Adam Małysz w Rajdzie Dakar? Nie on jeden zmienił branżę

Po rzuceniu w kąt nart Adam Małysz postanowił realizować kolejną sportową pasję - siada za kółkiem rajdowego samochodu, czego efektem może być jego występ w najbliższej edycji Rajdu Dakar. Orzeł z Wisły nie jest pierwszym sportowcem, który z jednej dyscypliny sportowej ''przesiadł się'' na inną. Historia zna wiele przykładów zawodników i zawodniczek, którzy - z mniejszym lub większym powodzeniem - zmienili sportową branżę.
Adam Małysz w samochodzie rajdowym na odcinku testowym w Zamarskach k. Cieszyna w 2009 r. Adam Małysz w samochodzie rajdowym na odcinku testowym w Zamarskach k. Cieszyna w 2009 r. Fot. Przemek Jendroska / AG

Adam Małysz

Motoryzacja to pasja Małysza, który wielokrotnie wspominał w wywiadach, jak za pierwsze zarobione pieniądze w Pucharze Świata sprowadzał z zagranicy samochody, jak lubi pojeździć sobie po leśnych drogach. 34-letni sportowiec ma już zresztą epizod za kierownicą rajdówki - w kwietniu 2009 roku testował Renault Clio R3 rajdowca Zbigniewa Cieślara z Wisły. Teraz otwiera się nowa szansa - Rajd Dakar. Wystawienie Małysza w tym Rajdzie to projekt marketingowy RMF Carolina Team - w nieoficjalnych rozmowach cieszą się z tego nawet przedstawiciele konkurencyjnego Orlen Teamu, którzy liczą, że śledzenie występów Małyszem przełoży się w Polsce na zainteresowanie rajdem Dakar w ogóle. Na razie informacja nie jest jest jeszcze potwierdzona, ale z informacji Sport.pl wynika jednak, że do końca kwietnia zespół wspólnie z Małyszem ogłosi swoje plany, których najważniejszym punktem jest udział w Dakarze.

Luc Alphand

Małysz może pójść w ślady Luca Alphanda, który w 1997 roku zdobył alpejski Puchar Świata, zakończył karierę i od razu przeniósł się do sportów motorowych. Po startach w różnych seriach wyścigowych Francuz wziął w końcu udział w Rajdzie Dakar.w 2005 roku zajął drugie miejsce, rok później był najlepszy. - Po zakończeniu kariery uświadomiłem sobie, że kocham szybkość, że ona sprawia mi przyjemność i że muszę znaleźć sobie inne sposoby zaspokojenia, skoro mam już ponad 40 lat i nie jestem w stanie zjeżdżać tak szybko. Rajdy były naturalnym przedłużeniem kariery narciarza - zawsze kochałem samochody, mechanikę, adrenalinę związaną ze startem - mówił "Gazecie" Alphand. Alphand występował również w 24-godzinnym rajdzie Le Mans. Kilka miesięcy temu uległ wypadkowi motocyklowemu. Doznał urazu kręgosłupa i postanowił przejść na sportową emeryturę.

Jim Thorpe Jim Thorpe Fot. americancountryside.com

Jim Thorpe

A właściwe Jacobus Franciscus Thorpe lub Wa-To-Huk, czyli w języku Indian Sauków i Lisów 'Jasna Droga'. Swoją karierę zaczynał w grach zespołowych - grał w futbol, baseball i lacrosse. W 1911 roku w meczu szkolnej drużyny futbolu zdobył dla swojego zespołu wszystkie 18 punktów. Jego Carlisle wygrało wtedy 11 z 12 meczów w lidze, a Thorpe został wybrany najlepszym zawodnikiem w kraju. Sławę przyniosła mu jednak lekkoatletyka. Podczas Igrzysk Olimpijskich w 1912 roku zabłysnął w nowych dyscyplinach - dziesięcioboju i pięcioboju. Zdobył dwa złote medale. W tym samym dniu zajął też czwarte miejsce w konkursie skoku wzwyż i siódme - w skoku w dal. Po powrocie do kraju amerykańscy kibice uhonorowali go m.in. paradą na Broadwayu, a Thorpe wspominał później: "Słyszałem jak ludzie wykrzykują moje imię i nie potrafiłem zrozumieć, jak jeden człowiek może mieć aż tylu przyjaciół". Oprócz startu w zawodach olimpijskich, wystąpił także w jednym z dwóch pokazowych meczów w baseball, rozegranych na Igrzyskach 1912 roku przez amerykańskich sportowców.

Dyskwalifikacja


Już po zakończeniu Igrzysk Thorpe został zdyskwalifikowany za naruszenie zasady amatorstwa, bowiem kilka lat wcześniej przyjął wynagrodzenie za grę w baseball. Obowiązujące wówczas sztywne reguły dotyczące sportu amatorskiego zabraniały sportowcom m.in. przyjmowania nagród pieniężnych, nauczania sportu i współzawodniczenia z zawodowcami, którzy nie mogli wówczas startować na Olimpiadach. Sprawa wyszła na jaw, gdy w styczniu 1913 roku gazety doniosły, że Thorpe wcześniej grywał profesjonalnie w baseball. Udowodniono mu, że w 1909 i 1910 roku występował w półzawodowej drużynie w Rocky Mount w Karolinie Płn. i otrzymał za to niewielkie wynagrodzenie.

Rehabilitacja


Przez wiele lat podejmowano próby rehabilitacji Thorpe'a i zwrócenia mu honorów olimpijskich. Zabiegały o to m.in. jego dzieci W 1982 roku z poparciem Kongresu USA utworzyły one Fundację Jima Thorpe'a. W październiku 1982 roku Komitet Wykonawczy MKOl podjął decyzję o cofnięciu dyskwalifikacji Jima Thorpe'a i 18 stycznia 1983 zwrócił dwojgu jego dzieci kopie jego medali olimpijskich (oryginały trafiły wcześniej do jednego z muzeów, gdzie zaginęły).

Michael Jordan w barwach White Sox Michael Jordan w barwach White Sox Fot. celebrity737.blogspot.com

Michael Jordan

Po 9 sezonach w NBA, w trakcie których zdobył trzy tytuły mistrzowskie,  Michael Jordan postanowił odpocząć sobie od koszykówki i 6 października 1993 roku ogłosił swoje odejście. Powodem była marzenie niedawno zmarłego ojca, który chciał, by jego syn został gwiazdą amerykańskiej ligi baseballa - MLB. Właściciel Chicago Bull Jerry Reinsdorf pomógł mu i załatwił miejsce w Chicago White Sox, którego również był właścicielem. Dodatkowo Reinsdorf postanowił nie rozwiązywać kontraktu Jordana z Bullsami przenosząc jego ważność na karierę baseballową. 7 lutego 1994 Jordan stał się graczem Chicago WS. Michael Jordan (występujący z numerem 45 na koszulce), z powodu umiejętności niewystarczających do gry w MLB, rozegrał cały sezon 1994 w drużynie Birmingham Barons (filialny klub White Sox, grający dwie klasy rozgrywkowe niżej) zdobywając w 127 meczach 46 punktów, 3 home runy i "kradnąc" 30 baz. Jordan nie osiągnął sukcesu na miarę swoich ambicji i 10 marca 1995 zakończył karierę baseballisty i wrócił do NBA.

Dennis Rodman Dennis Rodman Fot. AP/Duane Burleson

Dennis Rodman

Najlepszy zbierający NBA lat. 90 (zdobył 7 razy z rzędu tytuł obrońcy ligi). Grał w Detroit Pistons, San Antonio Spurs i Chicago Bulls, gdzie wraz z Michalem Jordanem i Scottiem Pippenem rządzili w lidze. W 1997 roku postanowił spróbować swoich sił w wrestlingu. Wraz z Hulkiem Hoganem był członkiem prestiżowej grupy zapaśników nWo. Jego pierwsza walka odbyła się podczas ''Bash At the Beach'' - corocznego turnieju wrestlingu. Wtedy wraz z Hulkiem Hoganem przegrali z Lexem Lugerem i The Giantem. Potem jeszcze na dwa sezony wrócił do NBA, ale grał krótko i nie przykładał się do treningów.

Gunde Svan Gunde Svan Fot. www.ne.se

Gunde Svan

Szwedzki biegacz narciarski to sześciokrotny medalista olimpijski, ośmiokrotny medalista mistrzostw świata, pięciokrotny zdobywca Pucharu świata oraz... medalista mistrzostw Europy w rallycrossie. Po wielu sukcesach narciarskich w latach 80. Gunde Svan postanowił spróbować swoich sił w wyścigach samochodowych rozgrywanych na zamkniętym torze. Okazało się, że ma talent. Został Mistrzem Szwecji, a w 1995 roku za kółkiem Toyoty Celici GT-Fou zajął trzecie miejsce w Mistrzostwach Europy.

Wacław Kuchar Wacław Kuchar Fot. krasnoludowa.blox.pl

Wacław Kuchar

Chyba najwszechstronniejszy polski sportowiec w historii. Przez całą piłkarską karierę wierny był jednemu klubowi - Pogoni Lwów, w którym występował w latach w 1912 - 1934. Mierzący 168 cm wzrostu i ważący 68 kg napastnik zdobywał z klubem mistrzostwo Polski w latach 1922, 1923, 1925, 1926. W tym czasie prócz piłki zwyciężał w lekkoatletycznych mistrzostwach Polski. Był najlepszy w biegach na 800m, 110 m przez płotki, biegu na 400 m przez płotki, skoku wzwyż, trójskoki, dziesięcioboju. W 1921 roku zadebiutował w piłkarskiej reprezentacji Polski, w której grał przez kolejnych siedem lat. W połowie lat 20. ujawnił się jego talent łyżwiarski. Wziął w udział w ME w łyżwiarstwie szybkim (zajął siódme miejsce). Udało mu się wystąpić również hokejowej reprezentacji Polski, z którą w 1929 roku zdobył wicemistrzostwo Europy.

Herschel Walker Herschel Walker Fot. strikeforce.com

Herschel Walker

Urodził się jako jedno z siedmiu dzieci w robotniczej rodzinie mieszkającej w Wrighstville (Georgia, USA). Jako dziecko walczył z nadwagą i zaburzeniami mowy. Jak sam później powtarzał, matka nauczyła go, by tych przeszkód nie traktował jako wymówki w dalszym życiu.
Szybko okazał się, że Walker ma świetne warunki do gry w futbol. Zaczynał w college'u, gdzie reprezentował 'Buldogów' z Uniwersytetu w Georgii. Profesjonalną karierę rozpoczynał w New Jersey Generals. W NFL grał dal Dallas Cowboys, Minnesota Vikings, Philadelhpia Eagles i New York Giants. W ciągu 11 lat w NFL dwukrotnie został wybierany do pokazowego meczu Pro Bowl.

Karierę zakończył w 1997 roku. Dokładnie 10 lat później ogłosił, że spróbuje swoich sił w MMA. Zadebiutował w styczniu 2010 roku. Pokonał wtedy Grega Nagy'ego. W drugiej walce bił się ze Scottem Carsonem. Również zwyciężył. Walker zapowiedział, że będzie kontynuował swoją karierę, jednak w styczniu tego roku rozpoczęły się również spekulacje na temat jego możliwego powrotu do NFL. 49-letni obecnie Walker stwierdził, że dzięki treningowi w MMA jest w lepszej formie niż kiedy miał 20 lat.

Marion Jones

Była mistrzyni świata i mistrzyni olimpijska. Największe sukcesy osiągnęła podczas MŚ w Atenach (1997), kiedy zdobyła dwa złote medale. Później zadziwiła wszystkich podczas Igrzysk Olimpijskich w Sydney, gdzie zdobyła pięć złotych medali. We wrześniu 2007 na jaw wyszły jej prywatne listy, w których przyznała się do stosowania dopingu.  23 listopada 2007 Międzynarodowe Stowarzyszenie Federacji Lekkoatletycznych uznało za nieważne wszystkie wyniki i osiągnięcia uzyskane przez Marion Jones od września 2000. Ponadto zadecydowano, że musi ona zwrócić medale, nagrody, jak również pieniądze, które wywalczyła w zawodach lekkoatletycznych od tego czasu. Amerykance odebrano m.in. tytuły mistrzyni olimpijskiej i świata.
11 stycznia 2008 została skazana na pół roku więzienia za składanie fałszywych zeznań. W listopadzie 2009 roku Jones rozpoczęła treningi z San Antoni Silver Stars, koszykarską drużyną WNBA. W kosza grała w college'u (1994 roku wygrała mistrzostwo kraju). W marcu 2010 roku podpisała kontrakt i w WNBA zadebiutowała 15 maja.

Rebbeca Romero

Brytyjska sportsmenka, która najpierw zapisała się w historii wyspiarskiego olimpizmu srebrnym medalem wywalczonym w 2004 roku w Atenach wspólnie z koleżankami w wioślarskiej czwórce podwójnej. Rok później Romero świętowała tytuł mistrzyni świata wywalczony podczas MŚ w Japonii. W 2006 roku z powodu kontuzji pleców Brytyjka musiała przerwać karierę wioślarską. Szybko znalazła sport, w którym realizowała się z podobnymi sukcesami. Tym okazało się kolarstwo torowe. W 2008 roku Romero przeszła do historii brytyjskiego sportu po raz kolejny - została pierwszą olimpijką, która wystąpiła na dwóch olimpiadach w dwóch różnych dyscyplinach. Ze złotym medalem wywalczonym w wyścigu pościgowym została drugą kobietą w historii sportu (obok Roswithy Krause z NRD), która przywiozła z letnich igrzysk olimpijskich medale za występy w dwóch różnych dyscyplinach.