku. Teraz już nie mamy kontaktu.
Bo nie chcecie mieć czy tak wyszło?
- On się nie odzywa, ja się nie odzywam. Tak wyszło. Porównywanie mnie do Roberta naprawdę nie jest mi na rękę.
Kiedy po raz pierwszy zrobiło się o tobie głośno?
- Gdy miałem 15 lat.
Wtedy można było przeczytać o tobie: "genialne dziecko". W takim wieku świra można dostać...
- Nie czytałem artykułów o sobie. Oczywiście komentarze do mnie docierały, ale nie było tak, że poczułem się gwiazdą. Sodówa mi do głowy nie walnęła. Bo wiedziałem, że to nie jest łatwy sport.
Długo pracowaliśmy, by w ogóle mieć wsparcie finansowe. Myśleliśmy m.in. o startach w wyścigach samochodów turystycznych, ale nigdy nie udało się dopiąć budżetu na cały rok. Teraz, po zdobyciu mistrzostwa świata w kartingu, słyszałem komentarze: "O, Basz w końcu wygrał", "Ile można ścigać się gokartami". A ludzie nie zdają sobie sprawy, ile trzeba w to włożyć wysiłku. Myślą, że Puchar Golfa to bardziej profesjonalna impreza niż karting. Nieprawda, bo nasze zespoły organizacyjnie stoją na bardzo wysokim poziomie.
Jesteś więc mistrzem świata. Co to zmienia?
- Szczerze? Chwilę po mistrzostwach było głośno i pewnie na tym się skończy. Sponsorzy raczej nie zaczną do mnie przychodzić z workami pieniędzy. Jesteśmy w Polsce, a tu karting nie jest zbyt popularny. Tuż po mistrzostwach nie było źle, o moim zwycięstwie było głośno, ale fajerwerków nie ma.
Tymczasem w tej dyscyplinie wszystko kręci się wokół pieniędzy.
- Taki jest motosport. Wszystko, co jest związane z zaawansowanym sprzętem, wymaga ogromnych pieniędzy. Znam wielu dobrych kierowców, którzy siedzą w domu. A słabsi, ale z dużym budżetem, jakoś sobie radzą. Moi koledzy jeżdżą w Formule 1...
Na przykład?
- (westchnięcie ) Carlos Sainz Junior nigdy nie był wybitnym kierowcą. Max Verstappen? Nie powiem, jest dobry. Walczyłem z nim o mistrzostwo świata i Europy. Był na moim poziomie, ale miał trochę szczęścia i lekkie plecy w teamie. Dzięki temu zdobył tytuł. Ale jest kilku, którzy są słabi, a mają pieniądze i dzięki temu startują w GP2, w Formule Renault czy w Formule 1.
Dla ciebie na Formułę 1 jest za późno?
- Tak. Ale na DTM [Deutsche Tourenwagen Masters - najważniejsza seria wyścigowa samochodów w Niemczech i jedna z najbardziej prestiżowych w Europie - przyp. red.] czy WTCC [World Touring Car Championship - mistrzostwa świata samochodów turystycznych] nigdy nie jest za późno.
Więc jaki jest plan?
- Nie wiem, naprawdę. Pracujemy nad budżetem na przyszły rok, a jeszcze nawet nie mogę powiedzieć, jaka seria mnie interesuje.
Ile pieniędzy potrzeba?
- Wszystko zależy od serii. Budżety wynoszą od 100 tys. do 500 tys. euro.
Twoje marzenia?
- Starty w DTM. To marzenie nawet większe niż Formuła 1, która jest przereklamowana i niewiele się w niej dzieje. W każdym razie nie zwala mnie z nóg.
Sądziłem, że każdy kartingowiec marzy o Formule 1.
- Bo tak jest, ale kilka rzeczy zobaczyłem i dziś po prostu bardziej pociągają mnie starty w DTM.
Może lepiej pocieszmy się trochę z twojego ostatniego sukcesu.
- O właśnie! Przecież jestem mistrzem świata (śmiech )! Na wielu mistrzostwach byłem szybki, ale zawsze brakowało wisienki na torcie. A teraz od początku wszystko szło według planu. Podczas półfinałów wpadłem w trans. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie miałem - byłem megaskoncentrowany, o niczym innym nie myślałem, nic mnie nie zatrzymało. Dopiero kiedy w niedzielę minąłem linię mety, wszystko puściło, łzy się polały. Choć jeszcze wtedy nie docierało do mnie, co się stało.
Kiedy dotarło?
- Następnego dnia. Nawet na podium byłem jeszcze zmobilizowany, gotowy do działania. W końcu całe życie na to pracowałem.
Puchar stanie na honorowym miejscu?
- Niestety, zabiera go mój zespół. Wszystkie trofea trzyma w przeznaczonym do tego miejscu.
Poważnie? Masz w ogóle jakąś pamiątkę z mistrzostw?
- Oderwałem listwę z gokarta. A do tego jeszcze zdjęcie pucharu (śmiech ). Ale jakoś w końcu go przejmę, wszystko w swoim czasie.
Jak często bywasz w Krakowie?
- Np. od lutego do maja byłem może przez pięć dni. Jedynie w wakacje, kiedy była przerwa w sezonie, udało mi się w domu spędzić cały miesiąc.
Resztę czasu spędzasz we Włoszech.
- Wyjechałem, kiedy miałem 15 lat. Pamiętam, że próbowałem mówić coś do mechanika po angielsku, a on odpowiadał mi po włosku. Nie chodziłem na lekcje tego języka, ale już po miesiącu potrafiłem się dogadać. Po prostu słuchałem innych i jakoś poszło. Może na początku było to trochę dziwne, ale miałem szczęście, że trafiłem na fajny zespół. I już po trzech dniach czułem się naprawdę dobrze. Dziś, jak każdy kierowca, mam do dyspozycji apartament, w pobliżu fabryki.
Jak wygląda twój dzień?
- Kiedy mamy testy, od godz. 7 do 18 jestem na torze, o godz. 20 jest kolacja i do spania. Najwięcej czasu spędzam więc na torze, głównie we Włoszech, choć wszystko zależy od tego, gdzie są zawody. Np. w grudniu lecimy do Makau. Jak się żyje tym trybem? Czasami tęsknię za domem, to na pewno. A czasami jestem zmęczony, mam zwyczajnie dość. Ale tak wybrałem i tak mam.
Trochę narzekasz...
- Nie narzekam. Boli mnie tylko to, że nikt tym sportem się nie interesuje. I nikt nie zdaje sobie sprawy, jak jest ciężko. Do tzw. czasówki staje 80 zawodników, a różnica między pierwszym i ostatnim wynosi niewiele ponad pół sekundy. Każdy jest przygotowany na 100 proc. Potem są cztery wyścigi kwalifikacyjne, półfinał i finał. Nie możesz sobie pozwolić na najmniejszy błąd. Uwierz, że jest naprawdę wiele dobrych kierowców, którzy nie wychodzą z domu. Więc niby cieszę się, ale gorycz też jest.
Zmieniając temat - niedawno ścigałem się pod centrum handlowym w Nowej Hucie. Masz ochotę na parę kółek?
- Pewnie, możemy jechać! (śmiech ) A poważnie: ludzie właśnie kojarzą karting ze ściganiem się pod sklepem, a to wygląda trochę inaczej.
Jak się zdobywa sponsorów?
- Kiedyś z większości rozmów wychodziłem z niczym. Gdybym startował w Formule 1, to co innego. Jak Robertowi - na początku też nikt mu nie pomagał, poza tatą. Teraz mam ten komfort, że tego typu rzeczami zajmuje się mój menedżer.
Po Krakowie szybko jeździsz?
- Ja latam, a nie jeżdżę (śmiech )... A poważnie to staram się jeździć wolno.
Próbujesz być poważny, ale słabo ci idzie!
- Naprawdę się staram! Kiedyś może było trochę inaczej, ale to było kiedyś. Nie chcę stracić prawa jazdy, bo o to nie jest trudno.
Zgaduję, że byłeś tego blisko.
- (uśmiech )
Straciłeś?
- Przyznaję się, tak. Głównie za prędkość, bo jeśli chodzi o sprawy bezpieczeństwa, przywiązuję do nich dużą wagę. Bez zapiętych pasów nigdy nie wyjeżdżałem na ulicę, to byłaby głupota. A jak śnieg spadnie, to zimówki muszą być!
Zaskoczyłeś mnie. Słyszałem historie o kierowcach rajdowych, którzy po ulicach jeżdżą wyjątkowo wolno.
- To dokładnie jak ja teraz!
W końcu spóźniłeś się na wywiad 15 minut.
- No widzisz! To nie tak, że korki były (śmiech ). Po prostu jechałem zbyt wolno.
Teraz poważnie - jaka jest szansa na to, że kiedy spotkamy się w przyszłym roku, będziesz w pełni zadowolony, nie będziesz musiał martwić się o pieniądze i żyć w niepewności?
- Ale ja jestem megazadowolony! Tyle że każdy kierowca ma jakiś cel, a czasem coś go blokuje. Chciałby ruszyć z miejsca, a nie może. Trudno się cieszyć, kiedy nie ma się pełnej swobody.
Czyli sam nie wiesz, co z tobą będzie?
- Pracujemy nad tym.
źródło: Okazje.info
