Aplikacja Fotball LIVE
  POBIERZ

"Trzeba podzielić Wojtka na dwóch bramkarzy. Jest taka powtórka znad bramki" [OJCOWIE SUKCESU]

Dawid Szymczak
Ze Szczęsnych to Jan częściej słyszał, że ma talent i zrobi karierę. Ale to Wojciech wszystko nadrabiał determinacją i pewnością siebie. - Ja patrzyłem na kolegów, on na zrobienie kariery. Mało kto wie, że dzisiaj więcej czasu niż na treningach spędza na analizie gry: swojej, całego zespołu, następnego przeciwnika, napastnika rywali - opowiada starszy z braci.

"Ojcowie sukcesu" to cykl, w którym w związku z Euro 2020 na Sport.pl opisujemy gwiazdy reprezentacji Polski oczami ludzi, którzy towarzyszą im od lat: rodziców, żon, rodzeństwa, przyjaciół. Pokazujemy ich od codziennej strony, opowiadamy o drodze do sukcesu. O tym, czego w meczu nie widać, a jest dla nich najważniejsze.

Wojciech Szczęsny ani nie jest najbardziej pracowitym piłkarzem tej kadry, ani najbardziej utalentowanym. Nigdy też nie próbował z tym walczyć, nie chciał pozować na superpiłkarza. Nie kryje swojej słabości do słodyczy, zaprasza prezydenta na papierosa i śmieje się, że jak kiedyś poszedł do siłowni, to złamał obie ręce. Na czym zatem zbudował swoją karierę? 

Zobacz wideo Pierwsza konfrontacja polskich piłkarzy z kibicami. "Była akceptacja i wsparcie, ale były też gwizdy"

- Za dzieciaka to mi trenerzy wróżyli większą karierę - mówi Jan Szczęsny, trzy lata starszy brat Wojciecha. - Tylko ja do tego wszystkiego podchodziłem bardziej po lesersku. Może też z taką myślą, że skoro mój tata jest znanym bramkarzem, to mi będzie łatwiej. Swego czasu zamiast wybrać głową, wybrałem sercem, czyli zamiast pójść do klubu, który dobrze rozwija zawodników, poszedłem do tego klubu co moi koledzy z klasy. Mieliśmy fajną paczkę, trzymamy się zresztą do dzisiaj, ale karier nie zrobiliśmy. A Wojtek? Odwrotnie. On od początku miał wielkie pragnienie, żeby zostać sportowcem i gotowy był wszystko temu podporządkować. Trzeba było zostawić przyjaciół? Zostawiał. Trzeba było przeprowadzić się do Londynu? Pakował walizkę. Później płakał przez Skype, że tęskni. Normalna sprawa. Ale wytrzymał w tym, rozumiał, że w życiu często jest coś za coś. To jest ta różnica: ja wolałem grać w piłkę z kumplami. Nie byłem tak zdeterminowany jak on. Nie byłem gotowy tyle poświęcić.

- A dzisiaj? Mało kto wie, że Wojtek więcej czasu niż na treningach spędza na analizie gry: swojej, całego zespołu, następnego przeciwnika, napastników rywala. Każdy mecz analizuje: co można było zrobić lepiej, co zrobił dobrze, co należy zrobić, żeby wyeliminować pewne błędy. I dalej: każdy napastnik ma inny styl gry, inaczej się zachowuje w różnych sytuacjach, inaczej wykonuje rzuty karne. Wojtek chce to wszystko wiedzieć przed meczem. Chce być gotowy na wszystko. Mecze rozgrywa w głowie długo przed pierwszym gwizdkiem. Na najwyższym poziomie praca bramkarza to przede wszystkim praca mentalna, ciągła analiza. Może bramkarzowi bliżej dzisiaj do intelektualisty niż pracownika fizycznego? - uśmiecha się Jan Szczęsny. 

Krzysztof Piątek podczas meczu Anglia - Polska"To, co się działo, przechodziło ludzkie pojęcie". Ale w Niemczy nie ma już wycieczek z Włoch [OJCOWIE SUKCESU]

Jak daleko stoi Wojciech Szczęsny-piłkarz od Wojciecha Szczęsnego-brata?

Jadąc na spotkanie z Jankiem, zastanawiałem się: "A może Wojtków Szczęsnych jest dwóch? Jeden pokazuje się kibicom, że jest bardzo pewny siebie, podkreśla jak duży ma dystans do piłki, a drugi wchodzi do domu, zamyka drzwi i mało kto wie, jaki naprawdę jest? Może to jak ze Zlatanem Ibrahimoviciem, który wykreował swój wizerunek uwypuklając pewne cechy charakteru?".

- Na pewno Wojtek nie podkolorowuje tej swojej pewności siebie. On taki faktycznie jest. Może to miejsce, w którym dorastał, może niełatwe dzieciństwo, może rozwód rodziców, może wyjazd do Londynu, gdy był dzieciakiem i bardzo średnio znał język? Musiał wypłynąć na szeroką wodę i sobie poradzić. Nie miał kapoka ani koła ratunkowego. Może wtedy nabrał tej pewności, że zawsze sobie da radę? - zastanawia się starszy brat. - Ale też zawsze był charakterniakiem. U nas na osiedlu czy w szkole nie spędzał czasu ze swoimi rówieśnikami, tylko z moimi kolegami. Zawsze dążył do tych starszych, lepszych, tych, którzy mogą więcej. I na każdym kroku próbował udowadniać, że on nie jest tylko tym smrodem, który się będzie za nami ciągnął, ale jednym z nas.

- Wojtek-człowiek i Wojtek-piłkarz stoją blisko siebie. On jako piłkarz nie stara się kreować wizerunku ultraprofesjonalisty. Nie próbuje się wstrzelić w kanon sportowca. Nie ma problemu, żeby pokazać, że ma na coś wywalone. To nie maska, bo w życiu naprawdę tak ma. On ma luz. Nie obchodzi go, że na boisku wpuścił szmatę, nie rozpamiętuje nietrafionej inwestycji. Stało się, analizuje i idzie dalej - mówi Jan Szczęsny.

- Oczywiście bolą go porażki, ale na pewno nie podchodzi do nich tak, że świat się kończy, bo przegrał mecz. Jest to dodatkowa mobilizacja, by w kolejnym spotkaniu udowodnić, że to był tylko wypadek przy pracy. Tak samo nie przypominam sobie meczu, w którym Wojtek zawaliłby dwie bramki. Może zawalić jedną, ale nic za tym nie idzie. On nie panikuje, nie zadręcza się, nie pogrąża w myślach, że nawalił. U niego nie ma tego efektu domina. A to przecież natura ludzka pomyśleć sobie podczas meczu: "Aj, zawaliłem, możemy przeze mnie przegrać 0:1". Ale zaraz jest następna akcja. Wojtek po błędzie robi reset. Zapomina. Gra od nowa. I dopiero następnego dnia: pokój, laptop, analiza, wnioski.

- Są rzeczy, których nie widać, a które on robi. Nie chwali się nimi, woli powiedzieć, że podjada słodycze. Wojtek nigdy nie chciał być wyciągany na piedestał jako wzór do naśladowania, bo za taki się nie uważa. Z tymi słodyczami to prawda. Straszną ma słabość! Na szczęście żona go pilnuje. Jakby Wojtka zostawić samopas na trzy tygodnie, to trzy kilogramy by mu mogły przyjść. Wracając: może o tym wszystkim nie mówi, bo kanon sportu to dzisiaj piękne ciało, znakomita kondycja, dieta i ciężki trening. Trudniej opowiadać, że siedzi się przed monitorem i analizuje. Jego sukces jest w głowie, więc trudnej to pokazać. Poza tym, to jego know-how. Nie musi nikomu ułatwiać - uważa Jan Szczęsny.

Grzegorz Krychowiak"Nie wiedzieliśmy, jak się jeździ tramwajem. Teraz trzeba było wsiąść do samolotu" [OJCOWIE SUKCESU]

Kanał "Łączy nas piłka" publikuje zakulisowe nagrania ze zgrupowania reprezentacji Polski. W pierwszym filmie widzimy, że Wojciech Szczęsny przychodzi na trening z dwoma lewymi butami. W kolejnym spóźnia się na odprawę selekcjonera Paulo Sousy. Jest dużo śmiechu, że to znowu on. Lekkoduch?

- Dojrzał bardzo szybko, ale nie w taki sposób, że musi mierzyć się z problemami życia codziennego, więc tego lekkoducha ma w sobie bardzo dużo. Przypomina mi się, jak sprzedał działkę Robertowi Lewandowskiemu. Ich obu nie było w Warszawie, więc ja i przyjaciel Roberta załatwiliśmy wszystko w ich imieniu. Poszliśmy do notariusza, załatwiliśmy co trzeba. Po roku pytam Wojtka, czy Robert coś już na tej działce buduje. Na co Wojtek: „O kurde, dobrze, że mówisz, ja jeszcze kasy od niego nie dostałem. Zapomniałem". Ma takie rzeczy, które nie zaprzątają mu głowy. Teraz wyszło z tymi dwoma lewymi butami, ale przypomina mi się, że w nagraniu "Turbokozaka" w "Canal+" wystąpił w adidasach, bo zapomniał korków. On jakby był skoczkiem narciarskim, mógłby usiąść na belce bez nart. Jak u nas, powiedzmy do drugiej ligi, nie spakujesz sobie na mecz rękawic, to nie będziesz bronił. Wojtek zawsze był na takim poziomie, że ktoś za niego takie sprawy załatwiał. Pytał go tylko: "Chcesz na ten mecz czarne buty czy niebieskie? Rękawice białe czy czerwone?".

- A czy ten lekkoduch, za którego często pracownicy klubu załatwiali formalności, poradzi sobie po karierze? - pytam Jana Szczęsnego.

- Jest świadomy swojej wartości, jest inteligentny. Zna perfekcyjnie angielski, perfekcyjnie włoski, zna obie te ligi. Pewnie będzie ekspertem w którejś stacji. Ma fajne spostrzeżenia, dobre poczucie humoru. Poradzi sobie. Poza tym, lubi projektować, dużą część mieszkań, które kupuje, urządza sam. Może po karierze będzie miał więcej czasu, żeby w pełni się temu oddać? Może wtedy przyjdzie do niego faktura, którą będzie musiał wklepać w system bankowy? Chociaż nie, znając jego nadal będzie miał od tego ludzi. 

Nazwisko Szczęsny. Pomagało czy przeszkadzało?

Maciej Szczęsny, ojciec Jana i Wojciecha, też był bramkarzem. Grał w reprezentacji Polski, ale największe sukcesy osiągał w klubach: dwa razy zdobył mistrzostwo z Legią Warszawa, a po razie z Wisłą Kraków, Widzewem Łódź i Polonią Warszawa. 

- Na pewno to naznaczyło nam kierunek rozwoju. Każde dziecko chce być jak ojciec, tym bardziej, jeśli wszyscy tego ojca chwalą. My tego słuchaliśmy i wiedzieliśmy, że też chcemy iść w sport i też chcemy być bramkarzami. Do pewnego momentu nazwisko na pewno nam pomagało, ale później już nie. Jak Wojtek poszedł do Arsenalu, to w mediach powiedzieli, że stary mu załatwił albo przynajmniej pomógł. Nikt nie wiedział, że wcześniej był jeszcze w dwóch innych klubach - w Evertonie i WBA. W każdym z tych klubów go chcieli, a takie gadanie, że ojciec załatwił, trochę mogło mu podciąć skrzydła. Jego kariera pokazała, że ojciec niczego załatwiać nie musiał. Wojtek radzi sobie w każdym klubie, do jakiego trafia. Znaczy coś na światowej arenie - uważa starszy z braci Szczęsnych.

Mateusz KlichMówił o sportowym samobójstwie, ale po 10 latach trafił na idealnego trenera. "Nawet nie wiesz, jaki jesteś szybki"

- W zasadzie po każdym meczu Legii, na którym byliśmy, przechodziliśmy przez barierki i ojciec z nami grał. Inni patrzyli, a my mogliśmy pokopać na murawie. Jak strzelaliśmy gole, to kibice nam klaskali. Od małego byliśmy przesiąknięci piłkarską szatnią. Znaliśmy się ze wszystkimi piłkarzami Legii, z całymi ich rodzinami, czasami się jeździło z nimi na wakacje. I wtedy też graliśmy w piłkę. Taki był sposób spędzania wolnego czasu. To ukierunkowywało - uśmiech się Jan.

- Dzisiaj kontakt z Wojtkiem bywa różny. Potrafi przez miesiąc nie odpisać na SMS albo nie odebrać telefonu. A może mieć taki tydzień, że codziennie gadamy po 40 minut. Czasami po miesiącu nieodzywania się, dzwoni i rzuca: "Hej, co tam?". "No wiesz, trochę się nie odzywałeś, dużo się wydarzyło". "No, wiem, wiem. Było, minęło. To co tam?". On ma luz.

- Z moich obserwacji ojcem jest świetnym. Ma możliwość, żeby się bawić ze swoim synem i w tym czasie nie zadręczają go problemy życia codziennego, znane Kowalskiemu i Nowakowi. Może oddzielić swoje życie prywatne od zawodowego. Nikt go wieczorem nie odrywa jakimiś mailami i projektami na wczoraj. Jak się bawi z Liamem, to znika. Nie ma go. Możesz mu mówić, że giełda upada, że budynek się wali. Nie ma to znaczenia. Jest zakochany w tym synu bez granic.

Tymoteusz Puchacz"Kiedy po raz pierwszy usłyszałam "Kante", pomyślałam: "Boże, jak ja ludziom w oczy spojrzę?""

Wojciech Szczęsny i wielkie turnieje. Czerwona kartka, kontuzja, Senegal i gol samobójczy

Ta rywalizacja trwa od lat i wydaje się nie mieć końca: Wojciech Szczęsny kontra Łukasz Fabiański. Najpierw w bramce Arsenalu, później reprezentacji Polski, a w Opalenicy nawet za konferencyjnym stołem. Jednego dnia z dziennikarzami spotkał się Fabiański, kolejnego przyszedł Szczęsny. To on jechał na trzy ostatnie mistrzostwa jako podstawowy bramkarz. W 2012 r. w meczu otwarcia z Grecją dostał czerwoną kartkę, w Euro 2016 miał pecha i już w pierwszym meczu złapał kontuzję, dwa lata później był współwinny utraty pierwszego gola w meczu z Senegalem, a w pierwszym meczu Euro 2020 piłka odbiła się od słupka, później jemu od pleców i wpadła do bramki.

- No nie wychodzą mu te wielkie turnieje. Ale sporo w tym wszystkim jest pecha. Myślę, że gdyby miał trochę więcej szczęścia, to już miałby dwa razy więcej występów w reprezentacji i nie musiałby się nimi dzielić z Łukaszem Fabiańskim. Trzeba podzielić Wojtka na dwóch bramkarzy: klubowego i reprezentacyjnego. U niego bardzo ważne jest to przygotowanie. O nie łatwiej w klubie. Na mundialu czy Euro był na turnieju, ale nie czuł, że jest w dobrej formie. Teraz psychicznie naprawdę jest na wysokim poziomie. Przy golu ze Słowacją znów sporo było pecha. Moim zdaniem, gdyby nie rykoszet, spokojnie by ten strzał wybronił. Jest taka powtórka znad bramki, na której widać, że wektory były dobre i interwencja była formalnością.

- Na niego presja działa mobilizująco. On wręcz uwielbia presję. Zawsze mi opowiada, że nie ma nic lepszego w futbolu niż być piłkarzem Arsenalu i wygrać na stadionie Tottenhamu. Kilkadziesiąt tysięcy ludzi cię nienawidzi: gwiżdżą, buczą, krzyczą z trybun obelgi. I wtedy ty możesz zrobić swoje: wygrać i im wszystkim zamknąć usta. Uwielbia to. 

- Te błędy i to co po nich pisali w internecie, kompletnie po nim spłynęło. Wojtek jest dla siebie największym krytykiem. Jak wie, że zawalił, to puści sobie taką wiązankę, jakiej nikt by mu nie puścił. Ale jak wie, że coś zrobił dobrze, to nie ma bardziej dumnego pawia od niego. Myślę, że on nie chce udowadniać nikomu z zewnątrz, jak na tym stadionie Tottenhamu. On chce udowodnić sam sobie, że jest przygotowany. Ma swoje ambicje. On w ogóle nie ma potrzeby by komukolwiek coś udowadniać. Wyjątkiem byli kibice Tottenhamu. 

Robert Lewandowski"Wybija 23. Lewy prosi, by ściszyć muzykę. Czasem przestaje być robotem i krzyczy: Nie spać!"

- Jest w Polsce niedoceniany, chociaż trzeba pamiętać o tym rozgraniczeniu na bramkarza klubowego i reprezentacyjnego. Grając w klubie, na pewno jest wśród dziesięciu najlepszych bramkarzy na świecie. A już w ogóle najlepszy jest w analizowaniu sytuacji boiskowej, bo wtedy wychodzi ta praca, którą wykonuje, a której nie widać. On wie, jak gra przeciwnik i potrafi na to reagować. Wie, jak się ustawiać: kiedy stać bliżej bramki, a kiedy grać jak taki stoper ze starych czasów. Trener Andrea Pirlo traktował go w tym sezonie jak piłkarza, który tym się różni od reszty, że może łapać piłkę w ręce. Miał rozgrywać, wprowadzać piłkę, uczestniczyć w akcjach. To też dużo mu dało. Teraz łatwiej mu dostrzec, że stracił gola, bo cała drużyna zachowała się źle. Obrońca nie przesunął, drugi niedokładnie podał, ktoś źle się ustawił, ktoś nie krzyknął. W tym sezonie rola Wojtka wzrosła: jeszcze częściej podpowiada obrońcom, jeszcze lepiej z nimi współpracuje, jest integralną częścią defensywy. Kiedyś piłka to były emocje, teraz coraz więcej jest kalkulacji. Dlatego Wojtek analizuje jeszcze więcej. I wciąż niewielu o tym wie.

Więcej o:
  
Aplikacja Fotball LIVE
  POBIERZ