Sport.pl
  
Aplikacja Fotball LIVE
  POBIERZ

Najlepsi strzelcy w historii, czyli kogo goni Frankowski?

Tomasz Frankowski ma na swoim koncie 150 goli w Ekstraklasie. Piłkarz Jagiellonii pracował na ten wynik 19 lat, ale tylko 13 sezonów. Przed nim jeszcze sześciu piłkarzy, którzy bramkowy dorobek mają większy.
Tomek Frankowski Tomek Frankowski Fot. Agnieszka Sadowska / Agenc

Tomasz Frankowski - 150 goli

 

Tomasz Frankowski - 150 goli
10077652
Pierwszego gola w Ekstraklasie zdobył 7 października 1992 r. Jego Jagiellonia grała wtedy z Szombierkami Bytom, a osiemnastoletni wówczas Frankowski gola zdobył z rzutu karnego w 68. minucie meczu. Goście wygrali to spotkanie 3:2. Na następnego jego gola kibice w Polsce musieli czekać aż 6 lat. Po zagranicznej tułaczce Frankowski podpisał kontrakt z Wisłą Kraków i w tym samym sezonie został królem strzelców Ekstraklasy (21 goli w sezonie 1998/99). Ten tytuł zdobywał jeszcze trzy razy (2001, 2005, 2011). Jego dorobek bramkowy byłby jeszcze bogatszy, gdyby nie zagraniczny wyjazd w 2005 r. Za granicą spędził kolejne trzy i pół sezonu, zanim wrócił do Ekstrakalsy, by strzelać gole dla Jagiellonii.
Z Wisła Frankowski zdobył pięć tytułów mistrza Polski i trzy Puchary Polski.

 

Pierwszego gola w Ekstraklasie zdobył 7 października 1992 r. Jego Jagiellonia grała wtedy z Szombierkami Bytom, a osiemnastoletni wówczas Frankowski bramkę strzelił z rzutu karnego w 68. minucie meczu. Goście wygrali to spotkanie 3:2.

Na następnego jego gola kibice w Polsce musieli czekać aż 6 lat. Po zagranicznej tułaczce Frankowski podpisał kontrakt z Wisłą Kraków i w tym samym sezonie został królem strzelców Ekstraklasy (21 goli w sezonie 1998/99). Ten tytuł zdobywał jeszcze trzy razy (2001, 2005, 2011).

Jego dorobek bramkowy w Polsce byłby jeszcze bogatszy, gdyby nie zagraniczny wyjazd w 2005 r. Za granicą spędził kolejne trzy i pół sezonu, zanim wrócił do Ekstrakalsy, by strzelać gole dla Jagiellonii. Z Wisła Frankowski zdobył pięć tytułów mistrza Polski i trzy Puchary Polski.

Kazimierz Kmiecik Kazimierz Kmiecik Fot. Maciej Zienkiewicz / AG

Kazimierz Kmiecik - 153 gole

 

Kazimierz Kmiecik - 153 gole
Całą karierę w Polsce spędził w Wiśle Kraków. Przeszedł do niej w 1968 r. w wieku siedemnastu lat. Czterokrotnie zdobywał koronę króla strzelców (1976 - 20 bramek, 1978 - 15, 1979 - 17, 1980 - 24). W 1978. r świętował z Wisłą mistrzostwo Polski. W 1981 r. wyjechał za granicę. Miał wtedy 30 lat. Najpierw pół sezonu grał w SC Charleroi, potem w greckiej Larissie (od 1982 r.), z którą zdobył mistrzostwo i Puchar kraju. Na koniec kariery grał jeszcze cztery sezonu w Niemczech.
Największe sukcesy świętował w reprezentacji prowadzonej przez Kazmierza Górskiego - zdobył mistrzostwo i wicemistrzostwo olimpijskie, oraz trzecie miejsce na mundialu w 1974 r.

 

Całą pierwszoligową karierę spędził w Wiśle Kraków. Przeszedł do niej w 1968 r. w wieku siedemnastu lat. Czterokrotnie zdobywał koronę króla strzelców (1976 - 20 bramek, 1978 - 15, 1979 - 17, 1980 - 24). W 1978. r świętował z Wisłą mistrzostwo Polski. W 1981 r. wyjechał za granicę. Miał wtedy 30 lat. Najpierw pół sezonu grał w SC Charleroi, potem w greckiej Larissie (od 1982 r.), z którą zdobył mistrzostwo i Puchar kraju. Na koniec kariery grał jeszcze cztery sezonu w Niemczech.

Największe sukcesy świętował w reprezentacji prowadzonej przez Kazmierza Górskiego - zdobył mistrzostwo i wicemistrzostwo olimpijskie, oraz trzecie miejsce na mundialu w 1974 r.

Po zakończeniu piłkarskiej kariery został trenerem.

Teodor Peterek - 154 gole

 

Teodor Peterek - 154 gole
Grał w Ekstraklasie w latach 1928-1939 i potem zgrał jeszcze jedno spotkanie po wojnie w 1948 r. Gdyby nie druga wojna światowa jego dorobek byłby z pewnością jeszcze bardziej okazały. Do strzelenia swoich 154 goli potrzebował zaledwie 189 meczów. Całą pierwszoligową karierę grał w Ruchu Chorzów (przed wojną nazywanym Ruchem Wielkie Hajduki). Zadebiutował jeszcze jako siedemnastolatek w 1928 r. w spotkaniu przeciwko ŁKS i od razu strzelił gola. W chwili wybuchu II wojny światowej miał 28 lat.
Pięć razy zdobywał tytuł mistrza Polski. Dwa razy był królem strzelców (w 1936 r. razem z kolegą z drużyny - Ernestem Wilimowskim - obaj strzelili po 18 goli i w 1938 r. już samodzielnie - 21 bramek)

 

Grał w Ekstraklasie (wtedy I liga) w latach 1928-1939 i potem jeszcze po wojnie w 1948 r. Gdyby nie druga wojna światowa jego dorobek byłby z pewnością jeszcze bardziej okazały. Do strzelenia swoich 154 goli potrzebował zaledwie 189 meczów. Całą pierwszoligową karierę grał w Ruchu Chorzów (przed wojną nazywanym Ruchem Wielkie Hajduki). Zadebiutował jeszcze jako siedemnastolatek w 1928 r. w spotkaniu przeciwko ŁKS i od razu strzelił gola. W chwili wybuchu II wojny światowej miał 28 lat.

Pięć razy zdobywał tytuł mistrza Polski. Dwa razy był królem strzelców (w 1936 r. razem z kolegą z drużyny - Ernestem Wilimowskim - obaj strzelili po 18 goli i w 1938 r. już samodzielnie - 21 bramek).

Włodzimierz Lubański - 155 goli

 

Wielu fachowców uważa go za najlepszego napastnika w historii polskiego futbolu. Gdyby nie poważna kontuzja jego kariera mogła potoczyć się inaczej. Jako szesnastolatek zadebiutował w I lidze i w reprezentacji Polski. W barwach Górnika Zabrze rozegrał w ekstraklasie 234 mecze i strzelił 155 goli. Jego dorobek byłby pokaźniejszy, gdyby nie poważna kontuzja (pozrywane wiązadła, odprysk kości w nodze) w meczu z Anglii w czerwcu 1973 r. Z powodu kontuzji nie zgrał na mundialu w 1974 r. Wcześniej z kadrą Kazimierza Górskiego zdobył złoty medal olimpijski w Monachium.
Kontuzję leczył blisko dwa lata. W latach 1973-75 rozegrał w Ekstraklasie tylko 13 meczów i strzelił 5 goli
Latem 1975 r. przeniósł się do belgijskiego Lokeren. Miał wtedy 28 lat. Podczas siedmiu sezonów w Belgii zdobył 82 gole.
Sukcesy: siedem tytułów mistrza Polski, sześć Pucharów Polski (wszystko z Górnikiem Zabrze). Czterokrotny król strzelców Ekstraklasy: 1966 - 23 gole, 1967 - 18, 1968 - 24, 1969 - 22.

 

Wielu fachowców uważa go za najlepszego napastnika w historii polskiego futbolu. Gdyby nie poważna kontuzja jego kariera mogła potoczyć się inaczej. Jako szesnastolatek zadebiutował w I lidze i w reprezentacji Polski. W barwach Górnika Zabrze rozegrał w ekstraklasie 234 mecze i strzelił 155 goli. Jego dorobek byłby pokaźniejszy, gdyby nie poważna kontuzja (pozrywane wiązadła, odprysk kości w nodze) w meczu z Anglii w czerwcu 1973 r. Z powodu kontuzji nie zgrał na mundialu w 1974 r. Wcześniej z kadrą Kazimierza Górskiego zdobył złoty medal olimpijski w Monachium.

Kontuzję leczył blisko dwa lata. W latach 1973-75 rozegrał w Ekstraklasie tylko 13 meczów i strzelił 5 goli.

Latem 1975 r. przeniósł się do belgijskiego Lokeren. Miał wtedy 28 lat. Podczas siedmiu sezonów w Belgii zdobył 82 gole. Sukcesy: siedem tytułów mistrza Polski, sześć Pucharów Polski (wszystko z Górnikiem Zabrze). Czterokrotny król strzelców Ekstraklasy: 1966 - 23 gole, 1967 - 18, 1968 - 24, 1969 - 22.

Gerard Cieślik - 167 goli

 

Całą karierę związany był z Ruchem Chorzów. W 237 meczach Ekstraklasy strzelił 167 bramek. Grał w latach 1946-59, ale dopiero w 1948 r. zadebiutował w I lidze, bo wcześniej takich rozgrywek nie było (o mistrzostwo rywalizowały drużyny wyłonione w regionalnych eliminacjach). Z Ruchem zdobył trzy mistrzostwa Polski i jeden Puchar Polski. Dwa razy był królem strzelców (1952 - 11 goli i 1953 - 24 gole).
Karierę zakończył w 1959 r. w wieku 32 lat.

 

Całą karierę związany był z Ruchem Chorzów. W 237 meczach Ekstraklasy strzelił 167 bramek. Grał w latach 1946-59, ale dopiero w 1948 r. zadebiutował w I lidze, bo wcześniej takich rozgrywek nie było (o mistrzostwo rywalizowały drużyny wyłonione w regionalnych eliminacjach). Z Ruchem zdobył trzy mistrzostwa Polski i jeden Puchar Polski. Dwa razy był królem strzelców (1952 - 11 goli i 1953 - 24 gole).

Karierę zakończył w 1959 r. w wieku 32 lat.

Lucjan Brychczy - 182 gole

 

Pochodził ze Śląska, ale całą pierwszoligową karierę związany był z Legią Warszawa, do której dołączył w 1954 r. w wieku dziewiętnastu lat, by odbyć służbę wojskową (ostatecznie dosłużył się stopnia podpułkownika). Z Legią zdobył cztery tytuły mistrza Polski (1955, 1956, 1969 i 1970) i cztery Puchary Polski (1955, 1956, 1964, 1966). W Ekstraklasie grał 19 sezonów. Trzy razy zostawał królem strzelców - 1957 r. - 19 goli, 1964 - 18 (razem z Józefem Gałeczką z Zagłębia Sosnowiec i Jerzym Wilimem z Szombierek Bytom) i 1965 - 20. Karierę zakończył w 1972 r. w wieku 37 lat.
Brychczy (na zdjęciu) do dziś pracuje w Legii.

 

Pochodzi ze Śląska, ale całą pierwszoligową karierę związany był z Legią Warszawa, do której dołączył w 1954 r. w wieku dziewiętnastu lat, by odbyć służbę wojskową (ostatecznie dosłużył się stopnia podpułkownika). Z Legią zdobył cztery tytuły mistrza Polski (1955, 1956, 1969 i 1970) i cztery Puchary Polski (1955, 1956, 1964, 1966). W Ekstraklasie grał 19 sezonów. Trzy razy zostawał królem strzelców - 1957 r. - 19 goli, 1964 - 18 (razem z Józefem Gałeczką z Zagłębia Sosnowiec i Jerzym Wilimem z Szombierek Bytom) i 1965 - 20. Karierę zakończył w 1972 r. w wieku 37 lat.

Brychczy do dziś pracuje w Legii.

Ernest Pohl - 186 goli

 

Najlepszy strzelec w historii polskiej ekstraklasy na swój dorobek pracował w dwóch klubach. W 1953 r. zadebiutował w I lidze jako piłkarz Legii Warszawa (przeniósł się do jako żołnierz z Orła Łódź). W stolicy spędził trzy sezony zdobywając mistrzostwo i Puchar Polski w 1955 i 1956 r. Zdobył 43 gole w 55 meczach. Potem przeniósł się do Górnika Zabrze, gdzie grał do 1967 r. (skończył grać w Polsce w wieku 35 lat, potem jeszcze występował w polonijnych klubach w USA). Na Śląsku świętował kolejnych osiem tytułów mistrza Polski i jeden Puchar. Trzykrotnie był królem strzelców Ekstraklasy - 1954 - 13 goli (razem z Henrykiem Kempnym z Polonii Bytom, 1959 - 21 goli (razem z Janem Liberdą z Polonii Bytom) i 1961 - 24.

Najlepszy strzelec w historii polskiej ekstraklasy na swój dorobek pracował w dwóch klubach. W 1953 r. zadebiutował w I lidze jako piłkarz Legii Warszawa (przeniósł się do niej jako żołnierz z Orła Łódź). W stolicy spędził trzy sezony zdobywając mistrzostwo i Puchar Polski w 1955 i 1956 r. Zdobył 43 gole w 55 meczach. Potem przeprowadził się do Górnika Zabrze, gdzie grał do 1967 r. (skończył grać w Polsce w wieku 35 lat, potem jeszcze występował w polonijnych klubach w USA). Na Śląsku świętował kolejnych osiem tytułów mistrza Polski i jeden Puchar. Trzykrotnie był królem strzelców Ekstraklasy - 1954 - 13 goli (razem z Henrykiem Kempnym z Polonii Bytom), 1959 - 21 goli (razem z Janem Liberdą z Polonii Bytom) i 1961 - 24.

 

Więcej o: