Włosi - drużyna specjalnej troski

Mali atleci zatrzymali pomarańczowy walec »

Myślę, że z tą moją teoria zgodziłaby się nawet koleżanka Jolanta, której e-mail o wdzięcznie brzmiącym tytule: oświadczenie po meczu Włochy - Hiszpania, brzmiał:

"Koleżanko Kingo,

wiem, że będziesz pastwić się nade mną dziś niemiłosiernie. Uprzedzam więc ten fakt:

Otóż mecz był - jak powiedział sympatyk Squadra Azzurra - Boniek - kolektywną mizerią.

I - tu dodam - obu zespołów!

Nawet piękne oczy Toniego, nie złagodziły wymiaru porażki meczu...

... którego nie było :-(((((

koleżanka Jolanta"

Mylisz się koleżanko Jolanto. Nie będę się pastwić, bo już mi się nie chce. Cała swoją złość i pasję pastwienia przemieniłam wczoraj w niecenzuralne komunikaty werbalne i ciskałam nimi pod adresem Toniego w telewizorze.

Ale przykro czytać takie rzeczy, zwłaszcza jeśli wychodzą spod wypielęgnowanych palców koleżanki Jolanty, ale trudno - stało się. Drużyna Włochów awansowała do miana "Drużyny Specjalnej Troski" i ciężko sobie na ten awans zapracowała. Można zwalać winę za taki stan rzeczy na kogo kto tam chce. A i tak nie zmieni to faktu, że skrewili, spaprali sprawę i olali. A nie powinni, bo w końcu są do jasnej Anielki mistrzami świata!

Jak na tak utytułowaną drużynę, za którą przemawiały wszelkie możliwe statystyki i inne wyliczenia zagrali poniżej jakiegokolwiek poziomu. I, że się powtórzę, na nawet najbardziej zaślepionego kibica, musiało w końcu spaść olśnienie, że coś tu jest nie tak. I nie było tak, że tylko Lica Toni nie kumał o co chodzi. Nikt nie kumał z trenerem na czele, który postawił na najbardziej zawodną, jak się okazało, technikę gry - gry na Toniego. Przykład Czechów uczy nas, że ta technika nie dość, że jest do bani, to w dodatku nudna jak wykład ze "Wstępu do komunikowania masowego". Jedyne, co się Włochom w tym meczu udało, to skuteczne przeszkadzanie Hiszpanom we wszystkim, co ci zrobić zamierzali. Nie przewidzieli, jak widać, że w konkursie rzutów karnych przeszkadzanie jest niemożliwe i trzeba będzie wreszcie pokazać co się potrafi. I okazało się, że może i potrafią, tyle, że Hiszpanie potrafią więcej.

Nie będzie już zatem włoskich piosenek, bo jak na razie - tak ja jak i koleżanka Jolanta - pełne jesteśmy rozgoryczenia i żalu i jakoś nam się nie chce śpiewać. Przed nami dwa dni przerwy. Może coś zaintonujemy.

Chorwaci sześć stóp pod ziemią »