Ciachowy przegląd dyscyplin: piłka ręczna

W związku z zamieszaniem towarzyszącym rozpoczęciu Olimpiady i natłokiem obowiązków towarzyszących, na chwilę zawiesiłyśmy nasz cykl olimpijski poświęcony uprawianym przez mężczyzn dyscyplinom. Dziś jednak następuje uroczyste wznowienie: i, uwaga, na pierwszy rzut idzie od razu nie byle co, bo sama piłka ręczna. To tak w kontekście najświeższej przegranej antycypacji rychłych sukcesów polskich szczypiornistów. Na czym więc polega ta odmiana piłki, będąca połączeniem futbolu (bramka), koszykówki (rzucanie) i siatkówki (wymiary sportowców)? No i przede wszystkim - który szczypiorniak najbardziej wart jest Waszej uwagi?

 

 

 

 

Piłka ręczna Ciachowy przegląd dyscyplin Ciachowy przegląd dyscyplin: piłka ręczna. Celem jest trafienie piłką do siatki przeciwnika. Uwaga! Piłki nie można trzymać w ręce dłużej niż przez 3 sekundy! W związku z zamieszaniem towarzyszącym rozpoczęciu olimpiady i natłokiem obowiązków towarzyszących na chwilę zawiesiłyśmy nasz cykl olimpijski poświęcony uprawianym przez mężczyzn dyscyplinom. Dziś jednak następuje uroczyste wznowienie i - uwaga - na pierwszy rzut idzie od razu nie byle co, bo sama piłka ręczna. To tak w kontekście najświeższej przegranej polskich szczypiornistów. Na czym więc polega ta odmiana piłki będąca połączeniem futbolu (bramka), koszykówki (rzucanie) i siatkówki (wymiary sportowców)? No i przede wszystkim - który szczypiorniak najbardziej wart jest Waszej uwagi? Zasady. Generalnie głównym celem gry jest trafienie piłką do siatki. W przeciwieństwie jednak do futbolu tutaj nie można używać nóg i kopać (chyba że przeciwników, gdy nie patrzą sędziowie). Wszystko więc odbywa się na poziomie rąk, z tym że piłki nie można trzymać w dłoniach dłużej niż przez trzy sekundy. Dlatego też szczypiorniści tyle biegają, kozłują, podają i rzucają, a tempo gry wydaje się niezmiernie szybkie, szczególnie w małej hali i na niewielkim boisku (głównie względem gabarytów zawodników i warunków futbolowych). W meczu występują przeciwko sobie dwie drużyny (siedmiu zawodników na boisku i siedmiu na ławce). Mecz trwa około godziny i składa się z dwóch połówek (chyba że jest jakaś dalsza faza ważnych rozgrywek, wtedy może dojść nawet do dogrywki). Zwycięża oczywiście ta ekipa, która zdobędzie więcej punktów, czyli więcej razy trafi do bramki. Z ciekawostek i nietypowości: jeśli sędziowie stwierdzą, że jakiś gracz za bardzo kozaczy, mogą go posadzić na ławce w celu odsiedzenia kary. Drużyna łobuza gra wówczas w osłabieniu. Jak widzicie, jest wielce nieskomplikowanie, fajnie, wartko. Głównym atutem są oczywiście wspaniałe ciała szczypiorniaków, którzy dorównują wzrostem koszykarzom, a od siatkarzy różnią się lepszą, mniej anemiczną budową. Najseksowniejsi w tej dyscyplinie? Oczywiście Polacy!

Zasady

 

Generalnie, głównym celem gry jest by trafić piłką do siatki. W przeciwieństwie jednak do futbolu, tutaj nie można używać nóg i kopać (chyba, że przeciwników, gdy nie patrzą sędziowie). Wszystko więc odbywa się na poziomie rąk, z tym, że piłki nie można trzymać w dłoniach dłużej niż przez trzy sekundy. Dlatego też szczypiorniści tyle biegają, kozłują, podają i rzucają, a tempo gry wydaje się niezmiernie szybkie, szczególnie w małej hali i na niewielkim boisku (niewielkość względem gabarytów zawodników i warunków futbolowych).

 

W meczu występują przeciwko sobie dwie drużyny (siedmiu zawodników na boisku i siedmiu na ławce). Mecz trwa około godziny i składa się z dwóch połówek (chyba że jest jakaś dalsza faza ważnych rozgrywek, wtedy może dojść nawet do dogrywki). Zwycięża oczywiście ta ekipa, która zdobędzie więcej punktów, czyli więcej razy trafi do bramki.

 

Z ciekawostek i nietypowości: jeśli sędziowie stwierdzą, że jakiś gracz za bardzo kozaczy, może go posadzić na ławce w celu odsiedzenia kary. Drużyna łobuza gra wówczas w osłabieniu.

 

Jak widzicie, jest wielce nieskomplikowanie, fajnie, wartko. I jak się ogląda. Głównym atutem są oczywiście wspaniałe ciała szczypiorniaków, którzy dorównują wzrostem koszykarzom, a od siatkarzy różnią się lepszą, mniej anemiczną budową. Jaka to przyjemność, gdy realizator zwróci łaskawe swe oko na ciacho pokroju Marcina Lijewskiego. Do tego oczywiście dochodzą plusy w postaci szybkich, efektownych akcji, ciekawej strategii, spektakularnych trików itepe.

 

Najseksowniejsi w dyscyplinie

 

Oczywiście: Polacy. Ale jako że w tej serii mamy dla naszych krajan osobną kategorię, tutaj skupimy się na ciachach z innych krajów. I tym razem szaleństwo: po jednym przedstawicielu z każdego kraju występującego na Olimpiadzie.

 

Dania - Kasper Soendergaard

 

 

Hiszpania - Albert Rocas

 

 

Niemcy - Pascal Hens

 

 

Francja - Nikola Karabatic

 

 

Brazylia - Felipe Ribeiro

 

 

 

 

Chorwacja - Zlatko Horvat

 

 

 

Egipt - Hany El Fakharany

 

 

 

 

Rosja - Konstantin Igropulo

 

 

 

 

Korea Południowa - Jung Suyoung

 

 

 

 

Islandia - Sverre Jacobsson

 

 

Chiny - co tam Chiny. I tak w piłkę ręczną grają kiepsko.

 

Polscy reprezentanci w dyscyplinie

 

Tutaj znacie już prawie wszystkich, ale na wszelki wypadek przypomnimy całościowo. Wiecie zapewne, jeśli nasz serwis w miarę regularnie czytacie, że mamy do tych panów wielką słabość. Takie zebranie ich wszystkich do kupy do dla nas czysta przyjemność.

 

Marcin Lijewski

 

Krzysztof Lijewski

 

Bartłomiej Jaszka

 

Bartosz Jurecki

 

Karol Bielecki

 

Marcin Wichary

 

Michał Jurecki

 

Grzegorz Tkaczyk

 

Paweł Piwko

 

Tomasz Tłuczyński

 

Mariusz Jurasik

 

Mateusz Jachlewski

 

Sławomir Szmal

 

Artur Siódmiak

 

Dlaczego piłka ręczna?

 

Powodów jest wiele, ale między innymi dla tego:

 

 

Czyli piękno w czystej formie.