Po trzy tytuły mistrzowskie mają w dorobku Włochy i Niemcy, po dwa - Urugwaj i Argentyna, a po jednym - Anglia i Francja.
Tylko 11 drużyn grało w meczach finałowych. Były to wyłącznie drużyny z Europy i Ameryki Południowej: Niemcy - 7 razy w finale, Brazylia - 7, Włochy - 5, Argentyna - 4, Urugwaj - 2, Węgry - 2, Czechosłowacja - 2, Holandia - 2, Szwecja - 1, Anglia - 1, Francja - 1.
W rywalizacji kontynentów Ameryka Płd. nieznacznie prowadzi z Europą pod względem liczby tytułów mistrzowskich - 9:8. Stary Kontynent natomiast 21 razy był reprezentowany w meczu finałowym, a Ameryka Płd. - 13-krotnie.
Gole w meczach finałowych - 67 (3,94 na mecz). Najwyższy wynik w finale: Brazylia - Szwecja 5:2 (1958).
Sześć krajów zdobyło tytuły mistrzowskie będąc organizatorem mistrzostw: Urugwaj (1930), Włochy (1934), Anglia (1966), RFN (1974), Argentyna (1978), Francja (1998).
Zespoły, które obroniły tytuł mistrza świata, to: Włochy (1938), Brazylia (1962).
Cztery mecze finałowe zostały zakończone dogrywkami: w 1934, 1966, 1978, 1994. Jeden mecz o tytuł zakończył się strzelaniem rzutów karnych: w 1994.
Hat trick (trzy bramki jednego piłkarza) w meczu finałowym uzyskał tylko Geoff Hurst (Anglia, 1966). Po dwa gole w meczu finałowym zdobyli: Gino Colaussi (Włochy, 1938), Silvio Piola (Włochy, 1938), Helmut Rahn (RFN, 1954), Vava (Brazylia, 1958), Pele (Brazylia, 1958), Mario Kempes (Argentyna, 1978), Zinedine Zidane (Francja, 1998) i Ronaldo (Brazylia, 2002).
Piłkarze, którzy strzelali bramki w dwóch meczach finałowych MŚ: Vava - 1958 i 1962, Pele - 1958 i 1970, Paul Breitner (RFN) - 1974 i 1982.
Czerwone kartki w meczach finałowych zobaczyło trzech piłkarzy: Pedro Monzon i Gustavo Dezotti (obaj Argentyna, 1990), Marcel Desailly (Francja, 1998).
Bramki z karnego w meczach finałowych zdobyli: Johan Neeskens (Holandia, 1974), Paul Breitner (RFN, 1974), Andreas Brehme (RFN, 1990. Nie strzelone karne w finałach: Antonio Cabrini (Włochy, 1982).
Piłkarze grający w dwóch zwycięskich zespołach (11): Giovanni Ferrari, Giuseppe Meazza (obaj Włochy) 1934 i 1938, Didi, Garrincha, Gilmar, Djalma Santos, Nilton Santos, Vava, Mario Zagalo, Zito (wszyscy Brazylia) 1958 i 1962, Pele (Brazylia) - 1958 i 1970, Cafu - 1994 i 2002.
Mistrz świata jako piłkarz i jako trener (2 osoby): Mario Zagalo (Brazylia), jako gracz w 1958 i 1962, jako trener - 1970; Franz Beckenbauer (RFN), jako gracz w 1974 roku i jako trener w 1990.
Miasta, w których dwukrotnie rozgrywano finał (3): Meksyk (1970 i 1986), Rzym (1934 i 1990), Paryż (1938 i 1998).
W pierwszych 13 meczach finałowych każdy z zespołów strzelił przynajmniej jedną bramkę. Argentyna była pierwszą drużyną (1990), której się to nie udało. Po raz pierwszy w 1994 roku mecz finałowy (Brazylia - Włochy) zakończył się remisem bezbramkowym.
Czterokrotnie w spotkaniu finałowym sędzia nakazywał strzelanie karnych, wszystkie przypadki dotyczyły reprezentacji RFN; w 1974 r. Niemcy strzelali karnego i strzelano przeciw nim jedenastkę, podobnie przeciwko RFN w finale 1982 roku. Piłkarze Niemiec strzelali karnego także w finale turnieju w 1990 r.
Zespoły z Ameryki Południowej wygrały siedem (z dziewięciu) meczów finałowych z europejskimi rywalami (te przegrane to Argentyny z RFN 0:1 w 1990 i Brazylii z Francją 0:3 w 1998 r).
Brazylia jest jedyną reprezentacją spoza Europy, która wygrała finał w mistrzostwach na Starym Kontynencie - w 1958 roku w Szwecji. Żaden z europejskich zespołów nie zdobył mistrzostwa świata w imprezie rozgrywanej poza Europą.
