Sport.pl

Igrzyska olimpijskie. Bohaterowie z ostatnich miejsc

Jak mawiał twórca nowożytnego ruchu olimpijskiego baron Pierre de Coubertin, najważniejsze w igrzyskach jest nie zwycięstwo, ale sam udział. W historii igrzysk było wiele przykładów sportowców, którzy - choć zajmowali ostatnie miejsca - zdobyli sympatię i podziw kibiców za swoją determinację, by na igrzyskach wystąpić i rywalizację ukończyć.

Eric Moussambani


Pływak z Gwinei Równikowej został bohaterem igrzysk olimpijskich w Sydney w 2000 r. Przybył do Australii jako jedyny reprezentant swojego kraju z 50 dolarami w kieszeni. Nie musiał jak znakomita większość pływaków zdobywać minimum olimpijskiego. Skorzystał z tzw. dzikiej karty przysługującej przedstawicielom słabszych sportowo krajów. Wystąpił w wyścigu na 100 m stylem dowolnym. Dystans w eliminacjach musiał pokonać sam, bo dwóch jego rywali zostało zdyskwalifikowanych za falstart. Moussambani pokonał dystans w 1.52,72 - czasie gorszym niż rekord świata na 200 m. Zyskał jednak aplauz na trybunach, że mimo kłopotów ze stylem i dużego zmęczenia ukończył wyścig. Media i kibice nadali mu przydomek "Węgorz".

Ranatunge Karunananda


Biegacz ze Sri Lanki podbił serca kibiców podczas igrzysk olimpijskich w Tokio w 1964 roku. Wystartował w biegu na 10000 metrów. Szybko został w tyle. Najszybsi rywale zdublowali go cztery razy. Gdy inni ukończyli już rywalizację przed nim były jeszcze cztery okrążenia. Choć jego występ wywołał na trybunach najpierw drwiny i gwizdy, Karunananda postanowił ukończyć wyścig. Gdy pokonywał kolejne okrążenia ci sami kibice, którzy wcześniej się z niego śmiali zaczęli go oklaskiwać, podziwiając jego determinację, by ukończyć rywalizację.

Sarah Attar

Osiemdziesiąt tysięcy widzów na stadionie olimpijskim w Londynie w 2012 r. oklaskiwało jej finisz w eliminacji biegu na 800 m. Zawodniczka z Arabii Saudyjskiej była pierwszą kobietą ze swojego kraju, której władze pozwoliły na rywalizację na igrzyskach olimpijskich. Zrobiły to zresztą pod naciskiem Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, który zagroził wykluczeniem Arabii Saudyjskiej z igrzysk za dyskryminację kobiet. Attar uzyskała czas 2:44,95 - o ponad pół minut gorszy niż najsłabsza uczestniczka jej biegu eliminacyjnego.

Jest i żywiołowa radość... Jest i żywiołowa radość... AP/Matthias Schrader

Brytyjskie drużyny piłki ręcznej

Brytyjczycy drużyny narodowe piłkarzy i piłkarek ręcznych powołali do życia dopiero, gdy uzyskali prawo organizacji igrzysk w Londynie w 2012 r. Wcześniej Wielka Brytania nie uczestniczyła w żadnych międzynarodowych imprezach w piłce ręcznej. Handball to dla Brytyjczyków była gra pochodząca z Irlandii, w której dwóch zawodników odbija piłkę ręką o ścianę, rywalizując na korcie podobnym do tego do squasha.

Brytyjczycy ogłosili nabór do drużyn piłki ręcznej, szukając wzmocnień nawet wśród obcokrajowców, którym można było nadać podwójne obywatelstwo. Drużyny sklecona z amatorów i półamatorów dostawały na igrzyskach manto od każdego rywala. Gospodarze tym się jednak nie zrażali i na każdym meczu gorąco dopingowali swoje zespoły.  Wśród fanów była m.in. księżna Kate.

 

Martin Hare of Great Britain reacts during the  men's handball preliminary match against Sweden at the 2012 Summer Olympics, Tuesday, July 31, 2012, in London. (AP Photo/Matthias Schrader) SLOWA KLUCZOWE: 2012 London Olympic Games Summer Olympic games Olympic games Sports Events XXX OlympiadFot. Matthias Schrader AP

Supporter of Great Britain celebrate their team during the men's handball preliminary match between Great Britain and Sweden at the 2012 Summer Olympics, Tuesday, July 31, 2012, in London. (AP Photo/Matthias Schrader) SLOWA KLUCZOWE: 2012 London Olympic Games Summer Olympic games Olympic games Sports Events XXX OlympiadFot. Matthias Schrader AP

John Stephen Akhwari

Tanzanczyk wystartował w maratonie w igrzyskach olimpijskich w Meksyku. Na 19. kilometrze w wyniku walki o pozycję upadł i dotkliwie się potłukł. Miał uraz kolana i barku. Mimo bólu nie zamierzał wycofał się z rywalizacji. Dokuśtykał do mety uzyskując czas 3 godziny 25 minut i 7 sekund - godzinę i 15 minut po zwycięzcy. Gdy Tanzańczyk dotarł do mety właśnie trwała dekoracja medalistów maratonu.

Reporterzy pytali Akhwariego, dlaczego się nie wycofał, odpowiedział: Mój kraj, który jest 5000 mil stąd, nie wysłał mnie, abym wystartował, ale po to, abym bieg ukończył.

Philip Boit


Kenijski narciarz, który jako pierwszy w historii swojego kraju wystąpił na igrzyskach olimpijskich. Treningi narciarskie rozpoczął w 1996 r. w Finlandii. W igrzyskach w Nagano rywalizował w wyścigu na 10 km stylem klasycznym. Zajął ostatnie - 92. miejsce. Zdobył jednak sympatię kibiców za to, że ukończył rywalizację. Na mecie czekał na niego zwycięzca rywalizacji Norweg Bjoern Daehlie, który po ukończeniu biegu objął Kenijczyka i pogratulował mu sportowej postawy. Ujęty taką postawą złotego medalisty Boit nadał jednemu ze swoich synów imię Daehlie.

Jamajczycy na igrzyska w Calgary w 1988 r. Jamajczycy na igrzyska w Calgary w 1988 r. screen YouTube

Jamajscy bobsleiści

Wzbudzili sensację podczas igrzysk olimpijskich w Calgary, gdy jako przedstawiciele tropikalnego kraju zdołali się zakwalifikować do rywalizacji na śniegu i lodzie. Drużyna, którą prowadził amerykański trener Howard Siler wystapiła w składzie: Devon Harris, Dudley Stokes, Michael White, Chris Stokes. W pierwszych ślizgach udało im się wyprzedzić nawet dwa zespoły z innych krajów. W ostatnim - czwartym - zaliczyli wywrotkę i nie ukończyli rywalizacji.

Warto tu jednak przypomnieć, że na tych samych igrzyskach w Calgary w rywalizacji dwójek wystąpili Stokes i White i zajęli 30. miejsce wśród czterdziestu dwóch startujących osad.

Historia jamajskich bobleistów stała się inspiracją dla scenarzystów amerykańskiego filmu: Regge na lodzie. Oryginalny tytuł brzmiał: Cool Runnings.

Eddie Edwards


Brytyjski skoczek zwany Orłem zdobył serca kibiców na całym świecie swoją odwagą i determinacją, by wystąpić w igrzyskach olimpijskich w skokach narciarskich w Calgary. O olimpijskim starcie marzył od dziecka. Początkowo próbował swoich sił w narciarstwie alpejskim, ale potem doszedł do wniosku, że łatwiej będzie mu w skokach. Zaczął trenować w wieku 22 lat. Już po roku wystartował w zawodach Pucharu Świata. W Calgary w obu konkursach zajął ostatnie miejsce daleko za przedostatnimi zawodnikami.

Więcej o: