Aplikacja Fotball LIVE
  POBIERZ

Puchar Niemiec. Stadion Olimpijski w Berlinie - tu tworzyła się historia

Areną sobotniego finałowego meczu Pucharu Niemiec pomiędzy Borussią Dortmund, a Bayernem Monachium będzie Stadion Olimpijski w Berlinie, który był świadkiem wielu historycznych wydarzeń. Od Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku, gdy czarnoskóry Amerykanin Jesse Owens upokorzył nazistów, przez pamiętny cios głową Zinedine'a Zidane'a aż po rekordy świata Usaina Bolta. Teraz Robert Lewandowski w swoim ostatnim meczu dla BVB, będzie miał szansę powtórzyć tu wyczyn sprzed dwóch lat, gdy strzelił hat-tricka swojemu przyszłemu klubowi.
Stadion Olimpijski podczas Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku Stadion Olimpijski podczas Igrzysk Olimpijskich w 1936 roku BUNDESARCHIV/Hoffmann

Igrzyska Olimpijskie 1936

Dzielnica Grunewald w zachodniej części Berlina, gdzie znajduje się stadion, związana jest ze sportem już od początków XX wieku, gdy na polecenie cesarza niemieckiego Wilhelma II zbudowano tu tor wyścigów konnych. Już w 1916 Berlin miał w tym miejscu organizować igrzyska i począwszy od 1912 roku rozpoczęła się budowa obiektu zwanego Stadionem Niemieckim lub Narodowym na 11,5 tysiąca miejsc siedzących i 18,5 tysiąca stojących. Impreza nie doszła jednak do skutku z powodu wybuchu I Wojny Światowej, jednak stadion spełniał swoją rolę stając się niemieckim centrum sportu.

Pomysł organizacji igrzysk w Berlinie powrócił pod koniec lat dwudziestych. W 1930 roku Międzynarodowy Komitet Olimpijski obradujący w Berlinie był tak zachwycony entuzjazmem, z jakim miasto i jego mieszkańcy podchodzą do sportu, że rok później przyznał stolicy Niemiec igrzyska w 1936. W 1933 roku władzę przejęli naziści, a kanclerz Adolf Hitler szybko zorientował się, że impreza może być idealną okazją do szerzenia swojej propagandy. Rząd III Rzeszy przekazał więc sześć milionów marek na zburzenie starego i budowę całkiem nowego obiektu, który mógł pomieścić pięćdziesiąt tysięcy osób. Powstały wówczas założenia architektoniczne, które są widoczne do dzisiaj - m.in. plac olimpijski przed stadionem oraz słynne wieże i dzwonnica. Igrzyska w Berlinie miały być propagandowym triumfem białej rasy, która udowodni światu swoją dominację nad innymi. Częściowo się to udało, gdyż III Rzesza zdecydowanie zwyciężyła w tabeli medalowej (89 krążków w tym 33 złote) wyprzedzając Stany Zjednoczone (56 w tym 24 złote). Święto nazistom popsuł jednak czarnoskóry reprezentant USA - Jesse Owens, który zdobył cztery złote medale.

FILE -- In this Aug. 14, 1936, file photo, Jesse Owens competes in one of the heats of the 200-meter run at the 1936 Olympic Games in Berlin. One of the four Olympic gold medals won by Owens at the 1936 Berlin Games is for sale in an online auction that runs from through Dec. 7. (AP Photo/File) SLOWA KLUCZOWE: male;olympics;olytopforty;summer;trackFot. Uncredited AP


Pochodzący z Alabamy wnuk niewolnika wygrał rywalizację na sto metrów, dwieście metrów, w skoku w dal oraz w sztafecie 4 x 100 metrów. W obu wyścigach indywidualnych zostawił w pokonanym polu m.in. Holendera Tinusa Osendarpa (dwa brązy) oraz Niemca Ericha Borchmeyera (piąty na sto metrów). Hitler oczywiście nie był zbyt zadowolony z takiego obrotu sprawy. W rozmowach ze swoimi współpracownikami sugerował nawet, że w przyszłości należałoby wykluczyć czarnoskórych z rywalizacji z białymi sportowcami. Dziś jednak jedna z ulic w pobliżu stadionu nazwana jest imieniem Owensa.

Stadion Olimpijski przed meczem Hertha - Real w 2011 roku Stadion Olimpijski przed meczem Hertha - Real w 2011 roku Fot. Cezary Aszkiełowicz / Agencja Gazeta

Centrum sportu

W 1937 roku na trawiastym terenie w pobliżu stadionu zwanym "Maifield" odbyło się spotkanie z przywódcą faszystowskich Włoch - Benito Mussolinim. Witały go tam wówczas tysiące nazistów z pochodniami. Wojnę przeszedł stadion bez poważniejszych zniszczeń, a po 1945 znalazł się w granicach Berlina Zachodniego. Początkowo budynki administracji stadionu zostały zajęte przez brytyjskie siły okupacyjne, jednak szybko został udostępniony berlińczykom, którzy tłumnie korzystali z jego możliwości.

Od 1963 roku na stadionie gra Hertha Berlin, a w 1974 roku odbyły się na nim trzy mecze grupy A mundialu. Mimo, że w jednej grupie znalazły się wówczas Niemcy Zachodnie i Wschodnie, to ze względu na napiętą sytuację pomiędzy dwoma krajami, zagrały one ze sobą w Hamburgu. Na stadionie Olimpijskim RFN pokonała Chile 1:0, które później zremisowało tu z z NRD 1:1. W ostatnim meczu rozegranym przy ulewnym deszczu Chile zremisowało bezbramkowo z Australią.

Mundial 2006

Pod koniec ubiegłego wieku zastanawiano się co zrobić z przestarzałym obiektem i mimo że wielu chciało zburzenia go i postawienia nowego stadionu, to ostatecznie władze Berlina zdecydowały o rekonstrukcji. W latach 2000-2004 przebudowano stadion tworząc nowoczesną arenę sportową - obniżono samą murawę, znacznie poprawiono kąt nachylenia trybun, nad całością których pojawił się nowy dach. Zachowano przy tym oryginalne elementy wystroju oraz rzeźby pochodzące jeszcze z lat trzydziestych. Całkowity koszt przebudowy, po której pojemność stadionu wynosi 74,5 tysiąca, zamknęła się w 242 milionach euro.

Dzięki temu Stadion Olimpijski mógł stać się główną areną Mistrzostw Świata w piłce nożnej, jakie przyznano Niemcom jeszcze w w 2000 roku. W 2006 odbyło się tu sześć meczów mundialu, w tym ćwierćfinał wygrany w rzutach karnych przez Niemców z Argentyną oraz nieprawdopodobny finał pomiędzy Włochami, a Francją. Głównymi bohaterami meczu byli oczywiście Zinedine Zidane i Marco Materazzi, którzy strzelili po jednym golu w regulaminowym czasie gry, a w dogrywce Francuz posłał włoskiego obrońcę na murawę pamiętnym ciosem głową w klatkę piersiową. W rzutach karnych nerwy lepiej opanowali reprezentanci Italii, którzy wygrali 5:3 i sięgnęli po Puchar Świata.

Lekkoatletyczne MŚ w 2009

W sierpniu 2009 na Stadionie Olimpijskim odbyły się Mistrzostwa Świata w lekkoatletyce, podczas których ustanowione zostały trzy rekordy świata. Dwa z nich, pobite przez Usaina Bolta na niebieskiej bieżni obiektu nawiązującej kolorystyką do barw Herthy, obowiązują do dzisiaj. Będący w życiowej formie Jamajczyk zapowiadał poprawienie swoich wyników z Pekinu (9,69 i 19,30) i słowa dotrzymał. Najpierw na sto metrów Bolt pobiegł w niesamowitym czasie 9,58, a cztery dni później 200 metrów przebiegł w czasie 19,19.



Rekord świata pobiła na tych mistrzostwach także Anita Włodarczyk w rzucie młotem, jednak jej wynik 77,96 pozostał najlepszy zaledwie przez dwa lata. W maju 2011 rekord Polki pobiła podczas mityngu w Halle Niemka Betty Heidler.

Puchar Niemiec Puchar Niemiec Fot. Gero Breloer AP

Finały Pucharu Niemiec

Pierwszy finał Pucharu Niemiec odbył się na Stadionie Olimpijskim jeszcze przed wojną - w 1936 roku VfB Lipsk pokonał Schalke 2:1.Do zakończenia wojny mecz finałowy odbył się tam jeszcze pięć razy, a ostatni raz w 1942 roku. Puchar został wznowiony w 1953 roku, jednak biorąc pod uwagę fakt, że grały w nim tylko drużyny z RFN-u, to mecze odbywały się na terenie Zachodnich Niemiec. Finał powrócił na berliński stadion dopiero w 1985 roku, a więc po 43 latach. Od tego czasu regularnie już rozgrywany jest w tym miejscu.

Jeden z najbardziej pamiętnych finałów odbył się w 2012 roku, gdy Borussia pokonała Bayern aż 5:2. Hat-tricka w tamtym spotkaniu zanotował Robert Lewandowski i z pewnością w podobny sposób chciałby pożegnać się z BVB także w sobotnim finale.